Το καλοκαίρι η τηλεόραση σε βάζει σε μια απολαυστική χρονοκάψουλα. Οι μικρομεσαίοι ήρωες των σειρών των ’90s συζητούν για το νέφος, την ακρίβεια, την κίνηση, ψάχνουν ταξί, ονειρεύονται πως κερδίζουν λαχεία, σχεδιάζουν να χτίσουν αυθαίρετα, δεν βρίσκουν σπίτι, πέφτουν θύματα απάτης, ταλαιπωρούνται από την ανηλεή γραφειοκρατία και είναι μονίμως θυμωμένοι. Παρεμβατικές πεθερές που δεν αφήνουν το νέο ζευγάρι να πάρει ανάσα. Καλεσμένοι που κάνουν κατάχρηση φιλοξενίας. Σαλόνια παραφορτωμένα με διακοσμητικά, μπλε ελεκτρίκ μοκέτες, πουλόβερ με βάτες, φράντζες με λακ και αναφορές στην επικαιρότητα της εποχής όπως ο «Ωραίος Ακης» ή το ειδύλλιο Ντενίση – Τρίτση σε αφήνουν με ένα μειδίαμα μιας ανεξήγητης νοσταλγίας.
Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Η ζωή μας έχει γίνει λίγο πιο εύκολη αλλά και πολύ πιο περίπλοκη. Οι σχέσεις λίγο πιο σωστά οριοθετημένες αλλά με λιγότερη ζεστασιά. Και κάπου εκεί ακούς μια ατάκα της Γιουλάκη «Λιτότητα. Εχουμε κυβέρνηση Μητσοτάκη». Ξυπνάς απότομα. Ζαπ. Κι ένα τραγούδι των Απαράδεκτων: «Και θα κάνω χαβαλέ και τζερτζελέ και φάση / η κατήφεια μας λαέ πρέπει πρέπει να περάσει/ Κι όχι άλλη γκαντεμιά, λίγο μπαϊράκι/ βγάλαμε τα μάτια μας με τον Μητσοτάκη. Που ήταν ο ο ο χειρότερος που ήταν ο χειρότερος οε οε οε οε!».
Ε ναι, τελικά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ!
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr