Κοινό στοιχείο των εκάστοτε προγραμματικών διακηρύξεων όλων σχεδόν των πολιτικών κομμάτων, ιδιαίτερα μετά την κοινωνικοοικονομική κρίση του 2010, είναι η παραδοχή ότι αποτελεί επιτακτική ανάγκη για τη μελλοντική οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας η ριζική ανασυγκρότηση του ισχύοντος εθνικού παραγωγικού μας συστήματος.
Τόσο η ακατάσχετη αύξηση των εισαγωγών με το συνεχώς αυξανόμενο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου όσο και η αδυναμία της εθνικής παραγωγής να προσφέρει ικανοποιητική απασχόληση σε όλους τους πολίτες, ιδιαίτερα στους νέους, αντίστοιχης προς τις επαγγελματικές τους ειδικεύσεις αποτελούν πάγια πλέον αρνητικά δεδομένα για την εθνική αναπτυξιακή προσπάθεια. Η δομή αυτή του παραγωγικού μας συστήματος με τη συνδρομή του εφαρμοζόμενου νεοφιλελεύθερου αναπτυξιακού προτύπου έχει νομοτελειακά, ως φαίνεται, οδηγήσει στην κραυγαλέα ανισοκατανομή του εθνικού εισοδήματος με τη δημιουργία μικρού σχετικά ποσοστού οικονομικά προνομιούχων, ακόμη και αρκετών εκατομμυριούχων, ατόμων και την ταυτόχρονη φτωχοποίηση του μεγάλου τμήματος των Ελλήνων πολιτών.
Για τη σταδιακή διαμόρφωση του αναποτελεσματικού αυτού συστήματος της εθνικής παραγωγής ευθύνεται αναντίρρητα α) η από τη 10ετία του 1950 επιβολή μονόπλευρης αναπτυξιακής στρατηγικής με προτεραιότητα στην ενίσχυση του αγροτικού τομέα, την ίδρυση μικρών μονάδων στην ύπαιθρο για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, την κατασκευή λαϊκών κατοικιών και ουσιαστικό αποκλεισμό ανάπτυξης βιομηχανικών κλάδων βαριάς βιομηχανίας και παραγωγής κεφαλαιουχικού εξοπλισμού (βλέπε σχετικά τη σχετική Εκθεση Κ. Βαρβαρέσου, 1952) β) το από το 1980 εισαγόμενο νεοφιλελεύθερο αναπτυξιακό πρότυπο που αντικατέστησε ουσιαστικά τον μεσοπρόθεσμο μακροοικονομικό προγραμματισμό με τον άκρατο ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς.
Ιδιαίτερη ευθύνη για την επικρατούσα σήμερα στη χώρα ζοφερή κατάσταση αποδίδεται στη νεοφιλελεύθερη αναπτυξιακή στρατηγική που ήδη από 7ετίας εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση. Με κεντρικό αναπτυξιακό δόγμα τον αποκλεισμό ή δραστικό περιορισμό του δημόσιου τομέα από κάθε κεϊνσιανού τύπου οικονομική παρέμβαση και παραγωγική δραστηριότητα, έχει εμπεδώσει ένα τεχνικοοικονομικά εξαρτημένο σύστημα εθνικής παραγωγής που η ετήσια αναπαραγωγή του εξαρτάται σε συνεχώς αυξανόμενο βαθμό τόσο από τις δωρεάν μεταβιβάσεις χρηματικών πόρων από το εξωτερικό όσο και από την απρογραμμάτιστη υπερτροφική διεύρυνση των τουριστικών υπηρεσιών. Η αναμενόμενη δε εισροή Αμεσων Ξένων Επενδύσεων προς κάλυψη του υπάρχοντος μακροοικονομικού επενδυτικού ελλείμματος και προώθηση της τεχνολογικής αναβάθμισης της χώρας αποδείχτηκε τελικά με την αθρόα αγορά ελληνικών κατοικιών από αλλοδαπούς αγοραστές ως κατ’ ευφημισμόν επενδύσεις.
Η 7χρονη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, παρά τον πακτωλό χρηματικών πόρων που είχε στη διάθεσή της, έχει οδηγήσει την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών σε αισθητή υποβάθμιση του βιοτικού της επιπέδου και συνεχή απομάκρυνση από τους μέσους όρους των οικονομικών και κοινωνικών δεικτών παραγωγής και διαβίωσης των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών. Στην προσπάθειά της δε να μετριάσει την ογκούμενη κοινωνική αντίδραση προσφέρει, ως είθισται σε προεκλογικές ιδίως περιόδους, μικρά επιδοματικά βοηθήματα στους περισσότερο οικονομικά ευάλωτους πολίτες. Τη συνέχιση τής ενάντια στην κοινωνική συνοχή εθνικά παρακμιακής αυτής εξέλιξης υπόσχεται να εφαρμόσει η κυβέρνηση εάν επανεκλεγεί στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές επικαλούμενη την εξασφάλιση κλίματος πολιτικής σταθερότητας.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ασκούν πρωτίστως κριτική στην αντιλαϊκή φορολογική πολιτική της κυβέρνησης καθώς και στις αντιδημοκρατικές μεθόδους άσκησης της εξουσίας από το αποκαλούμενο επιτελικό κράτος. Αποφεύγουν όμως να ασκήσουν κριτική στο εν ενεργεία εθνικό παραγωγικό σύστημα που η δομή του διευκολύνει την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικής πολιτικής. Την αντιπολιτευτική αυτή στάση φαίνεται να ανατρέπει το νεοπαγές πολιτικό κόμμα της ΕΛΑΣ, όπως προκύπτει από την πρόσφατη εκτεταμένη και σφαιρική παρουσίαση του προγράμματός του από τον πρώην πρωθυπουργό και πρόεδρό του Αλέξη Τσίπρα. Πέραν της λεπτομερειακής αναφοράς στις αναγκαίες και ώριμες οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ο κ. Τσίπρας επέλεξε να θέσει ως βασική προϋπόθεση βιωσιμότητας του κομματικού του προγράμματος τη σταθερή αύξηση και δίκαιη κατανομή της εθνικής παραγωγής μέσω φυσικά προγραμματισμένης ανασυγκρότησης του παραγωγικού συστήματος.
Η πλούσια τελικά πρωθυπουργική εμπειρία, τα προφανή ηγετικά προσόντα και η διεθνής αναγνωρισιμότητα του κ. Τσίπρα τον καθιστούν κατά τα φαινόμενα ικανό, παρά την ασυνήθιστα σφοδρή προσωπική επίθεση εναντίον του, να ανατρέψει εκλογικά τη σημερινή εθνικά αδιέξοδη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης.
*Ομότιμος Καθηγητής Παν/μίου Πατρών
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr