Κάθε πέρσι και καλύτερα

Σήμερα το πρωί χτύπησε το πρώτο κουδούνι σε όλη τη χώρα. Θα έχουμε αγιασμούς, χαμόγελα, δηλώσεις και τις καθιερωμένες κυβερνητικές διαβεβαιώσεις ότι «όλα είναι έτοιμα». Μόνο που, όπως συμβαίνει σχεδόν κάθε Σεπτέμβρη, πίσω από τη βιτρίνα βρίσκεται μια λιγότερο φωτογενής πραγματικότητα: το ελληνικό σχολείο θα ανοίξει επειδή κάποιοι άνθρωποι θα φροντίσουν να λειτουργήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, παρά τα προβλήματά του. Ο άγνωστος ήρωας αυτής της ιστορίας είναι ο εκπαιδευτικός.
Είναι ο αναπληρωτής που έμαθε πριν από λίγες ημέρες σε ποια γωνιά της χώρας πρέπει να μετακομίσει. Η δασκάλα που ψάχνει σπίτι σε νησί με μισθό που ανταγωνίζεται πλέον το ενοίκιο. Ο καθηγητής που μοιράζεται σε τρία και τέσσερα σχολεία. Η νηπιαγωγός που καλείται να διδάσκει, να διοικεί, να απαντά σε γονείς και υπηρεσίες και, τρεις ημέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία, μαθαίνει με εγκύκλιο του υπουργείου ότι αλλάζει ο προγραμματισμός της. Το επιτελικό κράτος στο μεγαλείο του! Την ίδια ώρα πολλαπλασιάζονται οι επιστημονικές μελέτες που επιβεβαιώνουν ότι το βαθύτερο πρόβλημα στο ελληνικό σχολείο δεν είναι μόνο η υποστελέχωση και τα κενά, αλλά η ελαστικοποίηση που έχει καταστήσει το επάγγελμα μη ελκυστικό.
Η προσωρινότητα έχει μετατραπεί σε κανονικότητα: στα Νηπιαγωγεία ένας στους τρεις εκπαιδευτικούς είναι αναπληρωτής, ενώ στα Γυμνάσια μέσα σε μία δεκαετία οι μόνιμοι μειώθηκαν κατά 13% και οι αναπληρωτές αυξήθηκαν κατά 403%. Οι πραγματικοί αρχικοί μισθοί υποχώρησαν την περίοδο 2015-2024, ενώ σχεδόν έξι στους δέκα εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας είναι πλέον άνω των 50 ετών.
Κι όμως, το υπουργείο εξακολουθεί να μιλά τη γλώσσα της «αναβάθμισης», της «αξιολόγησης» και των μεταρρυθμίσεων. Αξιολογεί διαρκώς τους ανθρώπους που κρατούν όρθιο το σχολείο, αλλά αρνείται πεισματικά να αξιολογήσει τη δική του πολιτική.
Στον ευαίσθητο τομέα της Ειδικής Αγωγής, η πραγματικότητα είναι ότι η «συμπερίληψη» παραμένει περισσότερο κυβερνητική διακήρυξη παρά σχολική πραγματικότητα. Το πρώτο κουδούνι βρίσκει χιλιάδες θέσεις στην Ειδική Αγωγή ακάλυπτες και έναν μηχανισμό παράλληλης στήριξης που καλείται να λειτουργήσει με λιγότερους ανθρώπους για περισσότερους μαθητές. Στο τέλος, τη λύση θα κληθεί να δώσει και πάλι ως «μαθητευόμενος μάγος» ο εκπαιδευτικός, που θα βάλει πλάτη με αυταπάρνηση και αυτοσχεδιασμό για να μη μείνει κανένα παιδί πίσω. Μόνο που όσο η Πολιτεία θεωρεί αυτή την υπέρβαση δεδομένη, το «κάθε πέρσι και καλύτερα» θα πάψει να είναι απλώς μια πικρή διαπίστωση και θα γίνει η πιο ακριβής περιγραφή της εκπαιδευτικής της πολιτικής.

Διαβάστε περισσότερα