Δεν είναι σύμπτωση ότι τα εκλογικά ποσοστά της ακροδεξιάς στη χώρα μας και στην υπόλοιπη Ευρώπη ανεβαίνουν ανησυχητικά. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών που δημιουργούν ανασφάλεια σε ένα μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών κοινωνιών και ιδιαίτερα στα χαμηλά και μεσαία στρώματά τους.
Οι οικονομικές προτάσεις Τσίπρα, όπως αυτές διατυπώθηκαν από τον ίδιο ενόψει της 90ης ΔΕΘ, στοχεύουν στην οικονομική ενίσχυση αυτών ακριβώς των κοινωνικών ομάδων που μετά από επτά και πλέον χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ νιώθουν δικαίως πολύ μεγάλη ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον τους.
Η δέσμη των προτάσεων Τσίπρα αποτελεί την μοναδική αξιόπιστη πολιτική πρόταση που μπορεί όχι μόνο βραχυπρόθεσμα να ανακουφίσει την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας που μαστίζεται από την ακρίβεια αλλά και μακροπρόθεσμα να δώσει ελπίδα και προοπτική σε ανθρώπους που κινδυνεύουν λόγω οικονομικής επισφάλειάς να πέσουν θύματα πολιτικής εξαπάτησης από τις σειρήνες του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας.
Η οικονομική πρότασή Τσίπρα είναι ρεαλιστική γιατί σε πλήρη αντίθεση με την πρακτική της Νέας Δημοκρατίας θέτει το πρόβλημα της αντιμετώπισης της χαμηλής παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας διευρύνοντας το εύρος του παραγωγικού μοντέλου πέρα από το ‘Νεοδημοκρατικό’ τρίπτυχο κατανάλωση (σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό εισαγόμενων αγαθών και υπηρεσιών), ποσοτική αύξηση τουρισμού και πρόχειρο ξεπούλημα ή ενοικίαση ακινήτων χωρίς σχέδιο και χωρίς μέριμνα για τις επιπτώσεις τους.
Είναι ρεαλιστική γιατί συνδέει την αύξηση της παραγωγικότητας και του μέσου μισθού με συγκεκριμένο σχέδιο ανάπτυξης τεσσάρων πυλώνων της οικονομίας που θα αυξήσουν την εγχώρια προστιθέμενη αξία. Δυναμική επένδυση στην πράσινη ενέργεια και στην ενεργειακή αυτονομία αυξάνοντας την ενεργειακή ανεξαρτησία μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, με στόχο τη μόνιμη μείωση του κόστους παραγωγής και τη βελτίωσης της ανταγωνιστικότητάς τους. Στιβαρή σύνδεση της πανεπιστημιακής έρευνας με την αγορά εργασίας στην ψηφιακή οικονομία και την καινοτομία, με στόχο την προσέλκυση νέων Ελλήνων επιστημόνων (και) από το εξωτερικό. Χρήση τεχνολογιών αιχμής στην αγροτική παραγωγή και στην αγροδιατροφή με παράλληλη στήριξη συνεταιριστικών σχημάτων με στόχο οικονομίες κλίμακος και αποτελεσματικότερη προώθηση ελληνικών προϊόντων στο εξωτερικό. Στοχευμένος προσανατολισμός του κατασκευαστικού κλάδου στην κοινωνική και οικολογική κατοικία, μέσω και κρατικών προγραμμάτων, με στόχο μία πιο προσιτή οικονομικά κατοικία, κυρίως για τους νέους σε ηλικία ανθρώπους. Η οικονομική και αναπτυξιακή πρόταση Τσίπρα είναι ρεαλιστικά σχεδιασμένη και κάνει απολύτως εφικτή την άμεση αύξηση του κατώτατου μισθού και την αύξησή του μέσου μισθού σε βάθος τετραετίας.
Εξαιρετικά σημαντική είναι η διαφοροποίηση της δημοσιονομικής προσέγγισης Τσίπρα σε σχέση με αυτήν του Μητσοτάκη στην αναλογία του μείγματος έμμεσων και άμεσων φόρων. Ο πρώτος προκρίνει την μείωση στο 6% του ΦΠΑ για τα βασικά αγαθά διαβίωσης και ο δεύτερος επαίρεται -κόντρα στη στοιχειώδη οικονομική ορθοδοξία- ότι μια πιθανή οριζόντια μείωση ΦΠΑ -σε μια χώρα που έχει από τα υψηλότερα ποσοστά έμμεσων φόρων- θα ευνοούσε εξίσου προνομιούχους και μη προνομιούχους! Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη νοημοσύνη για να κατανοήσει κανείς -κόντρα στην αλλόκοτη λογική του πρωθυπουργού- ότι οι έμμεσοι φόροι οι οποίοι δεν παίρνουν υπόψη τους το διαφορετικό εισόδημα του καθενός είναι οι πιο άδικοι για τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα φόροι.
Τόσο η μείωση ΦΠΑ σε βασικά αγαθά όσο και η μείωση 30% στο κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος για την ανακούφιση νοικοκυριών και επιχειρήσεων, όπως και όλο το οικονομικό πρόγραμμα της ΕΛ.Α.Σ. είναι λεπτομερώς κοστολογημένο ως προς κάθε του προτεινόμενο μέτρο. Επιπλέον, είναι υλοποιήσιμο χωρίς καν να προσμετρηθούν τα όποια έσοδα από την πατριωτική φορολογική εισφορά 1% από το 1% των πλουσιότερων Ελλήνων.
Η σημειολογία όμως της διαφοράς στην τακτική φορολόγησης είναι κρίσιμη. Κάποιοι θέλουν να συνεισφέρουν στα φορολογικά έσοδα και οι λίγοι που με βάση τα στατιστικά στοιχεία αύξησαν -από την κρίση και μετά- ιδιαίτερα την περιουσία τους, ενώ κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι οι ψηλοί έμμεσοι φόροι είναι κοινωνικά δίκαιοι! Είναι η ίδια κρίσιμη πολιτική διαφορά που επιτρέπει σε άδικες οικονομικά αποφάσεις -όπως αυτές της τωρινής κυβέρνησης για τον ΦΠΑ- να στρώνουν το χαλί στην αδικία και στον ενδεχόμενο εκφασισμό της κοινωνίας. Και στην απέλπιδα προσπάθειά τους να μας πείσουν για τη λογική των επιχειρημάτων τους, μας λένε ότι οποιοδήποτε μέτρο αποκλίνει από τη δική τους οικονομική λογική είναι «μη κοστολογημένο» και επικίνδυνο. Στην πραγματικότητα το μεγάλο ρίσκο είναι ένα: η συνέχιση της ίδιας πολιτικής που η Νέα Δημοκρατία ακολουθεί τα τελευταία χρόνια. Και το ρίσκο είναι τεράστιο, όχι πια μόνο για λόγους οικονομικής λογικής και κοινωνικής δικαιοσύνης. Όπως δυστυχώς μας δείχνουν και τα παραδείγματα άλλων χωρών όπου εφαρμόζονται παρόμοιες πολιτικές, το διακύβευμα περιλαμβάνει την ίδια τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου.
Λεωνίδας Μακρής, Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο ΔΠΘ, Μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΙΝΑΤ
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr