Οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις απορούν και εξίστανται για την άνοδο της Ακροδεξιάς και προσπαθούν να την αντιμετωπίσουν με έναν «υγειονομικό κλοιό», μια υποτιθέμενη πολιτική απομόνωση, που βάζει ένα φράγμα στη συνεργασία τους με τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου.
Η τακτική αυτή δοκιμάζεται και πάλι στη Γερμανία μετά τη νίκη του ακροδεξιού AfD στις εκλογές του κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχαλτ, αλλά μέχρι τώρα έχει αποδειχθεί μάταια, καθώς σε πολλές περιπτώσεις ο αποκλεισμός λειτουργεί αντίθετα και ανατροφοδοτεί την επιρροή των ακροδεξιών κομμάτων τη στιγμή που η ρητορική τους υιοθετείται και από άλλα κόμματα.
Ηδη, η Ακροδεξιά κυβερνά στην Ιταλία, επελαύνει στη Γερμανία και εμφανίζεται ως πρώτη δύναμη στη Γαλλία, όπου, όπως όλα δείχνουν, θα διεκδικήσει με καλές πιθανότητες την προεδρία στις εκλογές του 2027. Αλλά και στη Βρετανία, την Πορτογαλία και σε άλλες χώρες, η Ακροδεξιά κερδίζει έδαφος, ενώ στην Ισπανία συμμετέχει ήδη σε περιφερειακή κυβέρνηση.
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η επιρροή των ακροδεξιών κομμάτων αυξήθηκε σε 22 από τις 27 χώρες στις τελευταίες ευρωεκλογές, ενώ πλέον ακροδεξιά κόμματα συμπλέουν ή και συνεργάζονται με το Συντηρητικό Κόμμα (ΕΛΚ) σε ψηφοφορίες για την αποδυνάμωση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας ή ακόμα και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Σε περιόδους κρίσης, οι ακραίοι και οι «τοξικά χαρισματικοί» πολιτικοί βρίσκουν εύφορο έδαφος, προβάλλοντας ένα θολό μείγμα αυταρχισμού και σιδηράς ηγετικής πυγμής – την οποία οι άνθρωποι επιζητούν όταν αποσταθεροποιούνται οι βασικές παράμετροι της ζωής τους, είτε είναι η οικονομική επιβίωση και η προοπτική τους είτε η αίσθηση ταυτότητας με την οποία αυτοπροσδιορίζονται.
Τα ακροδεξιά κόμματα εστιάζουν στην καταγγελία και υπόσχονται ανατροπές και «θαύματα», χωρίς να προτείνουν ουσιαστικές λύσεις. Αντίθετα, είδαμε στην Ιταλία ότι η κυβέρνηση Μελόνι επέλεξε τη δημοσιονομική ορθοδοξία ως εργαλείο νομιμοποίησης απέναντι στις Βρυξέλλες και τις αγορές, ακριβώς δηλαδή τις πολιτικές που τροφοδοτούν τη δυσαρέσκεια των πολιτών. Στο εσωτερικό, όμως, διατηρεί την επιθετική ρητορική, διοχετεύοντας την οργή των πολιτών σε εύκολους στόχους, όπως οι ξένοι και οι μετανάστες.
Οι αλλεπάλληλες κρίσεις, οικονομικές και γεωπολιτικές, και το καθεστώς μόνιμου πολέμου δημιουργούν ένα κλίμα μόνιμης ανασφάλειας των ανθρώπων και μια αίσθηση έλλειψης προοπτικής για το μέλλον. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, μεγάλα τμήματα της κοινωνίας αποστασιοποιούνται από τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες επί δεκαετίες εναλλάσσονταν στην εξουσία, αλλά εφάρμοζαν πάνω κάτω τις ίδιες συνταγές στην οικονομία, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, η οποία επιτρέπει ελάχιστες διαφοροποιήσεις στην οικονομική πολιτική και λειτουργεί πάντα υπέρ των ισχυρών και των πολυεθνικών συμφερόντων.
Σήμερα, που με τους δασμούς και τον οικονομικό εθνικισμό καταρρέει και η διεθνής φιλελεύθερη οικονομική τάξη των τελευταίων δεκαετιών, το αδιέξοδο γίνεται μεγαλύτερο και το έδαφος γίνεται ακόμα πιο εύφορο για τους ακραίους και προκλητικούς, εκείνους που προσφέρουν «ορατούς» στόχους – από τους μετανάστες μέχρι τη λεγόμενη woke ατζέντα, όπως στα χρόνια του Μεσοπολέμου, όταν οι εβραίοι και άλλες ομάδες είχαν γίνει εύκολοι στόχοι.
Και μάλιστα, όσο πιο προκλητική και συγκρουσιακή είναι η ρητορική τόσο πιο αποτελεσματική είναι σε περιόδους ανασφάλειας, γιατί ερεθίζει το συναίσθημα και τον φόβο, δίνοντας μια διέξοδο στους ψηφοφόρους για να εκτονώσουν την οργή τους.
Ολα δείχνουν ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται και μάλιστα με ανατριχιαστικές ομοιότητες, με αποκορύφωμα την κούρσα εξοπλισμών στην οποία έχει εισέλθει ολόκληρη η Γηραιά Ηπειρος.
Ο εφιάλτης, δυστυχώς, αναβιώνει και, όπως και στο παρελθόν, το πολιτικό σύστημα αλλά και η κοινωνία υπνοβατούν προς την επόμενη φάση. Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική, αλλά επί της ουσίας. Με πολιτικές οι οποίες θα αγγίζουν τον οικονομικό πυρήνα του προβλήματος και θα έχουν αποτέλεσμα στη ζωή των ανθρώπων.
Η αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος, η ενίσχυση των εισοδημάτων, η προστασία της εργασίας απέναντι στην επερχόμενη λαίλαπα της –χρήσιμης αλλά και «δίκοπης»– τεχνητής νοημοσύνης, η επαναφορά του κράτους πρόνοιας και η αίσθηση ότι η Πολιτεία «ακούει» τον πολίτη, είναι τα μόνα μέσα που μπορούν να αντιμετωπίσουν την επελαύνουσα Ακροδεξιά.
Μόνο εάν εμπεδωθεί η αίσθηση ασφάλειας των ανθρώπων θα απενεργοποιήσει τη ζήτηση για την ακροδεξιά ρητορική και θα ξυπνήσουμε από τον εφιάλτη του Μεσοπολέμου.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr