O Γιάννης Καφάτος, o γνωστός δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης του «Kontra 24», της καθημερινής πολιτικής εκπομπής στο Κontra Channel, μόλις κυκλοφόρησε κι ένα βιβλίο.
Λέγεται «Μαίρη Πολύβουα», είναι μια συλλογή διηγημάτων και βγαίνει από τις «Εκδόσεις Κύφαντα». Μαίρη Πολύβουα; «Η Μαίρη Πολύβουα προέκυψε από μια… παρεξήγηση που με έκανε να γελάσω πολύ», γράφει ο Γιάννης Καφάτος για το βιβλίο. «Και μετά τα γέλια ήρθε στο μυαλό μου ένας χαρακτήρας που, όπως και τα άλλα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στις δεκατρείς ιστορίες υπέφεραν από τους άλλους, αλλά και κάποιοι από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Οι ιστορίες του βιβλίου μιλάνε για ανθρώπους και το περιβάλλον τους. Αγωνίζονται, παλεύουν, προσπαθούν, αποτυγχάνουν, μετανιώνουν και μερικές φορές χαίρονται για τη ζωή τους. Ιστορίες σε μέρη πολύβουα! Μια περιπλάνηση είναι η ζωή μας, ένα ταξίδι που θέλει πολλά κότσια να το φέρεις εις πέρας. Πλάνητες στις ζωές μας, παρατηρούμε και φανταζόμαστε ιστορίες πίσω από κάθε πρόσωπο που μας κεντρίζει το ενδιαφέρον. Και κάποια στιγμή οι ιστορίες αυτές θέλουν να βγουν από το κεφάλι που τις φαντάστηκε και έτσι αποκτούν τη δική τους οντότητα. Ιστορίες της πόλης και όχι μόνο. Ιστορίες για τα συναισθήματά μας που κι αυτά περιπλανιούνται και περιμένουν να τα νιώσουμε για να ολοκληρωθούμε». Ο Γιάννης μάς δίνει ένα απόσπασμα από το βιβλίο που πιστεύει ότι ταιριάζει σε εσάς, τους αναγνώστες της «Εφημερίδας των Συντακτών».
Στον φράχτη έκλαψα δύο φορές
Τελειώσαμε νωρίς το πρωί -Μάιος ήταν κι είχε ακόμη μια ωραία δροσούλα- τις τελευταίες μας εργασίες. Δεν θυμάμαι κι εγώ πόσες ώρες βίδωνα τις βάσεις για να σταθούν τα «πόδια» αυτά που θα κρατούσαν τον φράχτη αν έπεφταν απάνω του οι ορδές των βαρβάρων.
Δούλευα συνεργείο στην Ελευσίνα κι από εκεί ο κύριος Πάνος, ο εργολάβος, μας είπε ένα πρωί: «Αύριο φεύγουμε για μια μεγάλη δουλειά. Θα πληρωθείτε και το εξτραδάκι σας και φυσικά όλα τα σέα και τα μέα, φαΐ και ύπνος στην εταιρεία». Ηταν καλό αφεντικό. Μας πρόσεχε.
Δεν ήταν πολύ φωνακλάς, αρκεί να μην προσπαθούσε κάποιος να τη λουφάρει. Τον σεβόμουν. Ποτέ δεν μου μίλησε άσχημα. Από τους φίλους μου κατάλαβα ότι ήμουν τυχερός που βρήκα δουλειά στου κυρ Πάνου. Εμαθα γρήγορα την κόλληση, και πιάνουν τα χέρια μου. Οχι ότι είχα φανταστεί ποτέ ότι θα γινόμουν εργάτης σιδεράς, αλλά όταν έχεις ανάγκη όλα τα κάνεις. Εγώ, όταν ήμουν παιδί, ήθελα να γράφω ιστορίες, όχι να καίγομαι στην οξυγονοκόλληση ή να τσούζουν τα μάτια μου –παρά τη μάσκα– στην αμμοβολή. Ιστορίες ήθελα να γράφω, αλλά η Ιστορία γράφεται αλλιώς απ’ ό,τι υπολογίζουμε κι όταν είμαστε κομμάτι της η τύχη μας δεν εξαρτάται από το τι θέλουμε. Τέλος πάντων, ποτέ δεν ξέρεις σε τι ιστορία θα μπλέξεις. Το κατάλαβα αυτό, τόσους μήνες πορείας μέχρι να περάσω το ποτάμι.
Τελειώσαμε λοιπόν, παραδώσαμε το έργο και μια ομάδα ένστολων άρχισε να πηγαίνει πάνω κάτω να επιθεωρεί τον φράχτη που σηκώσαμε, σε χρόνο-ρεκόρ είναι η αλήθεια. Πολλή δουλειά. Πολύς και ο κόσμος που άρχισε να μαζεύεται. Σαν τα μυρμήγκια τριγύριζαν. Ενα ελικόπτερο πετούσε συνεχώς σε όλο το μήκος του φράχτη μας. Ε, πώς να τον πω; Φράχτη μας, αφού εμείς τον φτιάξαμε. Τρεις εργολάβοι, κι εμείς οι εργάτες.
Τώρα είμαι ψύχραιμος που τα θυμάμαι. Θα σ’ τα πω όμως με τη σειρά τους, γιατί η λαχτάρα που πέρασα όταν φτάσαμε με την ομάδα του κυρ Πάνου, δεν περιγράφεται.
Σήμερα όμως, τώρα που πέρασαν οι παράτες, η μέρα ήταν πολύ δύσκολη. Δεν είναι η κούραση στο σώμα, στα χέρια που πονάνε, στην πλάτη που είναι πιασμένη. Είναι η πληγή μέσα μου, σαν σπυρί που έσπασε κι έβγαλε από μέσα του το κακοφορμισμένο ζουμί.
Σήμερα έκλαψα για δεύτερη φορά και με είδανε και δεν με ένοιαξε. Γιατί συχνά κλαίω – αλλά από μέσα μου.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr