ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ. Ολοκληρώθηκε προχθές Σάββατο 12/9 το 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας (DISFF). Ενα Φεστιβάλ που είναι μια ανάσα από τον πρώτο μισό αιώνα ύπαρξης και δράσης του. Ενα Φεστιβάλ που ανέδειξε την πόλη, την έβαλε στον παγκόσμιο (πολιτιστικό) χάρτη και ξεκίνησε από διπλή αφετηρία: από την αγάπη προς το σινεμά και τη γνώση πως η μικρού μήκους ταινία είναι ισάξια της μεγάλου και πρέπει να στηριχτεί, και από την αγάπη προς την πόλη. Δεν είναι τυχαίο πως το Φεστιβάλ ξεκίνησε το 1978 ως μια πρωτoβουλία της Κινηματογραφικής Λέσχης Δράμας (είχε δημιουργηθεί μόλις δύο χρόνια πριν, μετά την πτώση της χούντας δηλαδή), με τη θεμελιώδη συμβολή του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου, μέλους της Λέσχης, κριτικού κινηματογράφου, από τους βασικούς πρωτεργάτες της δημιουργίας του Φεστιβάλ και ο πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής του.
Οπότε μιλάμε για ένα πραγματικά χειροποίητο Φεστιβάλ, με άξονες τη Δημοκρατία και τη σύνδεσή της με τον θεμέλιο λίθο της, τον Πολιτισμό. Και αυτό το έκαναν μέσω των ταινιών μικρού μήκους, που όχι τότε, ούτε καν σήμερα δεν έχουμε καταλάβει πραγματικά την αξία τους (δεν είναι τυχαίο πως δεν προβάλλονται καν στα σινεμά πλέον, έστω πριν από τις μεγάλου μήκους, όπως γινόταν κάποτε).
Ολα αυτά αναφέρονται, καθώς βρισκόμαστε σε απόσταση αναπνοής από τα 50 χρόνια του θεσμού και είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να καταλάβει η Δράμα, η Ελλάδα και το παγκόσμιο στερέωμα τις ιδιαιτερότητες αυτού του Φεστιβάλ, τη μοναδική του αξία και τα πρωτότυπα χαρακτηριστικά του, που δεν συναντώνται σε κανένα αντίστοιχο ανά τον κόσμο. Και εδώ φτάνουμε στο καίριο ερώτημα: Είναι αυτό που πράγματι απασχολεί τη διοίκηση του DISFF και την καλλιτεχνική του διεύθυνση; Ή έχουν (άλλος περισσότερος και άλλος λιγότερο) απομακρυνθεί από αυτό ως στόχο; Γιατί τα όσα ζήσαμε στη φετινή διοργάνωση (κάποια πραγματικά πρωτόγνωρα), μας άφησαν με αλγεινές εντυπώσεις και πολλά, πολλά ερωτήματα. Ωστόσο, καθώς αναλυτικό ρεπορτάζ και με αποκλειστικό υλικό για τα όσα συνέβησαν θα έρθει σε λίγες μέρες (Σάββατο 19/9) στην εφημερίδα, προς ώρας θα παραμείνουμε στα βραβεία… που κόπηκαν στα δύο.
Οι νικητές της πρωινής τελετής απονομής στον θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρος», όπου δόθηκαν τα βραβεία στο εθνικό διαγωνιστικό συντελεστών και των ανεξάρτητων επιτροπών
Στο Δημοτικό Ωδείο, στη βραδινή τελετή, δόθηκαν τα υπόλοιπα βραβεία, όπου ήταν και όλοι οι θεσμικοί παράγοντες
Δεν είναι η πρώτη φορά που συνέβη, αλλά είναι η πρώτη που συνέβη με αυτόν τον τρόπο: Στον 2ο χρόνο του, ο Γιάννης Σακαρίδης είχε ξεχωρίσει τα βραβεία του σπουδαστικού από τα υπόλοιπα, αλλά ήταν τέτοιες οι αντιδράσεις που δεν ξανάγινε. Φέτος, όμως, το Φεστιβάλ αποφάσισε να «κόψει» την τελετή στα δύο: έγινε μία πρωινή συνάντηση εν είδει «τελετής απονομής», πολύ απλή, στον θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρος», όπου δόθηκαν τα βραβεία στο εθνικό διαγωνιστικό συντελεστών (εκτός της σκηνοθεσίας) και των ανεξάρτητων επιτροπών, και μία την ίδια μέρα (Σάββατο 12/9) το βράδυ, στο Δημοτικό Ωδείο, ως επίσημη τελετή λήξης, που δόθηκαν τα υπόλοιπα.
Στη βραδινή τελετή ήταν και όλοι οι θεσμικοί παράγοντες (υφυπουργός, δήμος, περιφέρεια κ.λπ.), όχι στην πρωινή. Τουλάχιστον εμείς δεν είδαμε και συνομιλήσαμε ούτε με έναν παρόντα που να μην τον ενόχλησε, και μάλιστα πολύ, ο διαχωρισμός αυτός. Η ΟΚΛΕ, η ΠΕΚΚ καθώς και άλλοι φορείς εξέθεσαν μάλιστα δημόσια την αντίθεσή τους, με επιχειρήματα. Δυστυχώς, ο καλλιτεχνικός διευθυντής Γιώργος Αγγελόπουλος, όχι μόνο υπερασπίστηκε αυτό τον διαχωρισμό αλλά μίλησε και για «διχόνοια» (!) που δεν χρειάζεται να «σπέρνουμε». Εμείς πάλι μόνο επιχειρήματα που εκφράστηκαν με σοβαρότητα και ευγένεια ακούσαμε εκεί που ο ίδιος είδε «διχόνοια».
Τα κυριότερα βραβεία
Χρυσός Διόνυσος / Βραβείο ΟΚΛΕ /Onassis Film Award / Βραβείο Κοινού: «Wheel to Live» της Βίκυς Αναστασιάδου
Βραβείο Σκηνοθεσίας «Τώνια Μαρκετάκη» / Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας (για τον Νικόλα Δροσόπουλο): «Αδέσποτοι» της Αναστασία Γκίβαλου
Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής: «Multi Family Garage Sale» του Ζακ Σιμχά
Βραβείο ΠΕΚΚ/Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης / Βραβείο Φωτογραφίας (για τον Γιώργο Κολιό Τσιρογιάννη): «The Great Organ» των Ρωξάνης Κριμίζη, Μιχάλη Κίμωνα
Βραβείο FIPRESCI: «We Were Here» του Πρανάβ Μπασίν
Grand Prix Διεθνούς Διαγωνιστικού: «Azul» των Algorithmo Malvado (σ.σ. καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ομάδας δημιουργών από το Μεξικό και τις ΗΠΑ)
Βραβείο Σκηνοθεσίας Διεθνούς Διαγωνιστικού: «Silent Voices» της Ναντίν Μίσονγκ Τζιν
Βραβείο Σεναρίου / Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας (για τη Γρηγορία Μεθενίτη): «Free Eliza» της Αλεξάνδρας Ματθαίου. Η εξαιρετική αυτή ταινία έγινε και η ελληνική υποψηφιότητα για το Βραβείο Μικρού Μήκους της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου (Αθήνα, Γενάρης 2027)
Βραβείο Μοντάζ (για τον Γιάννη Χαλκιαδάκη): «Μια μικρή ιστορία αντίστασης: Ιουλία Μπίμπα» του Διαμαντή Αναστασιάδη
Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής (για τον Αλέξανδρο Μίαρη): «Μεγάλη Παρασκευή» της Λουκίας Τζωρτζοπούλου
Βραβείο Ηχου (για τον Στέλιο Κουπετώρη): «Ο Σκύλος» του Κωνσταντίνου Δέμη
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Διεθνούς Διαγωνιστικού Ντοκιμαντέρ: «Fruits of Despair» του Νίμα Νασάι (για τον πόλεμο σε Ιράν και Παλαιστίνη)
Student Grand Prix: «Nobody Barks» της Τζούλια Κόλντγουελ Σέρα
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Εθνικού Σπουδαστικού Προγράμματος «Φρίντα Λιάππα»: «Find Fenia» της Λίλας Μπάρμπα
Βραβείο Σκηνοθεσίας Ελληνικού Ντοκιμαντέρ: «Πριν κρυώσει το γεύμα» της Αλκηστης Καφετζή
Βραβείο Drama Queer: «Taxi Moto» του Γκαέλ Καμιλιντί
Student Drama Queer Award: «(ΑΝ)ΟΙΚΙΟ» του Νέλλυ Ευαγγελίδου
Σε γενικές γραμμές, το επίπεδο της φετινής διοργάνωσης όσον αφορά το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ήταν θεματικά πλούσιο και τεχνικά άρτιο στην πλειονότητα των ταινιών. Και οι βραβεύσεις, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ήταν δίκαιες (κατ’ εμάς και όχι μόνο). Νέα παιδιά, με όνειρα και ορμή, άλλα πιο δυναμικά, άλλα «πρωτάκια» στον χώρο, άλλοι καλλιτέχνες με εμπειρία, κάποιοι με πολλές γνώσεις, όλοι τους ένα υπέροχο σύνολο που «επιβιώνει» και δημιουργεί κατά βάση με ίδια μέσα, αλλά δεν σταματά! Δυστυχώς το ΥΠΠΟ δεν φαίνεται να έχει καταλάβει αυτό το πολιτιστικό δυναμικό κεφάλαιο της χώρας. Είναι όμως πάντα εκεί για να το «ιδιοποιηθεί».
Διαβάστε περισσότερα