Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη, λίγες ημέρες πριν από τη σημερινή επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, προκαλεί εύλογη οργή.
Ακόμη περισσότερο όταν συνοδεύεται από την επιστροφή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από τη γνώριμη προθυμία ενός τμήματος των ΜΜΕ να μετατρέπει ακόμη και τους πρωταγωνιστές μιας καταδικασμένης εγκληματικής οργάνωσης σε τηλεοπτικό θέαμα.
Ωστόσο, όσο κοιτάζουμε τον Κασιδιάρη, κινδυνεύουμε να χάσουμε το δάσος.
Η Χρυσή Αυγή ηττήθηκε στον δρόμο, στην κοινωνία, στις εκλογές και στις δικαστικές αίθουσες. Στο μεταξύ, όμως, θραύσματα του δηλητηριώδους λόγου της, που πριν από δεκαπέντε χρόνια αναγνωρίζονταν εύκολα ως γλώσσα των φασιστικών ταγμάτων, υιοθετήθηκαν από ευυπόληπτους εκπροσώπους του πολιτικού μας συστήματος. «Αξίες» που πιστώνονταν στους κήρυκες του μίσους φόρεσαν γραβάτα, έκατσαν σε υπουργικά έδρανα και μιλούν από θεσμικά μικρόφωνα.
Πριν από δεκαπέντε χρόνια, κάποιος μπορούσε να λέει σε ακροδεξιά εκδήλωση ότι «η φύλαξη των συνόρων θέλει νεκρούς» και ότι οι μετανάστες πρέπει να μην μπορούν να φάνε, να πιούν ή να πάνε στο νοσοκομείο. Σήμερα ο «κάποιος» είναι υπουργός Μετανάστευσης. «Γελοίες περιθωριακές ομάδες» αποκαλεί άλλος υπουργός τους πολίτες που διαμαρτύρονται για τη σφαγή στη Γάζα. Συνάδελφός του αμφισβητεί δημοσίως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και δηλώνει ότι δεν θα εκτελούσε το ένταλμα κατά του Νετανιάχου.
«Τα Τέμπη και οι κλάψες… τελείωσαν» διακήρυξε ο υπουργός Δικαιοσύνης. Στη Βουλή χωράει πια ως ρητορικό ερώτημα ακόμη και το «θα βουλιάξουμε τη βάρκα;». Αν η ξενοφοβία είναι το ένα σκέλος, το άλλο είναι η μετατροπή του κοινωνικά αδύναμου σε υπεύθυνο για την κακή του μοίρα. Ο άνεργος δεν έφτιαξε καλό βιογραφικό και θέλει να παίρνει επιδόματα, ο φτωχός δεν προσπάθησε αρκετά, ο πρόσφυγας έγινε «εισβολέας».
Αν όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι, σωστά σας θυμίζουν! Η ακροδεξιά ρητορική (και πρακτική) κανονικοποιείται. Καταλαμβάνει τον δημόσιο λόγο, τη δημόσια ζωή. Διεισδύει στην καθημερινότητά μας, γίνεται επικίνδυνα «οικεία». Το τέρας γίνεται «οικείο». Αν η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη προκαλεί τον πολίτη, η κανονικοποίηση του μίσους του Κασιδιάρη τον αλλοτριώνει!
Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής υπήρξε αναμφίβολα μια τεράστια δημοκρατική κατάκτηση, όχι όμως το τέλος της φαιάς ιστορίας. Ο φασισμός δεν επιστρέφει υποχρεωτικά με τη στολή που φορούσε την προηγούμενη φορά και βέβαια δεν αντιμετωπίζεται όταν φτάσει στο εδώλιο. Χτυπιέται στη ρίζα του, στις αιτίες που τον γεννούν και στις πολιτικές που τον τρέφουν.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr