Το τελευταίο μόνο διάστημα, το ελληνικό ποδόσφαιρο συγκλονίστηκε από δύο σοβαρούς τραυματισμούς δικούς μας ανθρώπων. Του Γιάννη Κωνσταντέλια, ο οποίος υπέστη ρήξη χιαστού μόλις στο δεύτερο παιχνίδι του με την Ντόρτμουντ και του Αγιούμπ Ελ Κααμπί, ο οποίος υπέστη κάταγμα περόνης στο ματς του Ολυμπιακού στον Βόλο.
Και κάπως έτσι στο μυαλό των Ελλήνων φιλάθλων ήρθε πάλι η σκέψη που υπάρχει ειδικά τα τελευταία χρόνια: Μήπως είναι υπερβολικά πολλοί οι τραυματισμοί -σοβαροί ή μη- στο ποδόσφαιρο ή είναι απλά η ιδέα μας;
Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν χρειάζονται αυθαίρετα συμπεράσματα. Καλό είναι να μιλάει η επιστήμη. Γι’ αυτό και απευθυνθήκαμε στους ειδικούς. Σε τέσσερις ορθοπαιδικούς που ειδικεύονται στο ποδόσφαιρο και αναμφίβολα μπορούν να μας διαφωτίσουν.
Στη σημερινή “Εφ.Συν του Σαββατοκύριακου” μιλούν ο Πασχάλης Τσιούλας, αρχίατρος της ΕΠΟ, ο Χάρης Λάλος, ιατρός της ΠΑΕ Παναθηναϊκός (και παλαιότερα της ΠΑΕ ΑΕΚ), ο Μανώλης Παπακώστας, επικεφαλής της ορθοπαιδικής κλινικής του αθλητικού νοσοκομείου Aspetar που βρίσκεται στο Κατάρ και συνεργάζεται με την Παρί Σεν Ζερμέν και ο Ευθύμιος Παπασούλης, πρώην γιατρός -μεταξύ άλλων- στις ΠΑΕ ΠΑΟΚ και Ηρακλής.
Πασχάλης Τσιούλας
Αρχίατρος ΕΠΟ: Πασχάλης Τσιούλας
– Έχουμε πλέον συχνότερους τραυματισμούς στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο;
Ναι, είναι γεγονός ότι οι τραυματισμοί στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο παρουσιάζουν αυξητική τάση τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με την ετήσια πανευρωπαϊκή μελέτη της Howden, Men’s European Football Injury Index, η οποία αναλύει τα πέντε κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης —Premier League, La Liga, Serie A, Bundesliga και Ligue 1— καταγράφονται σταθερά χιλιάδες τραυματισμοί ανά αγωνιστική περίοδο.
Ενδεικτικά, πρόσφατες έρευνες στον χώρο της αθλητιατρικής έχουν καταγράψει αύξηση έως και 37% στη συνολική συχνότητα των τραυματισμών μέσα σε μία τετραετία. Πρόκειται, επομένως, για ένα πραγματικό και ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα, το οποίο απασχολεί ολοένα περισσότερο τα ιατρικά επιτελεία, τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους και τις αρμόδιες διοργανώτριες αρχές.
– Εφόσον συμβαίνει αυτό, σε ποιους λόγους οφείλεται;
Η αύξηση των τραυματισμών στο σύγχρονο επαγγελματικό ποδόσφαιρο αποτελεί ένα σύνθετο και πολυπαραγοντικό φαινόμενο. Δεν μπορεί να αποδοθεί σε μία μόνο αιτία, αλλά κυρίως στη συσσώρευση υψηλών αγωνιστικών και προπονητικών φορτίων, χωρίς να παρέχεται πάντοτε ο απαραίτητος χρόνος για ξεκούραση και αποκατάσταση.
Οι ποδοσφαιριστές κορυφαίου επιπέδου μπορεί πλέον να συμμετέχουν σε περισσότερους από 60 αγώνες μέσα σε μία χρονιά, λόγω των εγχώριων και διεθνών διοργανώσεων, αλλά και των υποχρεώσεών τους με τις εθνικές ομάδες.
Παράλληλα, το ίδιο το παιχνίδι έχει γίνει ταχύτερο και πιο απαιτητικό. Οι ποδοσφαιριστές πραγματοποιούν περισσότερες ενέργειες υψηλής έντασης, επαναλαμβανόμενα σπριντ, απότομες επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις, καθώς και συχνές αλλαγές κατεύθυνσης. Όλες αυτές οι κινήσεις προκαλούν σημαντική νευρομυϊκή και μυοσκελετική καταπόνηση.
Επιβαρυντικά λειτουργούν επίσης τα συχνά διεθνή ταξίδια, οι αλλαγές ζώνης ώρας και η διαταραχή του ύπνου, καθώς επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα της σωματικής και πνευματικής αποκατάστασης.
Ιδιαίτερη επιστημονική ανησυχία προκαλεί και η αύξηση των τραυματισμών στους ποδοσφαιριστές κάτω των 21 ετών. Η πρώιμη εξειδίκευση και η ένταξη των νεαρών αθλητών σε συνθήκες πρωταθλητισμού μπορεί να τους εκθέσουν σε δυσανάλογα υψηλά φορτία κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης περιόδου της σωματικής τους ανάπτυξης.
Η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί μια ολοκληρωμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη στρατηγική. Χρειάζεται καλύτερος σχεδιασμός του αγωνιστικού ημερολογίου, συστηματική παρακολούθηση της επιβάρυνσης κάθε ποδοσφαιριστή, εξατομικευμένα προγράμματα πρόληψης, επαρκής χρόνος αποκατάστασης και στενή συνεργασία μεταξύ του ιατρικού, του προπονητικού και του επιστημονικού επιτελείου. Η προστασία της υγείας των ποδοσφαιριστών πρέπει να αποτελεί βασικό κριτήριο κατά τη λήψη των σχετικών αποφάσεων.
– Πόσο έχει προχωρήσει η αθλητιατρική επιστήμη στην αποκατάσταση σοβαρών τραυματισμών;
Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, η αθλητιατρική επιστήμη έχει σημειώσει εντυπωσιακή πρόοδο στην αντιμετώπιση και αποκατάσταση σοβαρών τραυματισμών. Κακώσεις που στο παρελθόν μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμη και σε πρόωρο τερματισμό της καριέρας ενός ποδοσφαιριστή, όπως η ρήξη του προσθίου χιαστού συνδέσμου, σήμερα αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ακρίβεια και σαφώς καλύτερη πρόγνωση.
Η εξέλιξη των απεικονιστικών εξετάσεων και των χειρουργικών τεχνικών, σε συνδυασμό με τα σύγχρονα και εξατομικευμένα πρωτόκολλα αποκατάστασης, επιτρέπει την ασφαλέστερη και αποτελεσματικότερη επάνοδο των ποδοσφαιριστών.
Παράλληλα, με τη χρήση συστημάτων GPS, ισοκινητικών μετρήσεων, ανάλυσης της κίνησης και εξειδικευμένων δοκιμασιών στο γήπεδο, μπορούμε να αξιολογούμε αντικειμενικά κατά πόσο ένας ποδοσφαιριστής είναι έτοιμος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός αγώνα, όπως είναι τα σπριντ, οι επιταχύνσεις, οι επιβραδύνσεις, οι αλλαγές κατεύθυνσης και οι σωματικές επαφές.
Σήμερα, η επιστροφή στις προπονήσεις δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την πλήρη αγωνιστική ετοιμότητα. Πρόκειται για μια σταδιακή διαδικασία, η οποία περιλαμβάνει αρχικά την επιστροφή στην προπόνηση, στη συνέχεια την επιστροφή στη συμμετοχή σε αγώνα και, τελικά, την επάνοδο στο προηγούμενο επίπεδο απόδοσης.
Η σχετική απόφαση δεν λαμβάνεται μόνο με βάση το χρονικό διάστημα που έχει περάσει από τον τραυματισμό. Στηρίζεται σε συγκεκριμένα κλινικά, λειτουργικά, αγωνιστικά και ψυχολογικά κριτήρια, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται συνολικά.
Παρά τη σημαντική επιστημονική πρόοδο, η αθλητιατρική δεν μπορεί να παρακάμψει τον χρόνο που απαιτείται για τη βιολογική επούλωση των ιστών ούτε να εξαλείψει πλήρως τον κίνδυνο υποτροπής. Επομένως, πραγματική επιτυχία δεν είναι απλώς η ταχύτερη δυνατή επιστροφή του ποδοσφαιριστή, αλλά η ασφαλής επάνοδός του, η αποκατάσταση της αγωνιστικής του απόδοσης και η προστασία της μακροχρόνιας υγείας του.
– Πόσο σημαντικός είναι σήμερα ο ρόλος του ιατρού μιας επαγγελματικής ποδοσφαιρικής ομάδας;
Καθώς το σύγχρονο ποδόσφαιρο εξελίσσεται, ο ρόλος του ιατρού της ομάδας αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία. Η συμβολή του δεν περιορίζεται πλέον μόνο στη διάγνωση και αντιμετώπιση ενός τραυματισμού ή στην προστασία της υγείας και της φυσικής κατάστασης των ποδοσφαιριστών. Περιλαμβάνει την παροχή ολοκληρωμένης, συνεχιζόμενης και επιστημονικά τεκμηριωμένης ιατρικής υποστήριξης.
Οι αρμοδιότητές του καλύπτουν τον σχεδιασμό και τη διαχείριση της συνολικής ιατρικής φροντίδας της ομάδας, την αντιμετώπιση επειγόντων περιστατικών και την παροχή πρώτων βοηθειών, την πρόληψη των τραυματισμών, την προαγωγή της υγείας και την επίβλεψη της αποκατάστασης και της ασφαλούς επιστροφής των ποδοσφαιριστών στην αγωνιστική δράση.
Παράλληλα, ο ιατρός της ομάδας συνεργάζεται καθημερινά με το προπονητικό επιτελείο, τους φυσικοθεραπευτές, τους γυμναστές και τους υπόλοιπους επαγγελματίες υγείας. Καλείται συχνά να λαμβάνει δύσκολες αποφάσεις, διατηρώντας πάντοτε ως πρώτη προτεραιότητα την υγεία και την ασφάλεια του ποδοσφαιριστή.
Για τον λόγο αυτό, ο ιατρός αποτελεί πλέον βασικό μέλος της λειτουργίας και της επιτυχίας κάθε σύγχρονης επαγγελματικής ποδοσφαιρικής ομάδας.
Χάρης Λάλος
Χάρης Λάλος MD, MSc (c) Ορθοπαιδικός Χειρουργός -Ιατρός Ομάδας, ΠΑΕ Παναθηναϊκός
Οι τραυματισμοί κατά την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου οφείλονται πρωτίστως στο αυξημένο φορτίο και στην ανεπαρκή προσαρμογή. Μετά την περίοδο ξεκούρασης των ποδοσφαιριστών το προπονητικό φορτίο είναι μειωμένο, με αποτέλεσμα η προετοιμασία να προκαλεί απότομη κορύφωση (διπλές προπονήσεις, φιλικοί αγώνες, αιφνίδια έκθεση σε sprint). Οι οπίσθιοι μηριαίοι πλήττονται πρώτοι, λόγω απώλειας έκκεντρης δύναμης και έκθεσης σε ταχύτητα.
Τα δεδομένα του UEFA Elite Club Injury Study δείχνουν ότι αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα που η πρόληψη δεν έχει λύσει: σε 18 σεζόν η συνολική επίπτωση μειώθηκε 3% ανά σεζόν σε προπόνηση και αγώνες, οι συνδεσμικές κακώσεις μειώθηκαν 5%/σεζόν στην προπόνηση και 4%/σεζόν στον αγώνα και οι επανατραυματισμοί 5%/σεζόν, ενώ ο ρυθμός των μυϊκών κακώσεων παρέμεινε σταθερός (Ekstrand et al. 2021).
Οι κακώσεις οπισθίων μηριαίων μάλιστα διπλασιάστηκαν από 12% σε 24% όλων των τραυματισμών και από 10% σε 20% των ημερών απουσίας. Ο τένοντας προσαρμόζεται βραδύτερα από τον μυ, ενώ το θερμικό στρες, οι όψιμες μεταγραφές και ο αγωνιστικός ανταγωνισμός δρουν επιβαρυντικά.
Η κορύφωση όμως εμφανίζεται στην αρχή της αγωνιστικής περιόδου, επειδή ο κίνδυνος από μια απότομη κορύφωση φορτίου παραμένει αυξημένος για 1–3 εβδομάδες μετά. Ταυτόχρονα ο επίσημος αγώνας, με επταπλάσιο ρυθμό τραυματισμών από την προπόνηση και ένταση που τα φιλικά δεν αναπαράγουν, έρχεται ανά 3–4 ημέρες. Οι οπίσθιοι μηριαίοι τραυματίζονται γιατί τα sprints μέγιστης ταχύτητας του επίσημου αγώνα είναι δυσανάλογα σε σχέση με εκείνα της περιόδου προετοιμασίας. Παράλληλα η προπόνηση γίνεται τακτική, η δύναμη και η έκθεση σε sprint μειώνονται, οι αναπληρωματικοί χάνουν το αγωνιστικό φορτίο και μπαίνουν 90′ απροετοίμαστοι ενώ οι διεθνείς επιστρέφουν κουρασμένοι.
Προληπτικές προτεραιότητες: εξατομικευμένο πρόγραμμα μεταβατικής περιόδου, προοδευτική κλιμάκωση φορτίου, πρώιμο ποσοτικοποιημένο sprint, Nordic hamstring (−50%, van Dyk 2019) και Copenhagen adduction, προοδευτική φόρτιση τενόντων, θερμικός εγκλιματισμός, σταδιακή ένταξη όψιμων αφίξεων, rotation στις πρώτες αγωνιστικές και έγκαιρη αναφορά συμπτωμάτων από τους ποδοσφαιριστές.
Μανώλης Παπακώστας
Μανώλης Παπακώστας, επικεφαλής της ορθοπαιδικής κλινικής του αθλητικού νοσοκομείου Aspetar που βρίσκεται στο Κατάρ
Στους τραυματισμούς που έχουν να κάνουν με τους συνδέσμους, όπως για παράδειγμα η ρήξη πρόσθιου χιαστού, οι κακώσεις των αρθρώσεων, στατιστικά, την τελευταία εικοσαετία, η συχνότητα εμφάνισης δεν είναι μεγαλύτερη. Με βάση τα στοιχεία, ίσως υπάρχει και μία σχετική μείωση, γιατί είμαστε πλέον καλύτεροι στην πρόληψη και ως εκ τούτου λίγο πιο προσεκτικοί σε αυτά τα θέματα.
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι στην εποχή μας οι τραυματισμοί ακούγονται περισσότερο και αυτό γιατί είναι μεγαλύτερη η προβολή τους μέσω του Τύπου και των social media. Είναι πιο εύκολο πλέον να ακουστεί ότι προέκυψε ένας σοβαρός τραυματισμός και, κατ’ επέκταση, ότι ακολούθησε χειρουργείο και όλα τα υπόλοιπα.
Άρα, οι συνδεσμικές κακώσεις, που είναι και οι πιο σοβαρές και συχνές, όπως οι κακώσεις του γόνατος ή οι συνδεσμικές κακώσεις στην ποδοκνημική — αυτό που λέμε διαστρέμματα — δεν είναι περισσότερες.
Ίσως, μάλιστα, να υπάρχει και μία τάση μείωσης. Σίγουρα, όμως, οι μυικές κακώσεις είναι περισσότερες και η εμφάνισή τους πλέον είναι σχεδόν διπλάσια. Κυρίως οι μυϊκές κακώσεις των οπισθίων μηριαίων, αυτούς που ονομάζουμε «δικέφαλους».
Αυτές οι κακώσεις είναι πλέον και πιο σοβαρές σε σχέση με το πώς ήταν παλιότερα. Γι’ αυτό και πολλές από αυτές, επειδή τις γνωρίζουμε πλέον καλύτερα, τις αντιμετωπίζουμε κάποιες φορές και χειρουργικά, ενώ παλιότερα αυτό ήταν πιο σπάνιο.
Για να το συνοψίσω, οι κακώσεις στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο μάλλον δεν είναι περισσότερες, με εξαίρεση τις μυϊκές κακώσεις και κυρίως αυτές των οπισθίων μηριαίων, που μπορεί να είναι έως και διπλάσιες από ό,τι ήταν τα προηγούμενα χρόνια.
Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό, δηλαδή οι μυϊκές κακώσεις να είναι πλέον πολύ πιο σοβαρές και περισσότερες, είναι η συχνότητα των παιχνιδιών. Έχει βρεθεί σχέση μεταξύ αυτής της αύξησης και του πόσο συχνά διεξάγονται οι αγώνες, δηλαδή πόσες ημέρες μεσολαβούν από παιχνίδι σε παιχνίδι. Όταν το διάστημα ανάμεσα στα παιχνίδια είναι περίπου τρεις-τέσσερις ημέρες, αυξάνεται εντυπωσιακά ο αριθμός των μυϊκών κακώσεων.
Ως προς το πόσο έχει προχωρήσει η αθλητιατρική επιστήμη στην αποκατάσταση σοβαρών τραυματισμών, προφανώς και έχει προχωρήσει αρκετά.
Αν μιλήσουμε για το κομμάτι της αποκατάστασης, υπάρχουν πλέον εξελιγμένες χειρουργικές τεχνικές και μεγαλύτερη εμπειρία. Επομένως, τα πράγματα γίνονται με τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορεί κανείς να αποφεύγει τις εύκολες υποτροπές που υπήρχαν παλιότερα.
Η αποκατάσταση, με την έννοια της φυσικοθεραπείας και της επανόδου στην αθλητική δραστηριότητα μετά το χειρουργείο ή μετά την όποια αντιμετώπιση, είναι και αυτή περισσότερο οργανωμένη και συστηματική. Βασίζεται σε παραμέτρους που έχουν να κάνουν με όλες τις ιδιαιτερότητες των αθλητών.
Οπότε, ναι, είμαστε καλύτεροι στο να αποκαθιστούμε, είτε χειρουργικά είτε συντηρητικά, τους σοβαρούς τραυματισμούς τα τελευταία χρόνια. Εκεί, όμως, όπου είμαστε σίγουρα πολύ καλύτεροι είναι στην πρόληψη αυτών των τραυματισμών και στον τρόπο με τον οποίο γίνεται η επιστημονικά τεκμηριωμένη προπόνηση.
Κατ’ επέκταση, είμαστε καλύτεροι και στην πρόληψη και σε όλα τα υπόλοιπα σκέλη, είτε για να προλάβουμε έναν τραυματισμό είτε, αφού αυτός συμβεί, να γίνει σωστότερη αποκατάσταση και να μην έχουμε υποτροπές. Οι υποτροπές είναι, δυστυχώς, ένα μεγάλο πρόβλημα ούτως ή άλλως στον αθλητισμό και στις αθλητικές κακώσεις.
Ευθύμιος Παπασούλης
Ευθύμιος Παπασούλης Ορθοπαιδικός χειρουργός, ιδρυτής της επιστημονικής ιατρικής ομάδας The M.I.S (Thessaloniki Minimally Invasive Surgery, πρώην γιατρός ΠΑΕ ΠΑΟΚ και ΠΑΕ Ηρακλής
-Οι πρόσφατοι σοβαροί τραυματισμοί του Κωνσταντέλια και του Ελ Κααμπί αναθέρμαναν σε πολλούς την ιδέα πως οι τραυματισμοί στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου διαρκώς αυξάνονται. Είναι όμως έτσι;
Στατιστικά τεκμηριωμένη απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι εύκολο να δοθεί γιατί δεν υπάρχει τεκμηριωμένα ομοιόμορφη και επίσημη καταγραφή όλων των τραυματισμών από όλες τις ομάδες σε όλα τα πρωταθλήματα. Υπάρχουν μελέτες όπως το Men’s European Football Injury Index, της Howden, η οποία δείχνει μια ελάχιστη αύξηση του συνολικού αριθμού των τραυματισμών.
-Είναι όμως μια μελέτη μιας ασφαλιστικής εταιρείας που επικεντρώνεται κυρίως στο οικονομικό κόστος των τραυματισμών και η αξιοπιστία της σε επιστημονικά μεθοδολογικό επίπεδο είναι συζητήσιμη.
Η πιο εμπεριστατωμένη σχετική μελέτη είναι η UEFA Elite Club Injury Study, που εδώ και 25 έτη καταγράφει όλους τους τραυματισμούς στις μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης που συμμετέχουν στις διοργανώσεις της UEFA. Πιο elite football από αυτό δύσκολα να βρεις…
Η δύναμη της μελέτης έγκειται στο ότι έχει καταγράψει πλέον περισσότερους από 28.000 τραυματισμούς από 96 ομάδες υψηλού επιπέδου σε βάθος μιας 25ετίας. Η συνέπεια της καταγραφής σε μεγάλο βάθος χρόνου των τραυματισμών από μεγάλο αριθμό ομάδων δίνει τη μεγαλύτερη δυνατή αξιοπιστία στα ευρήματα αυτής της μελέτης παρά τις όποιες αναπόφευκτες ατέλειες στην καταγραφή των δεδομένων μπορεί να έχει και αυτή η μελέτη.
Τα κυριότερα ευρήματα είναι δύο:
1. Η συχνότητα των συνδεσμικών κακώσεων (στις οποίες συμπεριλαμβάνεται η ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου) σταδιακά μειώνονται
2. Οι τραυματισμοί των οπισθίων μηριαίων αυξάνονται αναλογικά σε βάθος χρόνου.
Εδώ να διευκρινίσουμε για όσους θέλουν να καταλάβουν περισσότερο τους αριθμούς πως δεν μιλάμε για απόλυτο αριθμό τραυματισμών, αλλά για τραυματισμούς ανά 1.000 ώρες έκθεσης, δηλαδή παιχνιδιού ή και προπόνησης.
Δεδομένου λοιπόν πως διαρκώς τα παιχνίδια αυξάνονται και ίσως πλέον και η διάρκεια των αγώνων με τις όλο και περισσότερες καθυστερήσεις, αυξάνεται η έκθεση των ποδοσφαιριστών σε αυτά, αλλά αυτό ίσως συμβαίνει σε βάρος του χρόνου προπόνησης. Η αλήθεια είναι πως αν εμβαθύνουμε περισσότερο θα χαθούμε σε στατιστικούς λαβύρινθους που δεν θα βγάλουν πουθενά.
Συνεπώς ας μας μείνει πως η γενικότερη τάση είναι πως αυξάνονται οι μυϊκοί τραυματισμοί ενώ μειώνονται οι συνδεσμικοί τραυματισμοί. Είναι γνωστό επίσης από όλες τις έρευνες πως οι τραυματισμοί είναι πιο συχνοί στους αγώνες από ό,τι στις προπονήσεις, καθώς και στους πιο νέους αθλητές (η οποία είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία που ίσως αξίζει ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα).
Οι παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα τραυματισμών είναι η αύξηση του αριθμού των αγώνων, καθώς και η αύξηση της έντασης των τρεξιμάτων μέσα στους αγώνες. Οι παράγοντες από την άλλη που μειώνουν την πιθανότητα τραυματισμών είναι η καλύτερη προπόνηση των ποδοσφαιριστών με ειδικά προγράμματα πρόληψης τραυματισμών που ενσωματώνονται διαρκώς στα προπονητικά πλάνα εκγύμνασης και ενδυνάμωσης, καθώς και η όλο και καλύτερη αποκατάσταση μετά την προπόνηση ή τον αγώνα.
Η αθλητιατρική προχωράει διαρκώς τόσο στη φάση της αποκατάστασης μετά από τραυματισμούς όσο και στη φάση της πρόληψης των τραυματισμών. Στη φάση της αποκατάστασης πρέπει να τονισθεί πως το κυριότερο ζητούμενο επιστημονικά δεν είναι η πιο γρήγορη επάνοδος του ποδοσφαιριστή, αλλά η μείωση της πιθανότητας επανατραυματισμού. Για αυτό βλέπουμε π.χ. στη ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου η επιστροφή στη δράση να γίνεται σε 8, 9 ή και 12 μήνες μετά το χειρουργείο, εκεί που παλιότερα το στάνταρ θεωρούταν το 6μηνο.
Αντίστοιχα η ρήξη Αχιλλείου τένοντα σε αθλήματα όπως το μπάσκετ σημαίνει αυτόματα επιστροφή μετά από 12 μήνες.
Η πιο σημαντική πρόοδος όμως έγκειται στην πρόληψη των τραυματισμών και μελέτες όπως αυτή της UEFA έχουν συμβάλλει σημαντικά σε αυτό. Και όσο κι αν αυτό δεν φαίνεται σε απόλυτους αριθμούς, το γεγονός πως ο αριθμός των τραυματισμών είναι σε γενικές γραμμές σταθερός, ενώ η ένταση και ο συνολικός αριθμός των αγώνων διαρκώς αυξάνεται, είναι πολύ σημαντικό επίτευγμα.
Φυσικά να τονίσουμε πως όλα αυτά αφορούν το επαγγελματικό ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο. Το τι συμβαίνει σε χαμηλότερο επίπεδο και ειδικά στις νεαρές ηλικίες δεν είναι εύκολο να καταγραφεί συνολικά και υπάρχουν πολλοί άλλοι παράμετροι που επηρεάζουν τη συχνότητα των τραυματισμών.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr