Ο νυν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και τέως υπουργός Οικονομικών Κωστής Χατζηδάκης ήταν άνθρωπος «ειδικών αποστολών». Οι περισσότερες εξ αυτών υπήρξαν εμβληματικές και σε «δημόσια θέα», όπως για παράδειγμα ο νόμος για την επιβολή των τεκμηρίων στη φορολόγηση των ελεύθερων επαγγελματιών.
Πολλές άλλες, όμως, έγιναν κατά κάποιον τρόπο «εν κρυπτώ», χωρίς τυμπανοκρουσίες και με τρόπο που δεν έγιναν αντιληπτές στους πολίτες ώστε να τεθούν στην κρησάρα του δημόσιου διαλόγου.
Σε κάθε περίπτωση, το στερεότυπο μοτίβο ήταν πως όλα γίνονται για να ξεμπλοκάρουν ή να ενισχυθούν τα «γρανάζια» της ανάπτυξης – η οποία, βεβαίως, εν τέλει θα απέβαινε επ’ ωφελεία όλης της κοινωνίας. Ή, όπως στην περίπτωση των τεκμηρίων, η «αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης». Ωστόσο, πέρα από αυτονόητα θετικές παρεμβάσεις με τις οποίες κανείς δεν θα είχε λόγο να διαφωνήσει, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις η ιστορία είχε «δράκο».
Μια τέτοια υπόθεση αποκαλύπτει σήμερα το πρωτοσέλιδό μας. Αποκαλύπτει ότι υπό το κάλυμμα του «αναπτυξιακού προτάγματος», το 2024 ο Κωστής Χατζηδάκης θέσπισε μια «αναπτυξιακή» διάταξη η οποία αποτέλεσε -και αποτελεί- «δούρειο ίππο» φοροαποφυγής για επιχειρηματίες, ιδιαίτερα μάλιστα την επιχειρηματική ελίτ.
Στην πραγματικότητα νομιμοποίησε (η παλιά υπόθεση του «νόμιμου αλλά όχι ηθικού», που έχει γίνει νομοθετική και πολιτική παράδοση) τη φοροαποφυγή της οικονομικής ελίτ στη διαδικασία μεταβίβασης των οικονομικών assets των επιχειρήσεων.
Συγκεκριμένα, προστάτευσε με το αφορολόγητο διαδικασίες μεταβίβασης μέσω της «ασύμμετρης» διάσπασης επιχειρήσεων, κατά την οποία επιχειρηματίες μπορούν να περνούν αφορολόγητα μερίδια στα παιδιά τους.
Ψάχνει κάποιος το «αναπτυξιακό» κίνητρο σε αυτό, αλλά και με την καλύτερη διάθεση δεν το βρίσκει. Αντίθετα, κάτι άλλο είναι προφανές: ένα δώρο φοροαποφυγής για την οικονομική ελίτ.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr