Μας το είχαν παρουσιάσει και το καλοκαίρι και μάλιστα τρισδιάστατα: ο φετινός καλλιτεχνικός προγραμματισμός του Εθνικού Θεάτρου για την επόμενη περίοδο (2026-2027) προσομοιάζει με την «κάτοψη ενός πολυπρισματικού κτιρίου» κάθε αίθουσα του οποίου αποτελεί και μια διαφορετική προσέγγιση της θεατρικής εμπειρίας.
Η ίδια η καλλιτεχνική διευθύντρια, Αργυρώ Χιώτη, η οποία διανύει τη δεύτερη χρονιά της στο τιμόνι του Εθνικού και φαίνεται να έχει ακόμα πιο σταθερά πατήματα στον χώρο, χαρακτήρισε τη φετινή χρονιά ως γεμάτη «ισχυρά καλλιτεχνικά βιώματα, γλωσσική πολυμορφία και διακαλλιτεχνική πρωτοπορία». Η αλήθεια είναι πως στις καλύτερες παραστάσεις που είδαμε φέτος το καλοκαίρι, οι δύο ήταν παραγωγές του Εθνικού («Τρωάδες», «Αλκηστις»), οπότε η χρονιά έχει ήδη ξεκινήσει δυναμικά για τον σημαντικότερο θεατρικό φορέα της χώρας.
Κατ’ αρχάς, οι χώροι του «ιδεατού αυτού θεατρικού κτιρίου»: Παραδίδεται το θέατρο REX ανακαινισμένο (από το ΥΠΠΟ με πόρους από το Ταμείο Ανάκαμψης) με τις τρεις σκηνές του (Κεντρική Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη», «Ελένη Παπαδάκη» στο ισόγειο για την Παιδική Σκηνή και «Κατίνα Παξινού» για την Πειραματική στο υπόγειο), ωστόσο συνεχίζεται και η συνεργασία με το θέατρο Δίπυλον (όπου είχε μεταφερθεί έως τώρα η Πειραματική Σκηνή) με παραγωγές του Εθνικού. Και φυσικά έχουμε την Κεντρική και τη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος», όπως και τη Δημοτική Πινακοθήκη όπου γίνονται κάποια από τα εργαστήρια του Μικρού Εθνικού.
«Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα»
Περνώντας στις παραστάσεις, η θεατρική περίοδος ξεκινά με επαναλήψεις που αξίζουν: «Ιεροτελεστία» του Guillaume Poix, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη (από 1/10), το «ΚONTAKTHOF» της Πίνα Μπάους που πήγε εξαιρετικά πέρυσι (από 9/10) και ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου (από 28/11) που παρουσίαζε μεγάλο ενδιαφέρον – ενώ είναι μόλις η δεύτερη φορά που ανεβαίνει μετά το ΄42 στο Εθνικό. Στις νέες παραγωγές, το «πιο ασφυκτικό σπίτι» της χρονιάς θα είναι, πιθανότατα, εκείνο της Μπερνάρντα Αλμπα. Η Ιώ Βουλγαράκη σκηνοθετεί το έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε μετάφραση Εφης Γιαννοπούλου (από 20/1/2027). Η Φιλαρέτη Κομνηνού αναλαμβάνει τον κεντρικό ρόλο, πλαισιωμένη από έναν αποκλειστικά γυναικείο θίασο. Η σκηνοθετική πρόθεση απομακρύνει την ιστορία από το συγκεκριμένο ιστορικό και τοπικό της περίβλημα, φανερώνοντας πως η πατριαρχία μπορεί να επιβάλλεται ακόμη και όταν κανένας άνδρας δεν εμφανίζεται στη σκηνή.
Στην Κεντρική Σκηνή θα παρουσιαστεί σε παγκόσμια πρεμιέρα και η «Τρικυμία» σε κείμενο/σκηνοθεσία του Ντμίτρι Κρίμοφ (από 14/4). Ο Ρώσος σκηνοθέτης, σκηνογράφος και ζωγράφος έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με ένα έργο που συνομιλεί με την προσωπική του εμπειρία αυτοεξορίας από τη Ρωσία, βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Σέξπιρ. Με τον Γιώργο Κουτλή ως βοηθό σκηνοθέτη, τον Θοδωρή Οικονόμου στη μουσική και Ελληνες ηθοποιούς, το έργο ανασύρει το οδυνηρό ερώτημα: πώς ξαναζούν μαζί άνθρωποι που κουβαλούν την εμπειρία ενός πολέμου; Σε διόλου πιο… ανάλαφρη διάθεση, οι Κωνσταντίνος Ντέλλας και Δημοσθένης Παπαμάρκος υπογράφουν τη δραματουργική επεξεργασία (ο πρώτος και τη σκηνοθεσία) του «Δράκουλα» του Μπραμ Στόκερ, σε μετάφραση Παπαδιαμάντη! Από τις 16/12, το γοτθικό τέρας γίνεται αφορμή για να εξεταστούν ο φόβος του ξένου και οι μηχανισμοί της κανονικότητας. Σε εντελώς πάλι άλλο κλίμα, η Αικατερίνη Παπαγεωργίου στρέφεται στη «Δεσποινίδα Διευθυντή» των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά, επαναφέροντας μέσα από την κωμωδία το ζήτημα της γυναίκας στον εργασιακό χώρο (από 17/3).
«Πολύ κακό για το τίποτα» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου
Το REX υποδέχεται αρχικά το «Πολύ κακό για το τίποτα», βασισμένο στην κωμωδία του Σέξπιρ, σε απόδοση, διασκευή Ερις Κύργια και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου (από 9/12). Η δράση μεταφέρεται στο πλατό ψυχαγωγικής εκπομπής, με ζωντανή μουσική, ερωτικές παρεξηγήσεις και έμφυλους ρόλους υπό αμφισβήτηση. Η «ΜάΜΑ» της Γλυκερίας Μπασδέκη, σε σκηνοθεσία Παυλίνας Μάρβιν, με τη Μάρθα Φριντζήλα στον ομώνυμο ρόλο έρχεται στις 10/3. Ως καρπός των περσινών «Σαλονιών Γλώσσας», το έργο εξετάζει την πείνα, την εκμετάλλευση, την πίστη και την ηγεσία. Στις 8/5, η χορογράφος Χαρά Κότσαλη παρουσιάζει το «Μπανάλ. Μια μέρα που δεν έγινε τίποτα», με μικτό θίασο ηθοποιών και χορευτών.
Παράλληλα, η Πειραματική, με υπεύθυνους τον Ακύλλα Καραζήση και τη Νεφέλη Μαϊστράλη, επιμένει στην Ανοιχτή Πρόβα και τη συλλογική έρευνα στα «Σκίτσα», ενώ παρουσιάζει ταυτόχρονα το «Μάκμπεθ: 16 καρέ τραβηγμένα από τον Πρόσπερο με κάμερα μιας χρήσης» (5/11), το «Κιβωτός», ένα πολυσυλλεκτικό έργο σε δραματουργία Γιάννη Κεντρωτά και Μιχάλη Μιχαηλίδη, δύο συγγραφέων που επιλέχθηκαν μέσα από τη διαδικασία ανοιχτής πρόσκλησης (από 27/1), και το «Καρδιά, Γ» του Ευθύμη Φιλίππου, σε σκηνοθεσία του αριστούχου απόφοιτου της Σχολής Σκηνοθεσίας του Εθνικού, Κωστή Γλύκαντζη (από 21/4).
Ολα αυτά στο REX, μαζί με το παιδικό «Ρομπέν, η καρδιά του δάσους» του Δημήτρη Κουρούμπαλη, σε σκηνοθεσία του ίδιου και της Φρόσως Κορρού (από 30/11) που μετατρέπει την προστασία του δάσους σε περιπέτεια αλληλεγγύης. Τέλος, στο Δίπυλον θα δούμε το «Ομόνοια-Μια μυθοπλασία» των Αζά-Τσινικόρη (από 22/10), όπως και το «Οιδίπους Τύραννος» σε σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη (από 10/2). Και υπάρχει και η σύμπραξη με τη Λυρική, στη «Φόνισσα» σε μουσική Γ. Κουμεντάκη, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, καθώς και άλλα δρώμενα που θα παρουσιάζουμε εν ευθέτω χρόνω… Αν κάτι συνδέει αυτές τις διαφορετικές προτάσεις, είναι η δοκιμασία της συνύπαρξης: μέσα στην οικογένεια, στην εργασία, στην κοινωνία, απέναντι στη φύση. Το Εθνικό παραδίδει τα κλειδιά. Η συνάντηση με το κοινό θα δείξει τι μπορεί πραγματικά να συμβεί όταν ανοίξουν οι πόρτες.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr