Το βέτο της Τουρκίας σε ενδεχόμενη εξέγερση στο Ιρανικό Κουρδιστάν προεξοφλείται ως δεδομένο και θέτει το ερώτημα αν μια ταυτόχρονη εξέγερση στο Ιρανικό Αζερμπαϊτζάν θα μπορούσε να εκμαιεύσει την ανοχή του Ερντογάν στην περίπτωση που ΗΠΑ και Ισραήλ ενεργοποιήσουν τα μειονοτικά μέτωπα του Ιράν.
Στο ιρανικό και τουρκόφωνο Αζερμπαϊτζάν υπάρχει δυναμική προσέγγισης με το ανεξάρτητο πρώην σοβιετικό Αζερμπαϊτζάν. Τα δύο τουρκόφωνα κράτη θα μπορούν να μεταλλαχθούν σε προτεκτοράτο της Τουρκίας, η οποία για πρώτη φορά μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 θα μπορεί να επιχειρήσει να διεισδύσει στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία.
Το σημαντικότερο γεωπολιτικό πλεονέκτημα του Αζερμπαϊτζάν σήμερα είναι η ταυτόχρονη με το Ισραήλ αντιπαλότητά του με την Τεχεράνη, μια κατάσταση πραγμάτων που αφήνει στο Μπακού ρόλο διαμεσολάβησης μεταξύ Αγκυρας και Τελ Αβίβ.
Ισραήλ και Τουρκία στήριξαν τον Αζέρο ηγέτη Αλίεφ στον πόλεμο κατά της Αρμενίας που οδήγησε στην ανάκτηση του Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Τρίτη εστία εθνικιστικού παροξυσμού είναι το Μπαλουχιστάν στα σύνορα με το Πακιστάν. Στη διάρκεια του πολέμου Ιράν – Ιράκ, την περίοδο 1980-88, δεν σημειώθηκε ευρείας κλίμακας μειονοτική εξέγερση κατά της Τεχεράνης. Με δεδομένη την προσπάθεια του Ερντογάν να λύσει πολιτικά εντός συνόρων το Κουρδικό, η ανοχή του σε αναμόχλευση της εξέγερσης εντός του Ιράν προβάλλει μάλλον σαν άσκηση επί χάρτου παρά ως πραγματική προοπτική.
Πριν από τον δεύτερο πόλεμο στον Κόλπο κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ένας χάρτης της Νέας Μέσης Ανατολής που εμφάνιζε ως κύριο χαρακτηριστικό την πολυδιάσπαση των κρατών της περιοχής. Τότε, ο θρυμματισμός της Μέσης Ανατολής πρόβαλλε σαν μονόδρομος για την αντιμετώπιση των φιλοδοξιών των περιφερειακών δυνάμεων.
Σήμερα, η πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή προβάλλει σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, η οποία επιταχύνει την εξέλιξη που αρχικά ήθελε να παρεμποδίσει. Οταν οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τη Σαϊγκόν το 1975 και την Καμπούλ το 2021, το κενό καλύφθηκε από τη νέα περιφερειακή ισορροπία. Σήμερα;
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr