Κάποια στιγμή, σχεδόν τριάντα χρόνια πριν, μάθαμε την έννοια του ποιοτικού χρόνου που ήταν το ευαγγέλιο πολλών οικογενειών στην Αμερική. Πολυάσχολοι γονείς που είχαν επενδύσει στην καριέρα τους άρπαξαν ως σανίδα σωτηρίας αυτή τη φράση και την έκαναν σημαία ενός οικογενειακού βίου. Οι γονείς είχαν ήσυχη τη συνείδησή τους που απουσίαζαν από το σπίτι όλη την ημέρα κυνηγώντας την επαγγελματική επιτυχία. Αρκούσε ένα ποιοτικό Σαββατοκύριακο. Με άλλα λόγια, αρκούσε να γευματίζουν σε ακριβά εστιατόρια, να ξοδεύουν χρήματα για δώρα στα παιδιά τους, για εκδρομές και τα συναφή. Το γονεϊκό πορτοφόλι που άνοιγε απλόχερα μπορούσε να αντισταθμίσει την απουσία τους τις άλλες μέρες της εβδομάδας.
Αυτή η αντίληψη έφτασε με καθυστέρηση στην Ελλάδα. Τα λευκά κολάρα εμφανίστηκαν και στα καθ’ ημάς. Πάνω απ’ όλα η καριέρα. Δεν περίσσευε χρόνος για τα παιδιά. Που τα εμπιστεύονταν σε νταντάδες ή σε σχολεία ιδιωτικά. Ή στα κινητά, τα τάμπλετ και κάθε είδους ηλεκτρονικά παιχνίδια που αντικατέστησαν το χάδι, την τρυφερότητα, τον οικογενειακό διάλογο, που είναι χρήσιμος ακόμη κι όταν γίνεται με ένταση.
Η κρίση εξώθησε στα άκρα τις οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις. Ανεργία, φτωχοποίηση αλλά και απαξίωση του σχολείου ως κοινωνικού φορέα. Αρκετοί γονείς επισκέπτονται τα σχολεία πρωτίστως για να διαμαρτυρηθούν. Για τους βαθμούς, για ένα αγριοκοίταγμα, για τη φωνή που υψώνεται.
Υπάρχουν ασφαλώς και οι εκπαιδευτικοί που έχουν υποπέσει σε βαρύτατες εκτροπές στη σχέση τους με τα παιδιά. Ομως, η πλειονότητα των εκπαιδευτικών αγωνιά για το έργο της. Νοιάζεται για τους μαθητές και τις μαθήτριες. Ωστόσο, οι εκπαιδευτικοί αισθάνονται μόνοι. Παλεύουν αβοήθητοι στην τάξη, αντιμέτωποι με χίλια δυο προβλήματα. Φορτώνονται με γραφειοκρατικά προβλήματα που τους απομακρύνουν από το εκπαιδευτικό τους έργο. Νιώθουν πως κάποια κίνησή τους μπορεί να παρερμηνευτεί και να κατηγορηθούν. Να βρεθούν σε ποινικά δικαστήρια ή στα υπηρεσιακά συμβούλια.
Σκέφτομαι τη νηπιαγωγό στα Λιόσια. Οι τηλεδικαστές βιάστηκαν να βγάλουν την ετυμηγορία τους. Είναι ένοχη, είναι κακή δασκάλα. Οι παχυλά αμειβόμενοι τηλεδικαστές είναι ειδικοί στο να σπιλώνουν προσωπικές και εκπαιδευτικές υπολήψεις.
Οι γονείς βιαιοπραγούν εναντίον της γιατί τους πνίγει το δίκιο για το αδικημένο παιδί τους. Πολλοί γονείς είναι πια μέρος της δυσλειτουργίας των σχολείων. Οι παλιότεροι γονείς σέβονταν τους δασκάλους των παιδιών τους. Πρώτα ρωτούσαν για τη συμπεριφορά τους, μετά για τους βαθμούς. Στη μετανεωτερική εποχή με τις διαλυμένες σχέσεις στοχοποιείται ο εκπαιδευτικός ως η βασική πηγή του κακού για όλα. Ετσι κι αλλιώς το έδαφος έχει ασφαλτοστρωθεί από τους υψηλά ιστάμενους. Οι εκπαιδευτικοί είναι χαραμοφάηδες.
Ενα μέρος των γονέων αποσύρεται στην τρύπα των όσων βιώνει καθημερινά. Που τον αναγκάζουν να τρέχει για την επιβίωση. Και ξεσπάει εναντίον των ανυπεράσπιστων εκπαιδευτικών. Χρειαζόμαστε ένα άλλο σχολείο.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr