Με τη μετεκλογική επίθεση των ΗΠΑ κατά του Ιράν να είναι θέμα χρόνου, εύλογα τίθεται το ερώτημα ποιοι είναι οι επιτήδειοι ουδέτεροι και ποιοι οι πρόθυμοι σύμμαχοι του Ριάντ και της Τεχεράνης.
Η Συμφωνία της Μέκκας ή το Ισλαμικό ΝΑΤΟ μέχρι στιγμής θέτουν περισσότερα ερωτήματα παρά δίνουν απαντήσεις ως προς τη δυναμική αναδιαμόρφωσης των περιφερειακών ισορροπιών.
Με την Αίγυπτο εκτός Ισλαμικού ΝΑΤΟ και με τους Χούθι της Υεμένης να θυμίζουν καθημερινά σχεδόν στο Ριάντ ότι η Τεχεράνη είναι παρούσα ταυτόχρονα και στο Ορμούζ και στο Μπαμπ Ελ Μαντέκ.
Το ερώτημα που τίθεται είναι κάτι παραπάνω από κρίσιμο: Η επίθεση κατά του Ιράν θα γίνει από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ή θα εμπλακούν στο μέτωπο της Υεμένης το Πακιστάν και η Τουρκία;
Από ό,τι μέχρι στιγμής φαίνεται, το Ισλαμικό ΝΑΤΟ είναι περισσότερο συνασπισμός επιτήδειων παρά συμμαχία προθύμων.
Οι υπογράψαντες τη Συμφωνία της Μέκκας κρατούν εύθραυστες και οριακές ισορροπίες μεταξύ τους και δεν έχουν κανέναν λόγο να γίνουν παρακολούθημα της πολιτικής των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή σε μια στιγμή που ο Τραμπ προκαλεί σύγχυση με κάθε δήλωσή του.
Ποτέ άλλοτε στρατιωτική συμμαχία δεν απομυθοποιήθηκε την επομένη της ίδρυσής της όσο το Ισλαμικό ΝΑΤΟ.
Η μέχρι τώρα πορεία των τριών της Μέκκας που ξεκίνησε με την αποχώρηση της Αιγύπτου πιστοποιεί νευρικότητα, ανασφάλεια και σε καμιά περίπτωση αποφασιστικότητα και αποφυγή παράκαμψης από τις ΗΠΑ.
Το μέγεθος και η ισχύς του Ιράν φωτίζουν την Ισλαμική Δημοκρατία ως δεδομένη ηγέτιδα του σιιτικού Ισλάμ.
Στην αντίπερα όχθη, την ηγεσία του σουνιτικού Ισλάμ διεκδικούν η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος.
Ο ανταγωνισμός των τριών καθόριζε διαχρονικά τα όρια της συνεργασίας τους.
Τούτων λεχθέντων, πότε επιτήδειοι και πότε πρόθυμοι, οι τρεις της Μέκκας, αφού διαπίστωσαν ότι η ασπίδα των ΗΠΑ δεν είναι αδιαπέραστη, τώρα κατανοούν ότι το Ισλαμικό ΝΑΤΟ δεν ενθουσιάζει ιδιαίτερα την Ουάσινγκτον.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr