Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, ο Σεραφείμ Γιαννακόπουλος βρίσκεται πίσω από τα ντραμς σε διαφορετικά μουσικά σχήματα και συνεργασίες. Από τους Planet of Zeus μέχρι τη Δήμητρα Γαλάνη, η διαδρομή του περνά απο κόσμους που δειχνουν εκ πρωτης όψεως να απέχουν πολύ μεταξύ τους. Έγραφε όμως παράλληλα τα δικά του τραγούδια, μέχρι που αποφάσισε να τους δώσει χώρο ν’ ακουστούν με τη δικιά του τη φωνή.
Ως ΣΕΡΓΙΑΝ παρουσιάζει το πρώτο ελληνόφωνο άλμπουμ του, ΣΕΛΦ ΕΚΤΙΜ, που κυκλοφόρησε στα τέλη του Μαΐου. Η ιστορία αυτού του δίσκου ξεκινά στο Οίτυλο, όπου ο Σεραφείμ απομονώθηκε για πέντε μήνες, έχοντας μαζί του τα μουσικά του όργανα και έναν βασικό εξοπλισμό ηχογράφησης. Μακριά από τη βουή της πόλης δημιούργησε το προσωπικό του περιβάλλον εργασίας μέσα στο οποίο γεννήθηκαν 10 ελληνόφωνα τραγούδια. Τραγούδια που δεν χωράνε εύκολα σε κάποια μουσική κατηγορία από αυτές τις γνώριμες. Τραγούδια που κινούνται ανάμεσα στην προσωπική εμπειρία και την ευρύτερη κοινωνική πραγματικότητα. Τραγούδια που τ’ άκουσα και κάτι είπαν μέσα μου. Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου, στο Gazarte Ground Stage, τα τραγούδια του ΣΕΛΦ ΕΚΤΙΜ θα συναντήσουν το κοινό και θα μου δοθεί η ευκαιρία να τα απολαύσω live. Με αφορμή αυτή τη συναυλία συζητήσαμε με τον ΣΕΡΓΙΑΝ:
Έχεις περάσει πάνω από δυο δεκαετίες ως μουσικός, κυρίως πίσω από τα ντραμς, να κρατάς τον ρυθμό για τους άλλους. Τι συμβαίνει όταν για πρώτη φορά πρέπει να αποφασίσεις εσύ όχι μόνο τον ρυθμό, αλλά και τι θα πεις;
Η πρώτη μου επαφή με τη μουσική ήταν η κιθάρα. Στις πρώτες μου σχολικές μπάντες έπαιζα μπάσο. Τα τύμπανα ήρθαν αργότερα στη ζωή μου, κάπου στα 15. Τραγούδια έγραφα από πολύ μικρός και πάντα το στάδιο της δημιουργίας είναι αυτό που με συγκινεί περισσότερο διαχρονικά. Όταν το 2014 ηχογράφησα το “God is a motherfucker” ως Night Knight προσπαθώντας να εκφράσω τα συναισθήματα μιας αρκετά ταραχώδους περιόδου της ζωής μου, πάλι μόνος μου ήμουν. Οπότε το περιβάλλον αυτό μου είναι γνώριμο. Πάντοτε αισθάνομαι περίεργα όταν πρέπει να παίξω με έναν άλλο ντράμερ, αλλά γι’ αυτό διαλέγω μουσικούς που θαυμάζω και πιστεύω ότι είμαστε φτιαγμένοι από παρόμοια υλικά. Πρώτα με ενδιαφέρουν τα ακούσματά τους και τα αυτιά τους και μετά τα χέρια τους. Το δεύτερο φτιάχνεται, το πρώτο με τίποτα. Είναι δύο πολύ διαφορετικοί ρόλοι. Ένας καλός ντράμερ δημιουργεί τις ασφαλείς συνθήκες πάνω στη σκηνή, ώστε η εμπροσθοφυλακή να μπορέσει να επικοινωνήσει όσο καλύτερα γίνεται το συναίσθημα και το μήνυμα στους θεατές. Οπότε ο ρόλος του μπροστάρη απαιτεί μία πολύ μεγαλύτερη γύμνια και ευαλωτότητα.
Τώρα που ακούμε τη φωνή σου και τις λέξεις σου, νιώθεις ότι σε γνωρίζουμε λίγο περισσότερο;
Σίγουρα συμβαίνει αυτό, αλλά κυρίως λόγω της αμεσότητας του ελληνικού στίχου. Μου θυμίζει το συναίσθημα ενός θεατή όταν παρακολουθεί μια ταινία και στους τίτλους τέλους διαβάζει ότι η ταινία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Ξαφνικά όλη του η εμπειρία αλλάζει. Οπότε αυτή η ταλάντωση μεταξύ ρεαλισμού και κυριολεξίας και από την άλλη μεταφορικού και φανταστικού είναι όλη η ουσία της τραγουδοποιίας.
Αν κάποιος έπαιρνε τους στίχους του ΣΕΛΦ ΕΚΤΙΜ και αφαιρούσε τη μουσική, θα ένιωθες ότι διαβάζει τον Σεραφείμ ή έναν χαρακτήρα, μια περσόνα που έπλασες για να μπορείς να εκφραστείς πιο ελεύθερα;
Σε συνέχεια της παραπάνω ερώτησης, αυτή είναι μία ισορροπία που καλό είναι να παραμένει μυστική. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι καθετί που γράφω, τη στιγμή που το γράφω με εκφράζει 100%. Η διαδικασία αυτή παραμένει ιερή για μένα και την προσπάθεια επικοινωνίας που κάνω εκείνη την ώρα. Δεν γράφω ποτέ σε αρχικό επίπεδο για τον ακροατή, αλλά πρώτα για μένα και πάντοτε με βοηθάει να σχηματίζω έναν αποδέκτη αληθινό ή φανταστικό, στον οποίο απευθύνω τα λόγια κατά τη διάρκεια της ερμηνείας.
Αν ένας ιδιοκτήτης δισκοπωλείου σε ανάγκαζε να βάλεις το ΣΕΛΦ ΕΚΤΙΜ σε ένα μόνο «μουσικό ράφι», σε ποιο θα τον άφηνες να σε βάλει δίχως να διαμαρτυρηθείς και σε ποιο ράφι θα έλεγες «όχι, από κει πάρτε με αμέσως»;
Κοίτα, με πιο παλιούς όρους το άλμπουμ αυτό ανήκει σε αυτό που λέμε indie, εναλλακτική, νέο-φολκ τραγουδοποιία. Αυτοί οι όροι παύουν αυτομάτως να έχουν την παραμικρή αξία στο ελληνικό περιβάλλον, όπου μπορούμε να πούμε πολύ πιο χοντρικά ότι ανήκει στο κομμάτι της εναλλακτικής τραγουδοποιίας. Αυτός ο όρος περιλαμβάνει ονόματα, τα οποία μουσικά δεν έχουν καμία σχέση, αλλά τα ενώνει η πρόθεση και η διάθεση. Μια πρόθεση δημιουργίας ενός νέου μικρού τόπου στην ελληνική δισκογραφία, στον οποίο δεν ισχύουν όλα τα κακώς κείμενα και οι αρχές της ελληνικής μουσικής βιοτεχνίας, η οποία αποτελεί παγκόσμια ιδιαιτερότητα. Στον σύγχρονο κόσμο, στον οποίο ο ακροατής διαμορφώνει τη δική του πλέιλιστ, το ιδανικό σάουντρακ της ζωής του, θα βρεθείς να συνυπάρχεις, θες δεν θες, με ονόματα με τα οποία ουδεμία σχέση έχεις και προσωπικά δεν με απασχολεί. Επειδή νιώθω ότι αρχίζω και ακούγομαι σαν βουδιστής μοναχός ξαφνικά, να ξεκαθαρίσω ότι επιθυμώ βαθιά να κλείσουν όλες οι πίστες, τα ραδιόφωνα, τα ριάλιτι, οι εκπομπές κτλ. οι οποίες επί δεκαετίες στραγγαλίζουν οποιαδήποτε άλλη φωνή, μην αφήνοντας ούτε σπιθαμή δημόσιου χώρου για να αναπνεύσει οτιδήποτε άλλο. Καταλαμβάνουν παρασιτικά όλες τις “συχνότητες” και προβάλλουν τη χειρότερη εκδοχή της Ελλάδας. Μιας Ελλάδας πιο αραχνιασμένης και βαρετής και από σεμεδάκι με ένα Nitro ακουμπισμένο πάνω του.
Ως ακροατής του άλμπουμ, με το τραγούδι Ε.Ο.Τ (Γεια σου Ελλάδα) την έπαθα μια πλάκα έως μια ταύτιση, μην σου πω, και σκεφτόμουν ότι ένα τραγούδι μπορεί να ξεκινήσει από μια πραγματική εμπειρία και μετά ν’ αρχίσει να λέει τη δικιά του ιστορία. Υπήρχε κάποιο τραγούδι σε αυτό το άλμπουμ σου που, όσο το έγραφες, κατάλαβες ότι τελικά δεν μιλά καθόλου γι’ αυτό από το οποίο ξεκίνησε;
Με το «Ε.Ο.Τ» με έχει πλησιάσει πολύς κόσμος. Χτυπάει μια χορδή, ανεξαρτήτως ηλικίας, μιας και περιγράφει καταστάσεις και συναισθήματα που έχουν βιώσει και βιώνουν τουλάχιστον τέσσερις γενιές στην Ελλάδα. Όταν το έγραφα, κατάλαβα ότι για αυτό το τραγούδι θα είμαι αγγελιαφόρος και φορέας μιας συλλογικής κραυγής, ενώ συνήθως γράφω πολύ πιο προσωπικά. Αυτό ήταν πολύ αναζωογονητικό για εμένα και μου δημιούργησε και ένα αίσθημα ταπεινότητας. Στο στάδιο της σύνθεσης τώρα, πάντα θα μουρμουρίσω σε ένα σημείο, ανάμεσα στα αλαμπουρνέζικα που εκσφενδονίζω, μια φράση που θα βγάζει απόλυτο νόημα. Η ιστορία του τραγουδιού μετά θα ξεδιπλωθεί με άξονα αυτή τη φράση. Τουλάχιστον, έτσι γράφω πια. Οπότε υπό μία έννοια όλα μου τα τραγούδια ξεκινούν για αλλού και καταλήγουν αλλού. Δεν προαποφασίζω ποτέ γιατί θέλω να μιλήσω.
Έχεις συνεργαστεί με ανθρώπους από ποικίλους μουσικούς κόσμους. Υπήρξε κάτι που έμαθες από έναν μουσικό συνεργάτη και κατάλαβες αργότερα ότι τελικά ήταν μάθημα ζωής;
Σε αρχικό επίπεδο ο ξάδερφός μου, Κωνσταντίνος Ασπρουλάκης, ο Μηνάς Λιάκος και ο Στέλιος Προβής μου έμαθαν μουσική. Οι 2 τελευταίοι συνεχίζουν να μου μαθαίνουν μιας και δεν κάνω ποτέ κάτι χωρίς αυτούς. Αναπόφευκτα λόγω του μεγάλου κομματιού που καταλαμβάνουν στη ζωή μου, τα πιο πολλά μου τα έμαθαν οι Planet of Zeus και η Δήμητρα Γαλάνη. Οι πρώτοι μου έμαθαν να ονειρεύομαι και να δουλεύω μανιωδώς για κάτι το οποίο μπορεί και να μην επιτευχθεί ποτέ. Μου έμαθαν να ζω και να δημιουργώ σε μία ομάδα. Μου έμαθαν να βάζω το εγώ μου πίσω και να δημιουργούμε μαζί ένα συλλογικό εγώ. Μου έμαθαν ότι κανένα συμβάν ή κουβέντα δεν είναι τόσο σημαντικό ή αξεπέραστο. Μου έμαθαν να λέω συγγνώμη. Οπότε πέρα από το γεγονός ότι αυτή η ομάδα έχει μια αδιαπραγμάτευτη μουσική χημεία, με διαμόρφωσαν ως άνθρωπο και μου χάρισαν και χαρίζουν τρελά γέλια. Η Δήμητρα Γαλάνη τώρα, με έκανε τον μουσικό και δημιουργό που είμαι. Μου άνοιξε έναν κόσμο που δεν γνωρίζει ιδίωμα, παρά μόνο συναίσθημα, σεβασμό στη διεργασία και τον λόγο και τεράστια έμφαση στη λεπτομέρεια. Όλα αυτά χωρίς ίχνος διδακτισμού. Ίσως η πιο ιδανική μεντορική σχέση. Μου έδωσε πρόσβαση σε έναν μικρόκοσμο και ένα συναισθηματικό βάθος, που δεν ήξερα ότι υπήρχε. Και αυτή με τη σειρά της επίσης μου έχει χαρίσει άπειρα γέλια. Για να καταλήξω λοιπόν, πολύ μεγαλύτερο ρόλο έπαιξαν στη διαμόρφωσή μου οι κολλητοί μου και οι άνθρωποι της ζωής μου, παρά οι μουσικοί μου ήρωες και οι επιρροές μου.
Ποιο τραγούδι του δίσκου ΣΕΛΦ ΕΚΤΙΜ θα διάλεγες για να σε συστήσει σε κάποιον που δεν σε ξέρει καθόλου;
Μιας και το ανέφερες πριν, το Ε.Ο.Τ. Νομίζω ότι σε κάποιους θα δημιουργήσει την περιέργεια να ακούσουν και τα υπόλοιπα, μιας και δεν σου δίνει κάθαρση, αλλά σε αφήνει στον αέρα.
Στις 7 Νοεμβρίου θα βγεις στο Gazarte και θα παρουσιάσεις ζωντανά έναν δίσκο που, όταν γεννήθηκε, ήσουν σε μια συνθήκη: μόνος, τη νύχτα, στο χωριό σου. Τι πιστεύεις θα προσθέσει σ’ αυτή την προσωπική ιστορία μια συναυλία;
Τα τραγούδια γράφονται για να παίζονται λάιβ. Στο λάιβ μάλιστα αποκτούν την πραγματική τους διάσταση. Ανυπομονώ πραγματικά για αυτή τους την εκδοχή. Για να δώσω και μία μικρή συμβουλή στους νεότερους… Μην γράφετε τραγούδια και κοιτάτε τα νούμερα και απογοητεύεστε. Πέρα από το γεγονός ότι είναι όλα πλαστά, ποτέ δεν ήταν αυτό το νόημα. Πάρτε τους κολλητούς σας, φτιάξτε μια μπάντα, καλέστε τους φίλους σας και διαμορφώστε αργά και σταθερά τις καρδιές στις οποίες θα φωλιάσει αυτό το τραγούδι. Ακόμη και δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Πάντα έτσι ήταν. Μην σκάτε.
Αν ως Σεργιάν καθόσουν απέναντι από τον Σεραφείμ Γιαννακόπουλο της πρώτης του μπάντας, ποιο τραγούδι από το ΣΕΛΦ ΕΚΤΙΜ θα του έβαζες και τι θα του έλεγες μετά;
Θα του έβαζα μάλλον το “Τοξικό (T’ Είν’ Αυτό) και θα του έλεγα αυτό που μου λέει ο Μηνάς Λιάκος κάθε μέρα: “Μια χαρά είσαι”.
Info:
ΣΕΡΓΙΑΝ live | Σάββατο 7 Νοεμβρίου | gazarte ground stage
The post Ο ΣΕΡΓΙΑΝ μιλάει για το πρώτο ελληνόφωνο άλμπουμ του «ΣΕΛΦ ΕΚΤΙΜ» appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα