Σύμφωνα με την άποψη που κατέθεσε ο Αλέξης Τσίπρας στο ΚΡΗΤΗ TV, «η παραμονή ορισμένων κυβερνήσεων στην εξουσία για τρίτη ή τέταρτη τετραετία δεν ενισχύει μόνο την αλαζονεία τους, αλλά δημιουργεί και ένα συστημικό πλέγμα, ένα καθεστωτικό πλέγμα, το οποίο δεν συνάδει με την εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας». Στο θέμα αυτό συμφωνούν τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης. Φαίνεται ξεκάθαρα από τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούν για να περιγράψουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη: εγκληματική οργάνωση, «γαλάζια» συμμορία, «γαλάζια» μαφία, παρακράτος και άλλα τέτοια ωραία και… μελωδικά.
Δεν πρέπει να ξαφνιαζόμαστε με την ένταση της αντιπαράθεσης και με τη χαμηλή ποιότητα των διαξιφισμών. Και στο παρελθόν έχουμε ακούσει παρόμοια. Αλλωστε ήπιο πολιτικό κλίμα σε προεκλογική περίοδο είναι είδος εν ανεπαρκεία. Στην παρούσα φάση αυτό που μετράει για την αντιπολίτευση είναι η εγκαθίδρυση ενός μοντέλου διακυβέρνησης που παραπέμπει σε καθεστωτικές λογικές. Φοβούνται τα κόμματα ότι η σημερινή κυβέρνηση με τις πρακτικές της δημιουργεί τετελεσμένα που θα είναι πολύ δύσκολο να ανατραπούν. Εχει σημασία λοιπόν τι προτείνουν, πώς θα γίνει και ποιοι θα είναι οι πρωταγωνιστές. Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα που μοιάζουν άλυτα αν κρίνουμε από το πώς συμπεριφέρονται οι ηγεσίες.
Το σύνδρομο της αυτάρκειας. Το κάθε κόμμα που είναι ή που νομίζει πως είναι κόμμα εξουσίας υποστηρίζει ότι μόνο αυτό μπορεί να εγγυηθεί την αλλαγή πολιτικής και αν δεν έχει τον πρώτο λόγο και χρειάζεται εταίρο ή εταίρους η όποια συμφωνία θα γίνει στο δικό του πρόγραμμα, αλλιώς δεν υπάρχει προοπτική. Κουβέντες εκ του ασφαλούς; Σίγουρα. Οπως έχουμε ξαναπεί, σε κάποιες περιπτώσεις οι περιστάσεις καθορίζουν τις αποφάσεις και οι αρχές έρχονται σε δεύτερο πλάνο. Το έχουμε δει να συμβαίνει στο παρελθόν με παράταιρες συμμαχίες, δεν αποκλείεται να το δούμε και στο εγγύς μέλλον. Τα επιχειρήματα που θα δικαιολογούν τις εκπτώσεις είναι έτοιμα και σε πρώτη ευκαιρία θα χρησιμοποιηθούν. Μερικά εξ αυτών: η πολιτική σταθερότητα, ο κίνδυνος της ακυβερνησίας, η διεθνής συγκυρία, η εξ Ανατολών απειλή. Ο στόχος; Να κερδίσουν πόντους στις συνειδήσεις των πολιτών η χρήσιμη ψήφος και η λογική του μικρότερου κακού.
Η από καθέδρας κριτική. Τα μικρότερα κόμματα και οι οργανώσεις που βρίσκονται αντικειμενικά ή που νομίζουν ότι βρίσκονται στην αριστερή πλευρά του πολιτικού συστήματος πολεμούν το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα με όλες τις δυνάμεις τους. Η προσδοκία τους; Να του κόψουν τον δρόμο προς το απογοητευμένο αριστερό ακροατήριο. Η ελπίδα τους; Να τσιμπήσουν κάτι αυτά. Τα περισσότερα προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ την εποχή που ήταν συνομοσπονδία φραξιών. Οι ηγεσίες τους δεν έχουν ξεχάσει (ούτε το θέλουν ούτε το μπορούν) την «προδοσία» του τότε αρχηγού τους και θα επιχειρήσουν να τιμωρήσουν τον άνθρωπο που έστειλε, όπως λένε, το μαζικό κίνημα της πολιτικής ανυπακοής στο περιθώριο. Το κακό γι’ αυτά τα κόμματα και τις συλλογικότητες είναι ότι εκτός από τον Τσίπρα μισούν και τους διπλανούς τους και γι’ αυτό δυσκολεύονται να βρουν τρόπους συνεννόησης. Αν το επιδίωκαν και αν το πετύχαιναν, μπορεί να έπαιρναν ανάσα και να επιβίωναν αξιοπρεπώς.
Και ο Τσίπρας; Αυτός ονειρεύεται τον παλιό… καλό δικομματισμό ή, όπως τον λέει, διπολισμό. Υποστήριξε ότι η δημοκρατία και το πολιτικό σύστημα χρειάζονται δύο ισχυρούς πολιτικούς πόλους και όχι έναν κυρίαρχο πόλο γύρω από τον οποίο κινούνται μικρότερες πολιτικές δυνάμεις που συζητούν κατά περίπτωση αν και πότε θα συνεργαστούν μαζί του. Ανέφερε ότι η ΕΛΑΣ επιδιώκει να ανασυγκροτήσει τον προοδευτικό πόλο, ώστε να καταστεί ισχυρός, να μπορεί να αντιπαρατίθεται επί ίσοις όροις με τη συντηρητική παράταξη και να διεκδικεί την εναλλαγή στην εξουσία. Τι είδους δικομματισμό-διπολισμό φαντασιώνεται; Αυτόν με τα συγκρουσιακά χαρακτηριστικά, όπως τον ζήσαμε τη δεκαετία του ’80 όπου το τότε ΠΑΣΟΚ έκανε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, προωθούσε φιλολαϊκά μέτρα στην οικονομία, ξεθεμελίωνε το αυταρχικό κράτος της Δεξιάς ή τον συναινετικό δικομματισμό της τελευταίας φάσης του παπανδρεϊσμού και της περιόδου του Κώστα Σημίτη όπου η αντιπαράθεση με τον πόλο της Δεξιάς περιοριζόταν στα λόγια, ενώ στην πράξη και οι δύο πόλοι προστάτευαν τον πυρήνα του συστήματος; Γιατί άλλο πράγμα η εναλλαγή στην εξουσία (ακίνδυνη για το σύστημα) και άλλο πράγμα η πολιτική αλλαγή.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr