Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν τις τελευταίες μέρες για την αντιπαράθεση -ορισμένοι μιλούν ακόμα και για εμφύλιο- του ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ. Που είναι από μια άποψη εύλογη καθώς, όπως έχουν έρθει τα πράγματα και όπως δείχνουν να διαμορφώνονται οι συσχετισμοί, τα δύο κόμματα δεν μπορούν να αποφύγουν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Από τον ανταγωνισμό όμως μέχρι το κατά ΠΑΣΟΚ «θερμοκήπιο της διαπλοκής» στο οποίο δημιουργήθηκε η ΕΛΑΣ υπάρχει κάποια διαφορά. Που φροντίζει να διευρύνει, να απλώνει, να διαφημίζει το Μαξίμου με τους πολύχρωμους προπαγανδιστές του. Αφού είναι προφανές ότι μια τέτοια εικόνα ευνοεί, ή υποτίθεται ότι ευνοεί, την εκλογική στρατηγική του Μητσοτάκη, αλλά και τους μετεκλογικούς σχεδιασμούς του.
Για τα πώς και τα γιατί αυτής της αντιπαράθεσης έχουν γραφτεί πολλά και σίγουρα θα γραφτούν ακόμα περισσότερα. Αλήθειες, ψέματα, λάδι στη φωτιά, ευχές ενότητας, ηθικοπλαστικές παρεμβάσεις διανθίζουν τη σχετική φιλολογία. Με τα κίνητρα των συγγραφέων της να έχουν συχνά σχέση με την επιδοτούμενη προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα κλίμα απογοήτευσης στον προοδευτικό χώρο. Και ανοχής στην προσέγγιση με τη Δεξιά, όταν το εκλογικό αποτέλεσμα αναδείξει -πράγμα μάλλον βέβαιο- την ανάγκη για συνεργασίες. Αν αυτοί οι δυο δεν μπορούν να τα βρουν, ενώ η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί, κάποιος πρέπει να ρίξει νερό στο αντιδεξιό κρασί του για το καλό της πατρίδας και της κοινωνίας. Εχει πρόσφατα ξαναγίνει, ποιος μπορεί να το αποκλείσει;
Είναι δεδομένα, λίγο-πολύ, όλα αυτά, αλλά δεν είναι τα μόνα δεδομένα. Υπάρχει και το αίτημα αλλαγής από την πλειοψηφία, που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις. Υπάρχει και η αυταπόδεικτη ανάγκη μετεκλογικής συνεργασίας με στόχο την προοδευτική διακυβέρνηση, που γίνεται συνείδηση σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να καταλάβει κανείς ότι για το σύστημα Μαξίμου η παρόξυνση της σύγκρουσης ΕΛΑΣ – ΠΑΣΟΚ αποτελεί ανάχωμα στις διεργασίες αυτές. Ακριβώς αυτό θα έπρεπε να προβληματίσει όσους από την αποδώ μεριά εξισώνουν τις ευθύνες των δύο κομμάτων, ή του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη, για τη σημερινή εικόνα. Και προτάσσουν την απογοήτευση για όσα συμβαίνουν, αποφεύγοντας τις κακοτοπιές.
Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στο ποιος ήρξατο χειρών αδίκων, ποιος κατηγόρησε την ΕΛΑΣ από την πρώτη μέρα για διαπλοκή και Ι.Χ. κόμμα. Και ποιος επέλεξε τη στάση βουδιστή μοναχού μέχρι πρόσφατα. Αρκεί να δούμε το αύριο που σχεδιάζει ο καθένας. Ο Τσίπρας προτείνει τον δρόμο της προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας. Δεν υπάρχει μεταξύ μας κι άλλος. Ο «εμφύλιος» στη θέση του ανταγωνισμού είναι συνεπώς το τελευταίο που θέλει, αφού ακυρώνει τη στρατηγική του. Το ΠΑΣΟΚ επιμένει στη σιωπή, στη θολούρα, στα ήξεις αφήξεις. Κλείνει, συχνά με ακρότητες, τον δρόμο της μετεκλογικής προοδευτικής συμπαράταξης; Αναρωτηθείτε: Τι επίπτωση έχει η στάση αυτή στην πλειοψηφία της αλλαγής; Τι θα σήμαινε για τους συσχετισμούς προόδου-συντήρησης ένα κατ’ αρχήν «ναι» σε μια τέτοια προοπτική; Οι ερωτήσεις αυτές ίσως είναι χρήσιμες για όσους αναζητούν ευθύνες και αιτίες…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr