Διάβασα χθες στη «Συντακτών» το ρεπορτάζ των Κώστα Αλατζά – Αντώνη Τελόπουλου: «“Κρύο ντους” για την Αθήνα από τη Λιβύη». Βάσει του οποίου «Η επικύρωση του τουρκο-λιβυκού μνημονίου από τη λιβυκή Εθνοσυνέλευση αιφνιδίασε την Αθήνα, που δεν κρύβει την έντονη δυσαρέσκειά της – Η προσέγγιση Ερντογάν-Χάφταρ – Ομαδικά πυρά της αντιπολίτευσης στο Μαξίμου»…
Μάλιστα! Απάνω που όλα με τη Λιβύη, με όσα μας πληροφορούσε το υπουργείο Εξωτερικών και, ενθουσιωδώς, προσωπικά ο προϊστάμενός του κ. Γεραπετρίτης, ήταν μέλι γάλα… Ξαφνικά, ξίνισε το μέλι και κόπηκε το γάλα, με την επικύρωση του τουρκο-λιβυκού μνημονίου [φαίνεται, στην Ελλάδα δεν τα πάμε και πολύ καλά με τα μνημόνια…] και την προσέγγιση Ερντογάν-Χάφταρ.
Η οποία προσέγγιση -να ξέρουμε και τι μας γίνεται και πού ξημερώνει το υπουργείο Εξωτερικών επί υπουργίας Γεραπετρίτη…- χρονολογείται τουλάχιστον από το 2024, άρα ο «αιφνιδιασμός» είναι… μακράς πνοής. Και επιπλέον, μέχρι τον «αιφνιδιασμό», «η ελληνική πλευρά εκτιμούσε ότι οι σχέσεις με το καθεστώς της Βεγγάζης ήταν σε καλό επίπεδο». Να διευκρινίσω εδώ ότι η Λιβύη, από την ανατροπή (και το λιντσάρισμα, μην ξεχνάμε…) του Καντάφι, τέτοια εποχή, 20 Οκτωβρίου 2011, είναι διαιρεμένη σε Ανατολική (Βεγγάζη) και Δυτική (Τρίπολη).
Η οποία Δυτική συνεργάζεται εξ αρχής με την Τουρκία. Εμείς, η Ελλάδα, επιχειρήσαμε άνοιγμα προς τη Βεγγάζη, του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ. Και εδώ, στη Βεγγάζη -η Τρίπολη είναι… ξεχασμένη υπόθεση- «αιφνιδιάστηκε» η ελληνική διπλωματία του κ. Γεραπετρίτη, αν μου επιτρέπεται και του κ. Μητσοτάκη, μη βγάζουμε απέξω τον πρωθυπουργό και τον αδικούμε…
Οσο για τον στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ, ο βίος και η πολιτεία του και, εξ αυτών, η αξιοπιστία του, η μπέσα του -ένας τυχάρπαστος συμφεροντολόγος που ξεκίνησε από χαμηλόβαθμος αξιωματικός, ακόμα από εποχής Καντάφι- περιγράφονται λεπτομερώς -και προς αποτροπήν…- στο βιβλίο: «Πολεμιστής στη σκιά – Η προγραμματισμένη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας», του Εριχ Σμιντ-Εενμπόομ, εκδ. Λιβάνη, 1995…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr