Η σύγχρονη οικονομική ιστορία της Ελλάδας, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, έχει ένα βασικό σταθερό σημείο το οποίο ουδέποτε τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Πρόκειται για τις εξοπλιστικές δαπάνες. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80 η χώρα δαπανούσε αλόγιστα για εξοπλισμούς στο όνομα του «από Βορράν κινδύνου».
Θεωρούνταν θέσφατο αξίωμα ότι οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες των Βαλκανίων, η Σοβιετική Ενωση και ολόκληρο το σύστημα των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με τον καπιταλιστικό κόσμο, αποτελούσαν την πρώτη και κύρια πηγή απειλής της εθνικής ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας.
Επρόκειτο για μύθο που όμως είχε μια πραγματική βάση. Η Ελλάδα διέτρεχε κίνδυνο από μια πολεμική αναμέτρηση στην περιοχή στην περίπτωση που θα συντασσόταν με τα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ απέναντι στις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Ως μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας συντασσόταν. Αλλά αυτό καθόλου δεν σήμαινε πως δαπανούσε για εξοπλισμούς επειδή διέτρεχε κίνδυνο. Δαπανούσε για εξοπλισμούς προς όφελος των συμμάχων παρ’ όλο που αυτό ήταν αντίθετο με το εθνικό συμφέρον.
Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το αμυντικό δόγμα άλλαξε. Ο εχθρός δεν βρισκόταν, πλέον, στον Βορρά. Βρισκόταν στην Ανατολή και προερχόταν από μια σύμμαχο, εντός ΝΑΤΟ, χώρα, την Τουρκία. Ο κίνδυνος είχε οριστεί σωστά. Αλλά αυτό δεν άλλαξε καθόλου την εξοπλιστική πολιτική. Αντιθέτως την εποχή των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ οι εξοπλιστικές δαπάνες εκτινάχθηκαν και η Ελλάδα μπήκε σε έναν ανταγωνισμό με τη γείτονα που συνεχίζεται ώς σήμερα.
Τα έχουμε ανάγκη όλα αυτά τα οπλικά συστήματα που αγοράζουμε; Ασφαλώς όχι. Κι αυτό γιατί δεν δαπανούμε χρήματα για εκείνα τα όπλα που χρειάζεται η άμυνα της χώρας, αλλά στο πλαίσιο των εξοπλιστικών προγραμμάτων που σχεδιάζουν οι σύμμαχοί μας. Κατ’ αρχάς οι ΝΑΤΟϊκοί και εσχάτως οι Ευρωπαίοι. Δεν αγοράζουμε τα όπλα που έχουμε ανάγκη, αλλά μαζί με αυτά και τα όπλα που έχουν ανάγκη οι συμμαχίες στις οποίες συμμετέχουμε στο πλαίσιο ενός εσωτερικού καταμερισμού εξοπλιστικών δαπανών. Αυτή είναι η αλήθεια.
Μπορούμε να ανταγωνιστούμε την Τουρκία στους εξοπλισμούς; Ασφαλώς όχι. Πρώτον, γιατί δεν έχουμε το ίδιο στρατιωτικό δόγμα (τους ίδιους ή παρόμοιους εχθρούς) με τους γείτονες. Δεύτερον, γιατί δεν έχουμε την ίδια οικονομική δυνατότητα. Στον βαθμό που θα συνεχίσουμε να τους ανταγωνιζόμαστε στερούμε σημαντικές δαπάνες από την κοινωνία και την ανάπτυξη και βαδίζουμε ολοταχώς προς τη χρεοκοπία. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr