Τι φταίει, βρε παιδιά, και έχουν βγει οι πολίτες στους δρόμους; Γιατί διαμαρτύρεται ο κόσμος σε πολλές χώρες; Γιατί δεν τρομάζουν με τις απειλές που εκτοξεύουμε για να τους συνετίσουμε; Τι έχει μολύνει το μυαλό τους; Κάθονταν ήσυχα στους καναπέδες, απολάμβαναν τη μίζερη ζωή τους και ξαφνικά αποφάσισαν να εξεγερθούν; Ποιος τους παρακινεί; Πρόκειται για συνωμοσία; Αυτά και πολλά άλλα τέτοιου επιπέδου ερωτήματα απασχολούν τις κυβερνήσεις σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Και αυτές που έχουν να διαχειριστούν τον ξεσηκωμό των πολιτών τους και αυτές που ακόμη δεν έχουν παρόμοια φαινόμενα στο εσωτερικό τους, φοβούνται όμως μήπως αυτό που συμβαίνει αλλού μεταδοθεί και στις δικές τους περιοχές. Αναζητούν λοιπόν τους υπόπτους.
Καμία σκέψη μήπως οι υπεύθυνοι είναι οι ίδιοι με τις πολιτικές που εφαρμόζουν. Το θράσος και η αλαζονεία τους δεν κρύβονται. Θεωρούν ότι η στρατηγική τους είναι σωστή, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, ότι η συγκυρία είναι δύσκολη και δεν υπάρχουν περιθώρια για περιπέτειες, οι απειλές καραδοκούν και αν δεν ληφθούν μέτρα, θα βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Ωστόσο αυτή είναι μια ευρύχωρη άποψη, μια εύκολη γενικολογία, δεν είναι απάντηση για την προέλευση των δραστών. Τι έγινε; Μια ωραία πρωία αποφάσισαν, χωρίς συνεννόηση, χωρίς συντονισμό, χιλιάδες άνθρωποι να διαδηλώσουν δυναμικά και να διεκδικήσουν ακόμη και τον ουρανό με τ’ άστρα; Πρέπει να υπάρχει μια εξήγηση.
Μη βάζετε το μυαλουδάκι σας να ταλαιπωρείται, δώστε βάση σ’ αυτά που λένε οι πρόεδροι, οι πρωθυπουργοί, οι κυβερνήσεις, τα γνωστά μέσα μαζικής ενημέρωσης που έχουν βάλει στόχο ζωής να σας ενημερώνουν αντικειμενικά και σφαιρικά. Μετά από ενδελεχή έρευνα, το συμπέρασμα που δεν επιδέχεται αντιρρήσεις είναι το εξής: Σύμφωνα με τον αιρετό μονάρχη της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, για όλα όσα έγιναν στη χώρα του την ευθύνη φέρουν ο επικεφαλής της Ανυπότακτης Γαλλίας Μελανσόν, ακροαριστερές οργανώσεις, μετανάστες και παραβατικοί. Τα ίδια πάνω-κάτω λένε η Ακρα Δεξιά και το, ο Θεός να το κάνει σοσιαλιστικό, κόμμα του Μιτεράν. Κάποιοι προτείνουν την απαγόρευση των διαδηλώσεων, την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και την κάθοδο του στρατού στους δρόμους.
Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και η κυβέρνηση της Μελόνι στην Ιταλία, όπου οι συνεργάτες της (πιο ακροδεξιοί) νοσταλγούν τον Μουσολίνι και δεν το κρύβουν. Με πιο ήπια ρητορική αλλά χωρίς μεγάλες αλλαγές επί του περιεχομένου κινείται η ελληνική κυβέρνηση, κυρίως οι ακροδεξιοί παράγοντές της και οι δημοσιολόγοι που την υποστηρίζουν. Στόχος τους ο λαϊκισμός, τον οποίο υπηρετούν τα αριστερά κόμματα, οι αντιεξουσιαστικές οργανώσεις. Πριμοδοτούν την πολιτική ανυπακοή, ενθαρρύνουν παραβατικές συμπεριφορές και αποφεύγουν να αποδοκιμάσουν τους βανδαλισμούς. Τη γραμμή πάντως τη δίνει ο πλανητάρχης. Δεν μασάει τα λόγια του, μιλάει ωμά και τσεκουράτα.
Σε προεκλογική συγκέντρωση στο Κάνσας, ο Τραμπ έκανε αναφορά στη Γαλλία, λέγοντας πως «δέχεται επίθεση, λεηλατείται και πυρπολείται από μετανάστες, τζιχαντιστές και κομμουνιστές… Η Ευρώπη πρέπει να κλείσει τα σύνορά της και να διώξει τους ανθρώπους που μισούν τις χώρες της. Και να τους διώξει γρήγορα, προτού να είναι πολύ αργά».
Μετανάστες λοιπόν, τζιχαντιστές και κομμουνιστές. Καλά οι κομμουνιστές, είναι στοχοποιημένοι από το κόμμα του εδώ και πολλά χρόνια. Ο Τραμπ το έχει παρακάνει, χαρακτηρίζει κομμουνιστές και τους Δημοκρατικούς. Οι τζιχαντιστές; Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ έχουν καταστρέψει τέσσερα κράτη (Ιράκ, Λιβύη, Συρία, Αφγανιστάν) για να τους τιμωρήσουν και ακόμη δεν τα έχουν καταφέρει. Οι μετανάστες; Πολλοί πιστεύουν ότι ο νατιβισμός στην πιο ακραία εκδοχή του είναι έργο του Τραμπ. Πρόκειται για λάθος, υποστηρίζει ο Κόουλ Στάνγκλερ στο βιβλίο του «Μπροστά στον καθρέφτη της Αμερικής» (Εκδόσεις Πόλις): «Οταν ξεκίνησε την εκστρατεία του το 2016 προτείνοντας την κατασκευή ενός γιγάντιου τείχους, έλεγε όσα πολλοί Ρεπουμπλικανοί ψηφοφόροι ήδη έλεγαν μεγαλόφωνα: ότι η μετανάστευση είναι η μητέρα όλων των δεινών». Εκστρατείες φόβου και κατασκευή αποδιοπομπαίων τράγων στις δυτικές χώρες. Ελπίζουμε τα σκιρτήματα αγανάκτησης να έχουν διάρκεια και να ενταχθούν σε σταθερές μορφές οργάνωσης, αφού, όπως λέει ο Καστοριάδης, «δεν μπορείς να μένεις για πάντα στην έκσταση και στον οργασμό των νυχτών με τα οδοφράγματα» («Οι μετασχηματισμοί του καπιταλισμού», Εκδόσεις Μάγμα).
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr