Παρατάσσει ο αρμόδιος συντάκτης, σε πρόσφατο δημοσίευμα της «Εφ.Συν.», τα ονόματα και τις ιδιότητες δεκάδων στελεχών και πολιτευτών που μετακινήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ από άλλες πολιτείες. Ενας μακρύς κατάλογος προσώπων του νοσταλγικού σημιτικού παρελθόντος, μέχρι Βερελή και Πάχτα. Αρκετά πρόσωπα που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσά τους ο Πέτρος Παππάς, η Ράνια Θρασκιά, ο Ευάγγελος Αποστολάκης, ο Νίκος Φαραντούρης και η πιο πρόσφατη μεταγραφή, η Μυρτώ Κοροβέση. Και κάτι λίγοι από το Ποτάμι και διάσπαρτοι. Μια πλούσια από πρώτη ματιά, σε ποσότητα τουλάχιστον, σοδειά προσώπων, που βρήκαν στο σημερινό ΠΑΣΟΚ τον δρόμο της αρετής, πειθόμενοι από την ανάγκη διεύρυνσης που έχει κηρύξει ο Ανδρουλάκης και έχει εκφωνήσει πανηγυρικά ο Σκανδαλίδης.
Πρόκειται για μια στρατηγική που βαφτίστηκε επισήμως στρατηγική συστράτευσης. Και που τα αποτελέσματά της θα φανούν στις εκλογές που έρχονται. Κατά πόσο δηλαδή αυτή η στρατιά μεταγραφών, που ορισμένοι κακεντρεχείς χαρακτηρίζουν αναπαλαίωση, θα αποδώσει ψήφους και στήριξη, ή θα προδώσει προθέσεις και σχεδιασμούς. Θα φέρει κάτι νέο και ελπιδοφόρο στο ΠΑΣΟΚ η ομάδα στελεχών που έπλευσε, κάποτε και με όρους ναυάρχου, με τον Κασσελάκη; Και η άλλη ομάδα, που από μετακίνηση σε μετακίνηση ξεχάσαμε την αφετηρία της; Ή θα κουβαλήσει μαζί της όσα έχει σιχαθεί ένα μεγάλο εκλογικό κοινό, πολιορκημένο από τις πολιτικές του Μητσοτάκη και κουρασμένο από διευρύνσεις και μεταγραφές; Ετοιμο να πιστέψει ότι όλα γίνονται για τον λουφέ και την καρέκλα, αγνοώντας τις ανάγκες των πολλών;
Θα δούμε. Από την άλλη, η ΕΛΑΣ και ο Τσίπρας έχουν επιλέξει μια εντελώς διαφορετική στρατηγική. Δεν κλείνουν την πόρτα σε «παλιούς», αλλά βασική επιδίωξη είναι η προσέλκυση και δραστηριοποίηση στην πρώτη γραμμή μιας ομάδας νέων προσώπων, απαλλαγμένων από τα βάρη του παρελθόντος. Και στον βαθμό που τα πρόσωπα παίζουν σημαντικό ρόλο στις πολιτικές αναμετρήσεις, μένει να φανεί πώς θα τοποθετηθεί ο προοδευτικός ψηφοφόρος απέναντι στις δύο στρατηγικές. Αν δηλαδή θα συγκινηθεί περισσότερο από τους νέους, με τις αναπόφευκτες αδυναμίες τους, ή από τους «σίγουρους» παλιούς, που κάποτε στελέχωσαν κόμματα και παρατάξεις. Αν οι μεταγραφές διαθέτουν την προστιθέμενη αξία που υποτίθεται ότι διαθέτουν. Και οι νέοι είναι σε θέση -καθόλου δεδομένο- να πείσουν. Εχει ενδιαφέρον η αναμέτρηση και στο πεδίο αυτό, χωρίς αμφιβολία. Ο Τσίπρας έχει κάνει την πιο παρακινδυνευμένη επιλογή και έχει επικριθεί γι’ αυτό. Ο Ανδρουλάκης διάλεξε τον πιο σίγουρο δρόμο, αλλά δεν αποφεύγει τη μουρμούρα. Ο πρώτος βασίζεται στις διαθέσεις ενός κόσμου που έχει αντιληφθεί τη φθορά του πολιτικού συστήματος και αναζητά κάτι νέο. Ο άλλος βασίζεται σε μια παραλλαγή σταθερότητας – μας ξέρετε και δεν κινδυνεύετε από μας.
Δεν ψηφίζουν βέβαια όλοι με βάση τα πρόσωπα. Από την άλλη όμως, η εικόνα της κατά ΠΑΣΟΚ συστράτευσης -Αποστολάκης, Θρασκιά, Βερελής, για παράδειγμα- ισούται με χίλιες λέξεις. Και αν προσθέσουμε στην εξίσωση και τα μεγέθη Ανδρουλάκη και Τσίπρα, το τελικό αποτέλεσμα -επί προσώπων- γίνεται ακόμα πιο προκλητικό και ενδιαφέρον…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr