Προσπαθούσε να προσφέρει σκεπτόμενο γέλιο στον ίδιο τόπο όπου παραλίγο να χάσει τον πατέρα του, στον ίδιο τόπο όπου η επιλογή του τελευταίου του «εξασφάλισε» μια ζωή ανέχειας την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι ξεκοκάλιζαν το Σχέδιο Μάρσαλ. Ο ηθοποιός ήταν ο Θανάσης Βέγγος και η χρονιά ήταν το 1971. Η ταινία, που χρησιμοποίησε πολύπλοκους καλλιτεχνικούς ελιγμούς για να περάσει από τη λογοκρισία της δικτατορίας, τιτλοδοτούνταν «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;». Κι ακόμα κι εκεί, με τις σκληρές εικόνες της Κατοχής στην οθόνη, η προβολή του ανθρώπινου Χανς (Αντώνης Παπαδόπουλος) υπερασπιζόταν το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο. Για τον ίδιο κόσμο είχε περάσει πολλά κι ο πατέρας του, για τον ίδιο είχε πάει εξορία κι ο γιος.
Τον μακρινό Οκτώβρη του 1944, ενώ τμήματα των αποχωρούντων Γερμανών έμεναν πίσω για να καταστρέψουν, με τη βοήθεια των ταγματ-αλητών, τις υποδομές-κλειδιά, τμήματα του ΕΛΑΣ αναλάμβαναν σκληρές μάχες για την αποτροπή μιας καταστροφής που θα στοίχιζε ακόμα περισσότερο στον ρημαγμένο τόπο και στον εξαντλημένο λαό. Η σωτηρία του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, στο Κερατσίνι, που έμεινε στην ιστορία ως η Μάχη της Ηλεκτρικής, όπως και η σωτηρία του ενός πομπού του Ραδιοσταθμού Αθηνών, μάχη που δεν τιμά όπως πρέπει η πλειονότητα του τωρινού δημοσιογραφικού κόσμου, η σωτηρία της ΟΥΛΕΝ και άρα της υδροδότησης των Αθηνών, η διάσωση των εγκαταστάσεων του λιμανιού του Πειραιά όσο και του αεροδρομίου στο Ελληνικό, που τότε λεγόταν Χασάνι, παραδομένο πια για το υπερκέρδος ποιος ξέρει πού, υπήρξαν οι μεγάλες στιγμές με την προσθήκη μίας: ήταν η διάσωση του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στο Νέο Φάληρο. Εκεί δούλευε ως τεχνίτης ο Βασίλης Βέγγος, πατέρας του Θανάση Βέγγου, τόσο έντιμος και φτωχός που δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα στο δικό του σπίτι. Οταν έφτασε η πληροφορία πως οι ναζί φεύγοντας θα ανατίναζαν το εργοστάσιο, δεν δίστασε να πληροφορήσει τον ΕΛΑΣ και να λάβει, αυτός ο χαμηλών τόνων άνθρωπος, μέρος στη μάχη για να προστατεύσει τον πολύτιμο ηλεκτρισμό που χαίρονταν άλλοι.
Αντί προαγωγής, κέρδισε απόλυση. Κι ο γιος τιμωρούνταν για τον πατέρα σε λίγα χρόνια με εξορία στη σκληρή Μακρόνησο.
Τρεις δεκαετίες μετά, στον ίδιο χώρο του Νέου Φαλήρου, μια παρέα ηθοποιών, κι ανάμεσά τους ο γιος εκείνου του τεχνίτη και η Κατερίνα Γώγου, μαζεύονται για να γυρίσουν, σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη, μουσική Μίμη Πλέσσα και σενάριο του Ασημάκη Γιαλαμά και του σκηνοθέτη, μια ταινία μνημείο όχι μόνο του αντιφασιστικού αγώνα αλλά και, ευρύτερα, λόγω συμβολικών προβολών, αντιφασιστικού λόγου. Σε κάθε μέρος, κάθε εποχή.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr