Αποτελεί η περίπτωση Τραμπ μια εξαίρεση στην κανονικότητα της πολιτικής σκηνής των ΗΠΑ; Οσοι απαντούν καταφατικά στο παραπάνω ερώτημα πιστεύουν ότι όλα ξεκίνησαν στις αρχές του 2016 όταν ο Τραμπ με μια αιφνιδιαστική έφοδο αιχμαλώτισε τον κομματικό μηχανισμό των Ρεπουμπλικανών και τον έθεσε στην υπηρεσία μιας προσωπικής πολιτικής ατζέντας.
Μια πιο προσεκτική ματιά στη μέχρι τώρα εξέλιξη του τραμπισμού τον αναδεικνύει ως μια ακραία καρναβαλική συνιστώσα μιας ξέφρενης στροφής των Ρεπουμπλικανών προς τη σκληρή ακροδεξιά, λαϊκίστικη ρητορική.
Μπορεί η υποψηφιότητα του Ρέιγκαν το 1980 να θεωρηθεί ως αφετηρία της ακροδεξιάς μετάλλαξης των Ρεπουμπλικανών;
Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι στην ήττα του Κάρτερ και τη νίκη του Ρέιγκαν συνέβαλε καθοριστικά η ταπείνωση της αιχμαλωσίας του προσωπικού της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Τεχεράνη από τον Οκτώβριο του 1979 μέχρι τον Ιανουάριο του 1981.
Στην προεκλογική εκστρατεία του 1988, ο μετριοπαθής Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος υιοθέτησε μια ρητορική κατά του αντιπάλου του, Μάικλ Δουκάκη, τότε κυβερνήτη της Μασαχουσέτης, που παρουσίαζε την Πολιτεία ως κομμουνιστική χώρα!
Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος αντιμετώπισε τον υποψήφιο των Δημοκρατικών, Αλ Γκορ, με ρητορική ακραίου ιεροκήρυκα.
Η εμπρηστική ρητορική του ηγέτη των Νεοσυντηρητικών, Νιουτ Γκίνγκριτς, το 1994 και της σκληροπυρηνικής συνιστώσας Τea Party προετοίμασαν το έδαφος για την επέλαση του τραμπισμού.
Η ρητορική του Μπους του νεότερου κατά του Σαντάμ παρέπεμπε στις ανορθολογικές πεποιθήσεις του προέδρου που ισχυριζόταν ότι επικοινωνεί με τον Θεό!
Ανατροπή ή μετεξέλιξη; Το ερώτημα για τη μεταμόρφωση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος θα εξακολουθήσει να σκιάζει τον ορίζοντα καθώς το σημερινό status quo διαλύθηκε, ενώ μια επιστροφή στο status quo ante είναι μια νοσταλγική φαντασίωση χωρίς αντίκρισμα.
Ο ρεαλισμός μιας άχρωμης διαχείρισης και κυρίως η διολίσθηση των Ρεπουμπλικανών προς έναν πολιτικό φονταμενταλισμό έμοιαζαν σαν μη αντιστρέψιμες απειλές.
Παλινόρθωση Ή ανασύνταξη;
Η πρόκληση αφορά και τα δύο κόμματα, τα οποία φθάρθηκαν και εξαντλήθηκαν προσπαθώντας να συνθέσουν επιθετικά και αμυντικά ένα όραμα που να καλύπτει το κενό που άφησε η κατάρρευση του αμερικανικού ονείρου.
Χωρίς ένα νέο αμερικανικό όνειρο, δεν θα μπορέσει να διαφυλαχθεί η αφομοιωτική δυναμική των ΗΠΑ.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr