Καυχησιολογεί η αδέξια εγχώρια Κεντροαριστερά για την εκκωφαντική συντριβή του τραμπισμού και τους απρόσμενους άθλους του Λούλα στη μακρινή Βραζιλία και της Φοιτητικής Λίστας στη γειτονική και ομόδοξη Σερβία. Φαντασιώνεται ότι αποτελούν το προανάκρουσμα της εδώ δικής της επικράτησης και δη από στημένη φάση στο ενενηνταφεύγα. Θριαμβολογεί εκ των προτέρων, λοιπόν, με ουρανομήκεις ιαχές που τραντάζουν τα μπετά και δονούν τα αλαλάζοντα πλήθη στις κερκίδες. Παραβλέπει, ωστόσο, πως η κάλπη, στην οποία ποντάρει τα ρέστα της, είναι αφιλότιμη και φαύλα. Ο ατακαδόρος Γεώργιος Παπανδρέου την παρομοίαζε με εγκυμονούσα γυνή που, όσα σερνικοβότανα κι αν την ποτίσεις, ποτέ δεν είσαι σίγουρος για το φύλο του εμβρύου που κυοφορεί.
Αγωνιούσαν στους χαλεπούς τους καιρούς οι πολιτικοί πατέρες το βράδυ των εκλογών και γούβιαζαν τα μωσαϊκά στα γραφεία απ’ το ακατάπαυστο πήγαιν’-έλα, με την ίδια λαχτάρα με την οποία οι πάτερ φαμίλιες στα χωριά στριφογυρνούσαν σαν παλιάλογα στο χαγιάτι, περιμένοντας ν’ ακούσουν πως το κλάμα του νεογέννητου στον νυμφώνα προέρχεται από π’δί, που στα οπισθοδρομικά τους μυαλά ήταν συνώνυμο με το αγόρι. Σε κραυγαλέα αντίθεση με τους δεύτερους, οι πρώτοι είχαν δίκιο βουνό, καθόσον τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 η τεχνολογία των υπερήχων και η μεθοδολογία των γκάλοπ βρίσκονταν ακόμη εν σπαργάνοις.
Λαγούς βγάζουν σήμερα τα υπερηχογραφήματα, αφού προμαντεύουν το φύλο με απόλυτη αξιοπιστία. Οι δημοσκοπήσεις, μολαταύτα, δεν διακρίνονται και τόσο για την εγκυρότητά τους. Πέφτουν συνήθως μέσα, όταν κι ένας πρωτόβγαλτος ταξιτζής ανακοινώνει βδομάδες πριν με αφοπλιστική ακρίβεια τα ποσοστά των κομμάτων, τουτέστιν όταν τα ντέρμπι έχουν κριθεί απ’ τ’ αποδυτήρια. Οταν οι αναμετρήσεις είναι αμφίρροπες, οι σφυγμομετρητές της κοινής γνώμης βραδιάζονται το σούρουπο του Σαββάτου και βυθίζονται σε μαύρα μεσάνυχτα το απόγευμα της Κυριακής.
Παθαίνουν το ίδιο και σε εκλογικές μάχες στις οποίες ο νικητής εξασφαλίζει σημαντική διαφορά. Στο δημοψήφισμα του 2015 έδιναν προβάδισμα στο «ναι», αλλά το ηχηρό «όχι» έκανε τις φάτσες των διόσκουρων Αδ-όνειδος και Ντάισελμπλουμ να κατσουφιάσουν, όπως ο ουρανός κατά τη θεομηνία «Ντάνιελ». Για να μη θυμηθούμε τις δημοτικές του 1990, όπου οι καιροσκόποι δημοσκόποι προεξοφλούσαν θρίαμβο της Μελίνας με 65%, αλλά στον δημαρχιακό θώκο θρονιάστηκε πανηγυρικά ο Αντώνης Τρίτσης. Τα παραδείγματα, αναρίθμητα. Δεν έχει νόημα να επεκταθούμε. Οι λέξεις, άλλωστε, είναι μαρτυριάρες· αποκαλύπτουν σαν τους τρελούς και τους μικρούς τα σημαινόμενα.
Η λέξη «κάλπη», λοιπόν, προέρχεται από το αρχαιοπρεπές «κάλπις», που σήμαινε το στενόστομο σταμνί. Το «κάλπικος» διατείνονται ορισμένα λεξικά έλκει την προέλευσή του απ’ το αραβοπερσικό calp, το οποίο μας δάνεισαν οι Τούρκοι και περιγράφει τον μπαγαπόντη, τον απατεώνα. Φρονώ πως οι Πέρσες αντέγραψαν το calp απ’ τους Ελληνες, καθότι οι έμποροι κλέβουν διαχρονικά τους καταναλωτές νοθεύοντας τα μέτρα και τα σταθμά, ήγουν τις κάλπες. Είναι το ίδιο με τον «κάπηλο». Αρχικά σήμαινε τον οινοπώλη, τον ταβερνιάρη (κάπελα), που επειδή συνήθως εξαπατούσε τα μπεκρόνια χαλκεύοντας τη χωρητικότητα του κατρούτσου, έγινε συνώνυμο του λαμόγιου (π.χ. πατριδοκάπηλος). Γι’ αυτό σας λέω: η κάλπη ήταν, είναι και θα είναι ασυνείδητη και αναίσχυντη.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr