Είναι δυνατό ίσα κι όμοια να κοστολογούνται ιστορικά ντοκιμαντέρ και εμπορικές παραγωγές; Είναι δυνατό άνθρωποι που διώχθηκαν επί δικτατορίας να μιλάνε στους τόπους του μαρτυρίου τους και να πρέπει να καταβληθεί τίμημα ισόποσο με αυτό που θα κατέβαλλαν αν μιλούσαν στην Ακρόπολη;
Επειδή κάτι τέτοιο είναι εξωφρενικό, ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ)1967-1974 ζητά με επιστολή του στον υφυπουργό Σύγχρονου Πολιτισμού Ιάσονα Φωτήλα τη θέσπιση «ρητής απαλλαγής από τέλη κινηματογράφησης και χρήσης για ντοκιμαντέρ ιστορικής τεκμηρίωσης στα οποία μέλη του ΣΦΕΑ 1967-1974 και επιζώντες πολιτικών διώξεων καταθέτουν τις μαρτυρίες τους στους τόπους φυλάκισης και εξορίας τους». Αφορμή οι χρηματικές απαιτήσεις για το ντοκιμαντέρ «Με μολύβι και χαρτί από τη φυλακή», σε σκηνοθεσία Μαρίνας Δανέζη και σενάριο Εριφύλης Μαρωνίτη.
Ερώτηση ΣΦΕΑ
Διερωτάται ο ΣΦΕΑ αναφερόμενος στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ: «Πώς όμως συμβιβάζεται δημόσιοι θεσμοί να στηρίζουν τη διάσωση της αντιδικτατορικής μνήμης και, την ίδια στιγμή, η τιμολογιακή πολιτική του Υπουργείου Πολιτισμού να επιβαρύνει την ίδια προσπάθεια με κόστος που υπερβαίνει τις οικονομικές της δυνατότητες;».
Σημειώνει πως η ταινία με γυρίσματα σε Επταπύργιο Θεσσαλονίκης-Γεντί Κουλέ, πρώην φυλακές της Αίγινας και στη Γυάρο «υλοποιήθηκε σε συμπαραγωγή με την ΕΡΤ και με τη στήριξη της Τράπεζας της Ελλάδος και της Βουλής των Ελλήνων, γεγονός που αναδεικνύει την αναγνώριση της ιστορικής και πολιτιστικής της σημασίας». Κι ενώ η εταιρεία παραγωγής (Laika Productions Ε.Ε.) έχει ήδη καταβάλει τα προβλεπόμενα τέλη κινηματογράφησης, καλείται τώρα να καταβάλει επιπλέον τέλη για τη χρήση του παραπάνω υλικού στην ταινία, οικονομική απαίτηση και επιβάρυνση που «παραβλέπει τον ιδιαίτερο, ιστορικό χαρακτήρα του έργου και, κυρίως, τη βιωματική σχέση των ανθρώπων που καταθέτουν τη μαρτυρία τους με τους συγκεκριμένους τόπους».
Ας σημειωθεί πως το θεσμικό πλαίσιο (άρθρο 46 του ν. 4858/2021 ΦΕΚ Α΄ 220/19.11.2021 και ΚΥΑ ΥΠΠΟΤ/ΔΟΕΠΥ/ΤΟΠΥΝΣ/126463/28.12.2011 – ΦΕΚ Β΄ 3046/30.12.2011) ορίζουν ότι για παραγωγές από 50.001 έως 200.000 ευρώ υπάρχει τέλος 20 ευρώ ανά δευτερόλεπτο απεικόνισης, δηλαδή 1.200 ευρώ ανά λεπτό. Με την έκπτωση κατά 50% για έργα με κυρίως εκπαιδευτικό, επιστημονικό ή πολιτιστικό χαρακτήρα, η επιβάρυνση ανέρχεται στα 600 ευρώ ανά λεπτό, πλέον του αναλογούντος ΦΠΑ!
«Είναι οξύμωρο να μας ζητάνε αυτά τα ποσά εξήντα χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας και να τίθενται εμπόδια σε φιλμ που διαχειρίζονται ζητήματα ιστορικής μνήμης» λέει η Μαρίνα Δανέζη στην «Εφ.Συν.». «Είναι οξύμωρο να μας ζητηθούν χρήματα για τις φυλακές Αίγινας που έχουν γκρεμιστεί, δεν έμεινε ούτε μια πτέρυγα, ενώ είναι απολύτως εγκαταλειμμένη και η Γυάρος».
Αίτηση εξαίρεσης
Η κ. Δανέζη θα ζητήσει μέσα στην εβδομάδα με αίτησή της στην Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Εργων Αττικής, Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας και Κυκλάδων (ΥΝΜΤΕΑΑΣΕΚ) (πρώην Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων) και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης να εξαιρεθεί το ντοκιμαντέρ από την υποχρέωση καταβολής αυτών των ποσών διότι, όπως σημειώνει η κ. Δανέζη, «δεν μπορεί να εξισώνεται ένα ιστορικό ντοκουμέντο με ένα εμπορικό προϊόν».
Βασικός κορμός της ταινίας είναι ο εγγονός του αείμνηστου καθηγητή Δημήτρη Μαρωνίτη, ο οποίος μέσα από γραπτά κείμενα, γράμματα, σημειώματα πολιτικών κρατουμένων της επταετίας ανακαλύπτει τι συνέβη στη διάρκεια της δικτατορίας.
Το φιλμ, διάρκειας 93 λεπτών, είναι προγραμματισμένο να παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τον Μάρτιο του 2027 και παρά το «ψαλίδισμα» σκηνών στους χώρους και ακόμη και με την έκπτωση υπολογίζεται ότι οι δημιουργοί θα πρέπει καταβάλουν περί τις 10.000 ευρώ, ποσό μεγάλο για τις οικονομικές δυνατότητες της ταινίας.
«Η εφαρμογή αδιακρίτως μιας τιμολογιακής κλίμακας ανά δευτερόλεπτο, ακόμη και στους τόπους όπου οι ίδιοι οι αφηγητές υπήρξαν κρατούμενοι/ες και εξόριστοι/ες, δείχνει, αντικειμενικά, έλλειψη σεβασμού σε ό,τι αντιπροσωπεύουν και θα λειτουργεί αποθαρρυντικά και απαγορευτικά σε παρόμοιες μελλοντικές προσπάθειες αυθεντικής ανάδειξης ιστορικών γεγονότων εκεί όπου διαδραματίστηκαν» υπογραμμίζει ο ΣΦΕΑ, τονίζοντας ότι «οι παραπάνω χώροι συνδέονται άρρηκτα με τη ζωή, τις διώξεις και τους αγώνες των μελών μας, η ζωντανή τους παρουσία σ’ αυτούς δίνει περιεχόμενο στην ιστορία των μνημείων και διασώζει εμπειρίες που κινδυνεύουν να χαθούν οριστικά», οπότε «η Πολιτεία οφείλει να στηρίζει αυτή την προσπάθεια και να αναγνωρίζει έμπρακτα την αξία της».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr