Το παρατεταμένο εκρηκτικό χειροκρότημα με τα ενθουσιώδη, τρανταχτά «Μπράβο» που ακούστηκαν το βράδυ του Σαββάτου στην Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών είχαμε πολύ καιρό να το ζήσουμε στις παραστατικές τέχνες.
Η επίσκεψη του Χοροθεάτρου Βούπερταλ που ίδρυσε και καθόρισε η Πίνα Μπάους (1940-2009) συνεχίζει να μας χαρίζει κάτι από την αύρα και τη «μαγεία» της δεκαεπτά χρόνια μετά τον θάνατό της. Γι’ αυτό και το κοινό συνέρρευσε κι αυτή τη φορά με μια πίστη κι έναν «φανατισμό» που θα αντιστοιχούσαν σε πιστούς μιας θρησκείας ή φιλάθλους, πλην όμως πάντα με το ασύλληπτο χιούμορ, τη βαθιά τρυφερότητα και το ανοιχτό, ελεύθερο πνεύμα της ιδρύτριάς του.
Δίπλα μας μια παρέα κοριτσιών είχαν έρθει απευθείας από την Πάτρα, όπου και θα επέστρεφαν αμέσως μετά το πέρας της παράστασης. Ενώ μια ταξιθέτρια μας εκμυστηρεύτηκε πως υπήρξε θεατής που ρωτούσε στην πρεμιέρα εάν θα παρευρεθεί και η ίδια η Πίνα Μπάους. «Πιθανότατα μπερδεύτηκε. Ηταν και μεγάλης ηλικίας». Δεν ήταν μόνο αυτό, κατά τη γνώμη μας. Ηταν ωσεί παρούσα. Το σχόλιο, βεβαίως, δεν έχει μεταφυσική προέκταση, αλλά επιχειρεί να επισημάνει πόσο εντυπωσιακό είναι να αφήνεις πίσω σου τόση φινέτσα, τόση ομορφιά, ένα νέο λεξιλόγιο, ένα τέτοιο αποτύπωμα. Τόση επίδραση. Ενα πνεύμα που δεν λέει να σβήσει, «αθάνατο», μια φωτιά που ακόμα καίει. Κι είναι τόσα πολλά αυτά που μας πρόσφερε η ανεπανάληπτη Πίνα Μπάους.
Γίνεται να αποδοθεί επί σκηνής η μαγική αίσθηση ενός νυχτερινού μπάνιου με πανσέληνο; Γίνεται Νοέμβρη μήνα με κρύο τσουχτερό να βιώνεις σαν σκανταλιάρικο παιδί τη χαρά του μπουγελώματος; Γίνεται να χωρέσει τόσο χιούμορ σε μια τεχνικά έξοχη και απαιτητική παράσταση; Γίνεται οι χορευτές να μάθουν τόσο κείμενο -και μάλιστα σε «αργκό»- στα ελληνικά; Γίνεται να δημιουργούνται μπροστά στα μάτια σου τόσες εικόνες, τόσες μικρές αφηγήσεις που «σβήνουν» η μία μέσα στην άλλη, με σύμμαχο μια εξαιρετική μουσική; Να εναλλάσσονται τόσοι χαρακτήρες κι άλλες τόσες μεταξύ τους σχέσεις; Χώρια η τεχνική αρτιότητα και η ερμηνευτική δύναμη των σωμάτων των χορευτών, ορισμένοι από τους οποίους είχαν συν-δημιουργήσει το «Vollmond» (Πανσέληνος), είκοσι χρόνια πριν, το 2006. Μοιάζει ακατόρθωτο. Για το χοροθέατρο του Βούπερταλ ήταν απλώς «παιχνίδι». Ηταν εξαιρετική η ιδέα του Μεγάρου να προβάλλει για τις ημέρες αυτές την ταινία «Pina» (2011) του Βιμ Βέντερς ως προετοιμασία ή επίγευση για όσους έβλεπαν την παράσταση -για «λίγο ακόμα Πίνα»-, αλλά και ως «υποκατάστατο» για όσους δεν πρόλαβαν να κλείσουν αμέσως εισιτήριο για μία από τις τέσσερις βραδιές που έγιναν γρήγορα sold out.
Στην αποκλειστική συνέντευξη που μας παραχώρησε για την «Εφ.Συν.» ο νέος, έκτος κατά σειρά καλλιτεχνικός διευθυντής, Ντάνιελ Ζικχάους, ανέλυσε το όραμά του για το μέλλον «να διατηρήσουμε το ρεπερτόριο της Πίνα Μπάους στον πυρήνα της καλλιτεχνικής μας ταυτότητας, δημιουργώντας παράλληλα νέα έργα που να συνάδουν με το πνεύμα της: την περιέργεια, την αυστηρότητα και την αγάπη της για τους ανθρώπους», που όπως φαίνεται τους ανήκει. Ηδη ανυπομονούμε για την επόμενη επίσκεψή τους. Για ένα νέο άνοιγμα στο όνειρο, στην ουτοπία, στην ομορφιά. Για λίγο ακόμα Πίνα.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr