Τα τελευταία χρόνια, είναι αλήθεια, η βιβλιαγορά αναζητεί πιεστικά νέες φωνές, φρέσκα πρόσωπα. Κάποιες φορές αυτός ο ζήλος γίνεται αυτοσκοπός ή εκφυλίζεται σε λογοτεχνική νεολατρεία (ευτυχώς που τελευταία εμφανίζονται ως πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς, όχι και στην πρώτη νιότη τους). Ωστόσο, μέσα σ’ αυτό το σχήμα συναντάμε παραδείγματα συγγραφέων όπου το «πρωτόλειό» τους κομίζει ορμή, μέθοδο, πειθώ και προοικονομεί διάρκεια.
Αυτούς τους συγγραφείς προσπαθήσαμε να επιλέξουμε από την επικείμενη εκδοτική παραγωγή. Και τους ζητήσαμε να αυτοσυστηθούν, σε πρώτο πρόσωπο, μέσα από το πρώτο τους βιβλίο, πριν αυτό φτάσει στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων. Μέσα από γραφές κλασικότροπες ή νεωτερικές· πρόζες ρέουσες, στιβαρές ή μινιμαλιστικές και θρυμματισμένες· αφηγήσεις που μετέρχονται τρόπους της πλάγιας αυτοβιογραφίας/αυτομυθοπλασίας, της μετωπικής κοινωνικής ανησυχίας ή ιστορικής μνήμης, του αλλόκοτου και μαγικού ή της δυστοπίας· κείμενα αστικής περιπλάνησης, τοπικού ή κοσμοπολίτικου αυτοπροσδιορισμού – βιβλία, μ’ άλλα λόγια, που διεκδικούν μια θέση στη βιβλιοθήκη μας.
Γιάννης Αθανασίου
Η έννοια της ανεστιότητας
● Γιάννης Αθανασίου
Επισκέπτες. Διηγήματα. Εκδόσεις Πατάκης
Η συλλογή μου δομείται γύρω από την έννοια της ανεστιότητας. Το αίσθημα της απειλής, που καθορίζει την ατμόσφαιρά της, απορρέει από έναν κόσμο που για τους ήρωες είναι άγνωστος, ξένος. Πρόθεσή μου είναι η επαφή τους με τη βία που τον συγκροτεί, μια βία που εξασθενεί από τη δύναμη της συνήθειας, να έχει την αμεσότητα του ονείρου.
Στις οχτώ ιστορίες της συλλογής, που συνομιλούν με μια εξωφρενική πραγματικότητα, οι ήρωες εναλλάσσουν, συχνά μέσα στην ίδια ιστορία, διαφορετικούς ρόλους. Στην αγριότητα που λαμβάνει χώρα στην οικογένεια, στην κοινωνία, στο ίδιο τους το σώμα, άλλοτε είναι θύτες, άλλοτε θύματα και άλλοτε πιστεύουν ότι είναι αμέτοχοι παρατηρητές. Βέβαιο είναι ότι τους είναι αδύνατον να επικοινωνήσουν και να βρουν μαζί το νήμα που θα τους βγάλει από τα αδιέξοδά τους. Συνδιαλέγονται κωφοί, οι λέξεις τούς απομακρύνουν. Αυτή την ασυνεννοησία, την αποκοπή από τον Αλλο, προσπάθησα σε αυτό το βιβλίο να την ονομάσω.
Ελλη Δρούλια
Η μυθική βασίλισσα της Λήμνου
● Ελλη Δρούλια
Υψιπύλη. Μυθιστορία. Εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας
Η ιστορία της Υψιπύλης, μυθικής βασίλισσας της Λήμνου, απόγονου του Διόνυσου και της Αριάδνης μεταξύ άλλων, με συνάντησε σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, ώσπου κομμάτι κομμάτι σχημάτισε ένα σύνολο. Οι περιπέτειές της είναι καταγραμμένες διάσπαρτα· διαδεδομένες δεν είναι. Η κυρίως πρωτοπρόσωπη αφήγηση του μύθου της μπλέκεται με την Αργοναυτική Εκστρατεία και τους Επτά επί Θήβας, που μας παραδίνονται με παραλλαγές διασχίζοντας τον χώρο του Αιγαίου και μέρη της Ελλάδας. Η κρίσιμη επιλογή της Υψιπύλης, να μη σκοτώσει τον πατέρα της, όπως έπραξαν όλες οι γυναίκες της Λήμνου, κι αυτό αποτελεί την απαρχή της εξορίας, της αιχμαλωσίας, της σκλαβιάς και των ταξιδιών της. Συγχρόνως, η διαδρομή της είναι μια σειρά πρωτόγνωρων εμπειριών, ανταλλαγών γνώσης, ιδεών και παραδόσεων μιας γυναίκας που από όπου περνά αφήνει το σημάδι της. Μια λίγο γνωστή γυναικεία μυθολογική μορφή που αναδύεται στον 21ο αιώνα.
Επέλεξα τις αρχαιότερες εκδοχές λέξεων· στη γλώσσα προσπάθησα να δώσω έναν ρυθμό και πνεύμα αρχαίων κειμένων.
Ιάσονας Μικρώνης
Στρεβλές ακροάσεις των παιδικών μας χρόνων
● Ιάσονας Μικρώνης
Η Ζωντανίνα. Διηγήματα. Εκδόσεις Ικαρος
Πρόκειται για μια συλλογή δεκαέξι, μικρών ως επί το πλείστον, διηγημάτων. Η προμετωπίδα του βιβλίου δίνει ευθύς εξαρχής τον τόνο στη συλλογή, καθ’ όλη την έκταση της οποίας κάποιος, πρωτοπρόσωπος συνήθως, αφηγητής παλινδρομεί συνεχώς μεταξύ απογοητευμένου «παιδίου» και ανήσυχης «γραίας»: διηγήματα εξομολογητικά και βιωματικά εναλλάσσονται διαρκώς με άλλα διηγήματα, στα οποία καθημερινές, πλην διαβρωμένες από κατιτίς το παράδοξο και το ανησυχαστικό, ιστορίες συχνά καταλήγουν με πτώση απροσδόκητη, απατηλή. Καθημερινοί είναι και οι ήρωες, αλλά κι οι τόποι της συλλογής: θείοι, παιδιά, αποσυνάγωγοι, σαλοί, συφάνταροι και συμμαθητές μπαινοβγαίνουν σε συνεργεία, καφενεία, γήπεδα και στρατώνες. Οι μεθοδεύσεις που προηγούνται ενός πρώτου φιλιού, οι ποικίλες διαθλάσεις της ταυτότητας του Νεοέλληνα όταν αυτός ψαρεύει ή, τέλος, όπως ίσως προδίδει ο τίτλος της συλλογής, οι παρανοήσεις που προκαλούσαν οι στρεβλές ακροάσεις των παιδικών μας χρόνων: τέτοια, οικεία μαζί και ανοίκεια, σαν τ’ αλλόγλωσσα τραγούδια της γλώσσας μας, είναι τα θέματα του βιβλίου.
Γιώργος Ζαχαρόπουλος
Δεκαπέντε μικρές ιστορίες
● Γιώργος Ζαχαρόπουλος
Η ανεπάρκεια του Ροθινάντε. Διηγήματα. Εκδόσεις Πόλις
Το νέο μου βιβλίο αποτελεί την πρώτη μου εμφάνιση στην πεζογραφία, μια συνειδητή μετάβαση με σκοπό να αξιοποιήσω ιδέες που δεν μπορούσα να εσωκλείσω στην ποιητική φόρμα, εξερευνώντας τη φύση του πεζού λόγου. Η συλλογή αποτελείται από δεκαπέντε μικρές ιστορίες, με έντονα υπερρεαλιστικά στοιχεία, που διαδραματίζονται σε διάφορες ιστορικές περιόδους. Θεματολογικά, στις τριτοπρόσωπες αυτές αφηγήσεις πραγματεύομαι την ανεπάρκεια, τη δόξα, το πένθος, την τέχνη και την Ιστορία· με μια υποδόρια χιουμοριστική διάθεση, άλλοτε θέτω καινούργιες γωνίες θέασης σε οικείες εξιστορήσεις και άλλοτε δημιουργώ ιστορίες υπό το πρίσμα του υπερρεαλισμού: ένας συγγραφέας που πάσχει από αμνησία, ένας άνδρας που ξυπνά με γαλακτόρροια, δύο γυναίκες που βιώνουν μια απρόβλεπτη αγρυπνία, ένας ομφάλιος λώρος που, εκ παραδρομής, δεν κόβεται στη γέννα. Τη συλλογή χαρακτηρίζει η διακειμενικότητα και με δύο εκ των διηγημάτων αποτίνω φόρο τιμής σε σημαντικούς και αγαπημένους μου λογοτέχνες, μετρ της μικρής φόρμας.
Σταμάτης Κολλάρος
Μάρτυρες ξέφρενων καταστάσεων
● Σταμάτης Κολλάρος
Αποπροσανατολισμοί. Διηγήματα. Εκδόσεις Σμίλη
Στην πρώτη μου συλλογή διηγημάτων γράφω για αυτούς που την άνοιξη και το φθινόπωρο κοιτούν ψηλά περιμένοντας τα μεταναστευτικά πουλιά, για μια γυναίκα που αλλάζει το όνομά της με εκείνο ενός πουλιού εξαφανισμένου, για έναν άντρα που γίνεται ξυλένιος κι οι δρυοκολάπτες μαλώνουν ποιος θα τον πρωτοραμφίσει, για όσους δεν τους χωράει ο τόπος τους μα ούτε και ο καινούργιος, για εκείνους που στο πέρασμα του χρόνου έχουν εξιδανικεύσει τόσο πολύ το παρελθόν που υπονομεύουν το παρόν, για oραματιστές που όνειρό τους είναι να ιδρύσουν το πρώτο Μουσείο της Σιωπής, για χωρισμούς που στο πέρασμα του χρόνου απέκτησαν μοναδική στιλπνότητα και για χαρακτήρες που κάθε πρωί ξυπνούν με έναν πόλεμο. Διαβάζοντας τα διηγήματα της συλλογής, καλώ τους αναγνώστες να γίνουν μάρτυρες ξέφρενων καταστάσεων που όμως δικαιολογούνται από μια πραγματικότητα που υπερβαίνει τον εαυτό της. Το όνειρο μετατρέπεται στη μόνη αληθινή συνθήκη, ίσως και γι’ αυτό μια μόνιμη αίσθηση αποπροσανατολισμού δείχνει ικανή να δώσει λύσεις.
Βασίλης Τσάλης
Προκρίνω τη μικρή φόρμα
● Βασίλης Τσάλης
Αθλητικά παπούτσια Νο 7. Διηγήματα. Εκδόσεις Μεταίχμιο
Τα έντεκα διηγήματα της συλλογής γράφτηκαν από το φθινόπωρο του 2020 έως το φθινόπωρο του 2025 και επιλέχθηκαν από ένα μεγαλύτερο σώμα κειμένων με βάση τον κοινό θεματικό τους άξονα.
Γράφω γι’ αυτά που γνωρίζω καλύτερα, για τη μοναξιά και την ψυχική καταπόνηση του ανθρώπου της μεγαλούπολης, την αδυναμία κατανόησης του Αλλου, για τις δύστοκες σχέσεις, αλλά και για τη φύση της λογοτεχνίας, όπως την κατανοώ εγώ.
Τα κείμενα της συλλογής περιέχουν ψήγματα αυτοβιογραφίας, αλλά η πεζογραφία μου, κατά κύριο λόγο, είναι προϊόν επινόησης. Προκρίνω τη μικρή φόρμα, καθώς μάλλον δεν διαθέτω την απαραίτητη πειθαρχία και υπομονή που απαιτεί το μυθιστόρημα. Η πρώτη εκδοχή κάθε διηγήματος είναι συνήθως ακαριαία και πλήρης, αλλά όχι ολοκληρωμένη. Προκύπτει, μεταξύ άλλων, με αφορμή μια βιωμένη εικόνα, ένα θραύσμα διαλόγου ή μια έντονη ψυχική κατάσταση.
Τελικά, όλοι έχουμε τις σκιές μας, και μετατρέπουμε σε τέχνη αυτά που μας βαραίνουν και μας κρατάνε τη νύχτα ξάγρυπνους.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr