Ηταν αναμενόμενο. Αργά ή γρήγορα ο κόσμος θα έβγαινε στους δρόμους διεκδικώντας την ικανοποίηση ενός ζωτικού δικαιώματός του, του δικαιώματος στη στέγη. Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στην Ισπανία, όπου έπειτα από 14 χρόνια πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά χθες γενική απεργία με αυτή την αιτία και αυτό το αίτημα, φανερώνει την έκταση και το βάθος του προβλήματος. Το ίδιο ισχύει και για τη χώρα μας όπου επίσης χθες είχαμε κινητοποιήσεις για το ίδιο θέμα.
Το πρόβλημα είναι γνωστό κι έχει αναλυθεί πολλές φορές από την «Εφ.Συν.». Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, τα ενοίκια κατέγραψαν σωρευτική άνοδο 23,9% στην τελευταία τριετία έως τον Οκτώβριο του 2026, ενώ τα τελευταία πέντε χρόνια οι αυξήσεις αγγίζουν σωρευτικά το 36,2%. Και αυτό σε συνθήκες καλπάζουσας ακρίβειας στο γενικότερο κόστος ζωής, όταν οι μισθοί παραμένουν σε πολύ χαμηλό επίπεδο και η οκτάωρη εργασία δεν αρκεί, αποδιδόμενη σε χρήμα, να καλύψει τις βασικές ανάγκες.
Οι αιτίες αυτού του φαινομένου είναι γνωστές για τη χώρα μας κι έχουν τις ρίζες τους στην εποχή των μνημονίων, όπου δεν έμεινε τίποτα όρθιο με αποτέλεσμα να καταστραφούν όλες οι βάσεις τής μέχρι τότε στεγαστικής πολιτικής. Η… λύση που δόθηκε κατ’ επιταγή των δανειστών οδήγησε σε άρση κάθε προστασίας των δανειοληπτών και στην παράδοσή τους στους servicers και στα funds. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία και έρευνες, στα χαρτοφυλάκια τραπεζών και servicers βρίσκονται σήμερα πάνω από 31.000 ακίνητα.
Οι πλειστηριασμοί δίνουν και παίρνουν και χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτώνονται. Δίπλα σε αυτό το γεγονός βρίσκεται και το άνοιγμα της αγοράς των κατοικιών σε πρακτικές υπερεκμετάλλευσης σε βάρος της κοινωνίας. Αν, δε, στα προαναφερόμενα προστεθεί και το γεγονός ότι καταβαραθρώθηκε η κατασκευή νέων κατοικιών και με την κατάργηση της Εργατικής Εστίας, τότε έχουμε πάνω-κάτω μια ακριβή εικόνα των αιτιών που έκαναν τα ενοίκια απρόσιτα και την αγορά σπιτιού ουσιαστικά αδύνατη.
Τα προγράμματα της κυβέρνησης («Σπίτι μου» 1, 2 κ.λπ.) όχι μόνο δεν άμβλυναν την οξύτητα του προβλήματος αλλά το έκαναν ακόμα χειρότερο και ακόμα σοβαρότερο, καθώς οδήγησαν στην εκτόξευση των τιμών ακόμα και για τις παλιές και πολύ παλιές κατοικίες. Είναι επομένως απολύτως κατανοητό γιατί το πρόβλημα της κατοικίας βγάζει τους πολίτες στον δρόμο με τους ίδιους όρους που το κάνουν κατά καιρούς αιτήματα για δουλειά και ψωμί. Στο διαχρονικό αίτημα για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» προστίθεται πλέον και το αίτημα για κατοικία.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr