Ήταν 15 Νοεμβρίου του 2017 όταν η απόλυτη καταστροφή χτύπησε την περιοχή της Μάνδρας, με τις φονικές πλημμύρες να αφήνουν πίσω τους 25 νεκρούς.
Οι συγγενείς των θυμάτων ήταν χθες ξανά παρόντες στην πλατεία Β. Κοροπούλη προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στα αγαπημένα τους πρόσωπα και να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις που διοργανώνει ο Δήμος Μάνδρας–Ειδυλλίας και ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Πληγέντων Μάνδρας 2017.
Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε η πρωτοβουλία μαθητών από τα σχολεία της περιοχής να αφήσουν στο μνημείο που έχει τοποθετηθεί στην πλατεία, ζωγραφιές με τις οποίες αποτυπώνουν την οπτική τους πάνω στο γεγονός κι οι οποίες στέλνουν μήνυμα για το μέλλον με φράσεις όπως «η βροχή μερικές φορές δεν είναι πλάκα».
«Το νερό ήταν τόσο δυνατό, γκρέμισε τα πάντα όλα»
Συγκινημένος από τα λόγια των παιδιών, ο Μιχάλης Μάινας, ο οποίος έχασε την πεθερά του, έφτιαχνε τις ζωγραφιές που είχε αναποδογυρίσει ο αέρας και τις στερέωνε ακουμπώντας πάνω μερικά χαλίκια. Βρήκε την ενέργεια πολύ σημαντική για τα παιδιά, «για να θυμούνται τι έγινε και για να μην ξεχάσουμε». Γιατί αν ξεχάσουμε, συμπλήρωσε, «θα ξαναγίνει, δεν υπάρχει περίπτωση».
Αφηγούμενος όσα έζησε εκείνη την ημέρα στο Orange Press Agency, μπροστά από το μνημείο και λίγο πριν συμμετάσχει στην πεζοπορία μνήμης που θα ακολουθούσε τη διαδρομή του ρέματος, αλλά και της καταστροφής, θυμάται κυρίως την ορμητικότητα του νερού. «Για μένα προσωπικά αυτό που βιώσαμε, ήταν πως όταν ήρθε το νερό, ήταν τόσο πολύ δυνατό και γκρέμισε τα πάντα όλα. Γκρέμισε τοίχο τριάντα μέτρα ύψος». Στο σπίτι που έμεναν, βρισκόταν και η μητέρα της συζύγου του. Μία ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Είναι ενδεικτικό άλλωστε ότι ανάμεσα στα θύματα βρίσκονται και πολλοί νεότεροι, ενώ την ίδια τύχη λέει ο κ. Μάινας θα μπορούσε να έχει και ο ίδιος.
«Η γυναίκα μου ανέβηκε πάνω στο στα ντουλάπια της κουζίνας για να σωθεί και εγώ ήμουν έξω στην αυλή. Βγήκα επτά παρά τέταρτο και ήρθε το νερό ξαφνικά μας πήρε τέσσερα αυτοκίνητα. Εμένα μου έδωσε μία, με πέταξε δεκαπέντε μέτρα μακριά. Ευτυχώς βγήκαν τα παιδιά μου από τον πρώτο όροφο, μου πετάξανε ένα σκοινί και το έδεσαν στη μέση και με κρατήσανε εν ζωή γιατί έπαθα και υποθερμία» αναφέρει.
Η αγωνία ήταν μεγάλη για όλη την οικογένεια, καθώς η κόρη του ήταν έγκυος και λόγω της ταραχής και κατέληξε να γεννήσει την ίδια μέρα. «Ευτυχώς ήταν στον μήνα της και ευτυχώς δεν είχε κατέβει από τον πρώτο όροφο στο ισόγειο που μέναμε εμείς, που κατέβαινε και καθόταν μαζί με τη γυναίκα μου. Εγώ έφευγα εκείνη την ώρα για τη δουλειά».
«Αποτέλεσμα μηδέν από τα δικαστήρια – Παλιά πηγαίναμε σε διαδηλώσεις τώρα κατάντησαν τη νεολαία αδιάφορη»
Παρά τον μεγάλο αριθμό θανάτων και το μέγεθος της καταστροφής, ο κ. Μάινας αισθάνεται πως δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη για όσα συνέβησαν. «Πήγαμε δικαστήρια, τραβηχτήκαμε. Αποτέλεσμα ακόμα μηδέν». Νιώθει επίσης την ανάγκη να διευκρινίσει, «γιατί ακούγονται πολλά», πως δεν έχει λάβει ούτε ένα ευρώ ως αποζημίωση. «Λένε ότι έχουμε πάρει λεφτά, έχουμε κάνει. Εγώ σας πληροφορώ, μιλάω για τον εαυτό μου. Ούτε ένα ευρώ από θέμα αποζημιώσεων. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει, το λέω παντού και το ξαναλέω όποτε μπορώ, σε κάθε ευκαιρία. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει όσο υπάρχει ένα σάπιο σύστημα χρόνια τώρα που μας κυβερνάει», τονίζει. Για τον ίδιο ο μόνος δρόμος είναι η διατήρηση της μνήμης, η οποία επιτυγχάνεται μέσα από την παρουσία του μνημείου και τις επισκέψεις των νεότερων. Εξίσου σημαντικό θεωρεί το να θυμηθεί η κοινωνία το παρελθόν της. «Γιατί όταν ήμουν νέος πηγαίναμε σε διαδηλώσεις, κάναμε κινητοποιήσεις, τώρα δεν βλέπω τίποτα. Καταντήσανε τη νεολαία αδιάφορη», συμπεραίνει.
Διαβάστε περισσότερα