Δεν ήμασταν ήρωες, παιδιά ήμασταν

Κάθε πρωί, πριν πάω να δώσω, με στομάχι σουρωτήρι και καρδιά ταμπούρλο, έβαζα το «Γέλα πουλί μου, γέλα» των Κατσιμιχαίων. Κάθε πρωί, πριν δώσω. Κι ας προετοιμαζόμουν, ως φυτό που ήμουν, για τις τελικές εξετάσεις απ’ την πρώτη Γυμνασίου. Ηξερα από την Ε΄ Δημοτικού πως θέλω να σπουδάσω Φυσική, παντού γύρω μου έβλεπα Φυσική, αλλά λάτρευα και τ’ αρχαία και τα νέα και τα παμπάλαια. Ηταν και οι εποχές που οι δάσκαλοι κάπως είχαν μια ελευθερία να μιλήσουν. Τα Απαντα του Σεφέρη μου έκανε δώρο η φιλόλογος στο τέλος της Α΄ Γυμνασίου, τι άλλο να πω…
Αλλά τις τελικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο δεν θα τις ξεχάσω όσο ζω. Εβαζα, να καταλάβεις, ένα ξυπνητήρι, από τα παλιά, κάτι χρυσά που είχαν ένα κουδούνι που χτύπαγε σαν τρελό δεξιά κι αριστερά στο μέταλλο και ξυπνούσε η γειτονιά ολάκερη. Και το έβαζα τέρμα πίσω, κάτω απ’ το κρεβάτι μου, ώστε να αναγκαστώ να σηκωθώ, να συρθώ κάτω απ’ το κρεβάτι για να το κλείσω κι έτσι να ξυπνήσω σίγουρα. Διάβαζα ώς αργά και φοβόμουν πως δεν θα ξυπνούσα. Περιττό να πω, πόσες φορές μου είχαν πέσει τα σανίδια του κρεβατιού στην κεφάλα ξημερώματα… αν ψαχτώ, ακόμα θα έχω τα καρούμπαλα της «ευφυΐας», τρομάρα μου.
Εμ, δεν ήξερα το ζούδι τότε, πως υπήρχε κι άλλος δρόμος! Να κάθομαι κι εγώ σε έναν πάγκο, και καλά ότι είμαι αθλήτρια, και μετά να παίρνω μόρια και να μπαίνω σε σχολές, και να βγαίνω «άριστη γιατρός», έχοντας στερήσει τη θέση από κάποιο παιδί που ίσως έβαζε ξυπνητήρι τέρμα κάτω απ’ το κρεβάτι του για να ξυπνήσει και να διαβάσει. Αλλά βλέπεις, ο δικός μου πατέρας δεν λεγόταν Λάζαρος Τσαβδαρίδης, αλλά Κώστας Ράλλης. Και ο δικός του πατέρας πέθανε στον Δημοκρατικό Στρατό στα 20 του, δεν χρηματοδότησε την καμπάνια για να τον κάνει βουλευτή σκανδάλων.
Απλώς παραιτήθηκε από υφυπουργός Ανάπτυξης ο Λάζαρος, κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Δεν τα βάζω με το παιδί του –έτσι έμαθε, έτσι της έλεγε, έτσι έκανε. Βλέπεις, δεν χρησιμοποιώ εγώ την «ατομική ευθύνη» που έχουμε γκώσει με δαύτη από τη Νέα Δημοκρατία. Που λένε «ατομική», θέλοντας να πουν πως οι ίδιοι «συλλογικά» δεν φταίνε πουθενά.
Οσο και να το τραβήξω, απ’ όπου και να το πιάσω, το μόνο «συλλογικά» που ξέρουν αυτοί οι Δεξιοί (και η πλειονότητά τους εν γένει, με ελάχιστες αλλά υπαρκτές εξαιρέσεις) είναι να φυλάνε τον «συλλογικό» απαυτό τους. Το μόνο που ξέρουν, και το ξέρουν πάρα πολύ καλά –πραγματικά για βραβείο αριστείας– είναι η ρεμούλα και η συγκάλυψή της. Με κάθε τρόπο. Με κάθε κόστος. Σώματα, ψυχές, μυαλά, διακυβεύματα, δικαιώματα, όλα μπαίνουν στον ντορβά των «εντολών άνωθεν». Είναι, βλέπεις, πολύ άνωθεν οι τύποι!
Τέτοια «άνωθεν» έδωσε και ο πρύτανης του ΕΜΠ, ο Ιωάννης Χατζηγεωργίου με τ’ όνομα, σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση, ώστε να κλείσει άρον άρον το Πολυτεχνείο τις μέρες της επετείου της Εξέγερσης. Ως τη μία το μεσημέρι θα μείνει μόνο ανοιχτό, στις 17 του Νοέμβρη. Κάτι παρόμοιο, δεν έχει ξαναγίνει ποτέ τα τελευταία 53 χρόνια. Ποτέ όμως.
«Δεν ήμασταν ήρωες, παιδιά ήμασταν», λέει ο Δημήτρης Παπαχρήστος. Παιδιά… Ναι, αυτό ήταν. Κοίτα να δεις όμως πώς πήραν το ατομικό και το πέταξαν στα σκουπίδια, αναδεικνύοντας τη συλλογική τους ευθύνη. Μιας ολόκληρης χώρας το ατομικό πήραν. Και το έκαναν ένα σύνθημα. Μπας και θυμάστε ποιο ήταν;

Διαβάστε περισσότερα