Εχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή, όπου τα σύγχρονα παραγωγικά μοντέλα αναδιατάσσουν την κοινωνική διαστρωμάτωση και τις ανάγκες. Οι τεχνολογικές και επιστημονικές κατακτήσεις, αντί να διαχέονται ως δυνατότητες ευημερίας, συχνά μετατρέπονται σε εργαλεία πλουτισμού και χειραγώγησης στα χέρια λίγων. Την ίδια ώρα, ευρύτερα κοινωνικά στρώματα αδυνατούν να αντέξουν την ασυδοσία της αγοράς και, κυρίως, το διαρκώς αυξανόμενο κόστος ζωής.
Το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, όπως και οι πρόσφατες εκλογικές καταγραφές στα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο, καθώς και οι κοινωνικές αντιδράσεις στην Ευρώπη, αναδεικνύουν ένα κοινό μήνυμα: τη διευρυνόμενη αναντιστοιχία ανάμεσα στις ανάγκες της κοινωνίας και την ασκούμενη πολιτική.
Η κοινωνία αμφισβητεί τη μετάλλαξη της πολιτικής από εργαλείο αντιμετώπισης των συλλογικών αναγκών σε μηχανισμό εξυπηρέτησης ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Διεκδικεί νέους κανόνες δικαιοσύνης, ισότιμη πρόσβαση στα παραγωγικά, τεχνολογικά και χρηματοδοτικά εργαλεία, καθώς και προστασία των κοινών αγαθών. Παράλληλα, η αποδυνάμωση των θεσμών του διεθνούς δικαίου εντείνει την αβεβαιότητα.
Το πρόβλημα είναι πλέον ευδιάκριτο: η υφιστάμενη κοινωνική αντιπολίτευση δεν μπορεί να βρει την αντιστοίχισή της στην πολιτική. Κυριαρχούν η αποχή και η τιμωρητική ψήφος, καθώς απουσιάζει μια πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Αυτό αποτυπώνεται και στη χώρα μας. Ενώ η αποδοκιμασία της κυβέρνησης της Ν.Δ. διευρύνεται, η κοινωνική πλειοψηφία δεν διακρίνει μια συγκροτημένη πολιτική διαδρομή για τη διαμόρφωση κυβερνητικής πλειοψηφίας με διαφορετικό πρόγραμμα.
Αντίθετα, ανακυκλώνονται σενάρια μεταβατικών κυβερνήσεων ή κυβερνήσεων ειδικού σκοπού, με συμμετοχή της Ν.Δ., που μεταλλάσσουν το αίτημα αλλαγής πολιτικής σε μια απλή εναλλαγή προσώπων.
Για να υπάρξει αλλαγή πολιτικής απαιτούνται, μεταξύ άλλων, δύο κρίσιμες προϋποθέσεις: εκλογικό άθροισμα πλειοψηφίας και εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης.
Και αυτός ο δρόμος πρέπει τώρα, πριν από τις εκλογές, να φωτιστεί. Οτι δηλαδή είναι στην πρόθεση των προοδευτικών κομμάτων να καταστεί εφικτό το άθροισμα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για τη διακυβέρνηση της χώρας με τη Ν.Δ. στην αντιπολίτευση – χωρίς αυτό να αναιρεί τους ανταγωνισμούς μεταξύ τους για τη συμβολή στο εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Κοινός τόπος είναι να εκφραστούν, στη βάση ενός εναλλακτικού παραγωγικού και κοινωνικού μοντέλου, οι ανάγκες της σύγχρονης κοινωνικής διαστρωμάτωσης.
Οι διαιρέσεις τού χθες πρέπει να διδάξουν, προκειμένου να μην υπάρξουν ξανά εμπόδια για το αύριο της κοινωνίας.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι -προπομποί- για να φωτιστούν οι διαδρομές συνεργασιών προοδευτικής διακυβέρνησης σε αυτές τις εκλογές, χωρίς να αναιρείται η πολιτική αυτονομία των προοδευτικών κομμάτων και η θεμιτή προσπάθειά τους να διεκδικήσουν την ισχυροποίηση της εκλογικής τους επιρροής προκειμένου να γίνουν καταλύτες συμβολής στη διαμόρφωση πλειοψηφίας.
Το παρελθόν μπορεί να μην αντιγράφεται, αλλά πρέπει να διδάσκει για τον μονομέτωπο αγώνα της πολιτικής αλλαγής.
Οι κοινωνικές αντιδράσεις και τα δημοσκοπικά ευρήματα, ανεξάρτητα από τις σκοπιμότητες που υπηρετούν, δείχνουν ότι η δυναμική των δράσεων και των πρωτοβουλιών που εκκινούν διεργασίες συνεργασίας και φωτογραφίζουν την πρόθεση ολοκλήρωσής τους με το εκλογικό αποτέλεσμα, δυναμώνει το εκλογικό ποσοστό του προοδευτικού χώρου και εμποδίζει τη Ν.Δ. να υπερβεί το ποσοστό που χαρίζει το μπόνους των εδρών, καθιστώντας την αντιπολίτευση.
*Πρ. βουλευτής
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr
