Μετά από διακοπή δεκατριών ημερών συνεχίστηκε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας, για49η δικάσιμο, η δίκη για το έγκλημα στα Τέμπη.
Κατά τη χθεσινή ημέρα κατέθεσαν δύο φίλοι, οι Γιάννης Νικολαΐδης και Γιώργος Λαζαρίδης, επιβάτες στο τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας. Αναφέρθηκαν στα όσα έζησαν πριν και μετά τη σύγκρουση των αμαξοστοιχιών το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023 αλλά και στα τραύματα και τις γενικότερες επιπτώσεις που είχαν μετά το δυστύχημα. Αξίζει να σημειωθεί πως κατά τη χθεσινή δικάσιμο ήταν προγραμματισμένο να καταθέσουν άλλοι πέντε μάρτυρες, οι οποίοι όμως δεν προσήλθαν στο δικαστήριο.
«Ολα πήγαιναν καλά μέχρι που φτάσαμε στα Παλαιοφάρσαλα όπου σταματήσαμε εξαιτίας κάποιου τεχνικού προβλήματος. Υπήρξε μια ανησυχία αλλά κατόπιν συνεχίσαμε κανονικά», ξεκίνησε την επίπονη αφήγηση ο Γ. Νικολαΐδης. «Είχα το κινητό στα χέρια μου όταν ένιωσα ένα δυνατό φρενάρισμα και καλύφθηκα μπροστά προς τα γόνατά μου. Ακολούθησαν κάποιοι δυνατοί κρότοι με τραντάγματα. Ηταν πρωτόγνωρη εμπειρία. Το βαγόνι μας είχε γείρει. Βαλίτσες είχαν πέσει. Και μετά ξεκίνησε ο Γολγοθάς. Υπήρχε έντονος καπνός μέσα στο βαγόνι, καπνός που σε έπνιγε. Ηταν ένα συναίσθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ηταν σαν να είσαι σε ένα κλουβί και να σε λούζουν με πυκνό, μαύρο καπνό. Ηταν το συναίσθημα δεν θα ζήσω, θα βρω τον θάνατό μου».
Συνεχίζοντας, επισήμανε πως είχε χημικό έγκαυμα στο πρόσωπο και στο κεφάλι, χτύπημα στο γόνατο και πως εξαιτίας κάποιου υγρού που έτρεξε πάνω του κατά την προσπάθειά του να βγει από το βαγόνι επηρεάστηκε στιγμιαία η όρασή του. «Επαιρνα σάλια από τις εκκρίσεις και τα έριχνα στα μάτια μου για να καθαρίσω την ουσία. Ηθελα απλά να σώσω τα μάτια μου. Στο έδαφος ήταν μια εμπόλεμη κατάσταση. Κάποιοι είχαν κομμένα μέλη του σώματος, αιμορραγίες, υπήρχαν ουρλιαχτά, κάποιοι παλεύανε να βγουν». Οταν εντέλει μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας, οι γιατροί έκαναν πλύσεις στα μάτια του. «Ωστόσο, επί δύο μέρες δεν μπορούσα να δω κι αυτό με τσάκισε ψυχολογικά επειδή φοβόμουν πως θα χάσω τα μάτια μου. Δεν γνωρίζω τι ήταν τα υγρά που έπεσαν πάνω μου».
Μιλώντας για τη μυρωδιά που επικρατούσε στον χώρο του δυστυχήματος, την περιέγραψε ως καυστική, λέγοντας ότι «έπαιρνες μια εισπνοή και δεν μπορούσες να συνεχίσεις». Ανέφερε ακόμη ότι τα προσωπικά του αντικείμενα βρέθηκαν καμένα από τη φωτιά, ενώ αίσθηση προκάλεσε η αποστροφή της κατάθεσής του πως θα τον στοιχειώνει για πάντα ότι ενστικτωδώς έφυγε από το σημείο. «Λυπάμαι που δεν βοήθησα περισσότερο κόσμο και έπεσα στα χαλάσματα. Είμαι ένας άνθρωπος που θα μπορούσα να βοηθήσω. Αυτό με στοιχειώνει».
Στη συνέχεια κατέθεσε ο φίλος του, Γιώργος Λαζαρίδης, που συνταξίδευαν. «Ημουν και εγώ κομμάτι της τραγωδίας. Ενιωσα μια τρομερή δόνηση, ένα τρομερό χτύπημα. Πιστεύω ότι συνέβη όταν ο μηχανοδηγός αντιλήφθηκε τι γίνεται και επιχείρησε να φρενάρει. Δεχθήκαμε ένα τρομερό χτύπημα, το μεγαλύτερο που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος. Χτύπησα το κεφάλι μου και μπροστά και πίσω και άρχισε να τρέχει αίμα. Ηταν απόλυτο σκοτάδι, υπήρχε καπνός και μια οσμή περίεργη. Θυμάμαι φωνές και τσιρίδες και επειδή το βαγόνι έγερνε είδα μια άμορφη μάζα και τη φωτιά κάτω από το βαγόνι». Είπε ακόμη ότι θυμάται «μια οσμή περίεργη», μίλησε για τη διήμερη νοσηλεία του στο «Γεννηματάς» Θεσσαλονίκης, αλλά και για το ότι μετά το δυστύχημα σταμάτησε να ασχολείται με το τάε κβον ντο στο οποίο προηγουμένως είχε σημαντικές διακρίσεις.
Η δίκη συνεχίζεται σήμερα, Πέμπτη, με καταθέσεις άλλων εννέα μαρτύρων που επέζησαν από το δυστύχημα.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr
