Η τριμερής Σι Τζινπίνγκ, Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντίμιρ Πούτιν ανέδειξε την απουσία της Ευρώπης από τη διεθνή σκηνή αλλά και την αδυναμία των ΗΠΑ να παρεμβαίνουν πλέον μόνες τους. Ο Τραμπ αναγκάστηκε να υποβάλει τα σέβη του στο Πεκίνο για να μετάσχει στο νέο «διευθυντήριο» των μεγάλων δυνάμεων, από το οποίο απουσιάζουν η Γαλλία, η Γερμανία και η διαρκώς απαξιούμενη Ευρωπαϊκή Ενωση. Την ίδια ώρα οι Ευρωπαίοι ηγέτες διαβουλεύονταν στο Βερολίνο χωρίς σχέδιο εξόδου, με μόνη βεβαιότητα τη συνέχιση της στήριξης στην Ουκρανίας.
Η Ευρώπη χρηματοδοτεί πλέον σχεδόν μόνη της την ουκρανική άμυνα, καθώς οι ΗΠΑ μηδένισαν μετά το 2024 τη διμερή βοήθεια, ενώ αντίθετα οι ευρωπαϊκές χώρες αύξησαν τη στρατιωτική στήριξη κατά 67% και την οικονομική κατά 59%. Η ειρωνεία είναι ότι περίπου 30% των ευρωπαϊκών προμηθειών υπέρ του Κιέβου κατευθύνθηκε σε αγορές όπλων από αμερικανικές βιομηχανίες το πρώτο εξάμηνο του 2026, κατά το Kiel Institute.
Οι ευρωπαϊκοί αμυντικοί προϋπολογισμοί διογκώνονται σε βάρος των κοινωνικών δαπανών, ενώ έχει πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων η περίφημη «πράσινη μετάβαση» που θα εξασφάλιζε καθαρή ενεργειακή αυτονομία σε μια ήπειρο χωρίς υδρογονάνθρακες.
Ενώ πριν από το 2022 η ευρωπαϊκή συζήτηση αφορούσε τη δημιουργία ενός νέου Ταμείου Ανάκαμψης με έμφαση στις καθαρές τεχνολογίες αιχμής, φτάσαμε στο σημείο να συγκροτείται αθόρυβα ένα Ταμείο Πολέμου με άφθονους πόρους.
Ο επανεξοπλισμός λειτουργεί και ως σωσίβιο για τη γερμανική βιομηχανία, η οποία γονάτισε απέναντι στον κινεζικό ανταγωνισμό. Εργοστάσια αυτοκινήτων μετασχηματίζονται για την παραγωγή εξοπλισμού για το ισραηλινό Iron Dome.
Ο καγκελάριος Μερτς εξαίρεσε τις αμυντικές δαπάνες από το συνταγματικό «φρένο χρέους» ανεβάζοντας τον αμυντικό προϋπολογισμό από 46,6 δισ. ευρώ το 2021 σε 108,2 δισ. το 2026, με πρόγραμμα 750 δισ. για την πενταετία 2026-2030.
Το ποσό είναι υπερδιπλάσιο του γαλλικού, με πάνω από το 55% των συμβάσεων να πηγαίνει σε γερμανικές εταιρείες και μόλις το 3% σε άλλους Ευρωπαίους προμηθευτές.
Tο Βερολίνο αντιλαμβάνεται την «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» ως αλληλεγγύη των υπολοίπων προς τη Γερμανία.
Αυτή η γερμανική αμυντική και βιομηχανική υπεροπλία εύλογα ανησυχεί το Παρίσι. Η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν, φαβορί για τη γαλλική προεδρία στις εκλογές του Απριλίου, έχει εγκαταλείψει τη ρητορική ευθυγράμμιση με τη Μόσχα, καθώς το 55% των δικών της ψηφοφόρων θεωρεί απειλή τη Ρωσία, αλλά προαναγγέλλει πλήρη διακοπή της οικονομικής βοήθειας στο Κίεβο εντός εξαμήνου. Κάτι τέτοιο θα διέλυε τη «Συμμαχία των Προθύμων» αφήνοντας πολιτικά έκθετο και τον Μερτς απέναντι στο επελαύνον ακροδεξιό AfD, εξαναγκάζοντας πιθανώς το Κίεβο να συνθηκολογήσει χωρίς ευρωπαϊκές εγγυήσεις ασφαλείας.
Αλλωστε ήδη η στήριξη των Γάλλων στην αποστολή όπλων έπεσε στο 47% (από 65% το 2022), ενώ και ο κεντρώος Εντουάρ Φιλίπ παραδέχεται ότι η χώρα δεν αντέχει οικονομικά το κόστος. Διαμορφώνεται στην Ευρώπη ένα επικίνδυνο δίλημμα. Οι δυνάμεις του Κέντρου ταυτίζονται με τη στρατηγική πλήρους ήττας της Ρωσίας, η οποία, παρότι έχει αποτύχει, συνεχίζεται με βαρύ οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό τίμημα. Εάν οι δημοκρατικές δυνάμεις δεν αρθρώσουν ένα ρεαλιστικό και δίκαιο σχέδιο ειρήνευσης αλλά και κοινωνικής προστασίας, η Ακροδεξιά θα κεφαλαιοποιήσει το αίτημα για τερματισμό του πολέμου.
Ομως μια «ειρήνη» επιβεβλημένη από εθνικιστικές ηγεσίες στην Ευρώπη σε σύμπλευση με το τρίγωνο Τραμπ – Πούτιν – Σι δεν θα σήμαινε σταθερότητα και κοινωνικό κράτος, αλλά διάλυση της ευρωπαϊκής συνοχής, νομιμοποίηση της συνοριακής αναθεώρησης και μετάβαση σε έναν κόσμο απροκάλυπτων σφαιρών επιρροής.
Η ιστορική ευθύνη βαραίνει όσες δυνάμεις ταυτίζουν τη διπλωματική αποκλιμάκωση με την ηττοπάθεια και υποκαθιστούν το κοινωνικό κράτος με πολεμικές γραμμές παραγωγής.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr
