«Τρώμε» ζέστη τώρα εδώ, ε; Στην Αθήνα ή όπου αλλού βρισκόμαστε ο καθένας μας. Ζέστη και υγρασία. Πού να σας λέω όμως τι καιρό αντιμετώπισα όλο το προηγούμενο τριήμερο στο Anilio Park Festival που βρέθηκα, στα βουνά της Πίνδου: δροσιά, καθαρός αέρας, πλατάνια, μπουφάν το βράδυ.
Πρώτη φορά πήγα στο συγκεκριμένο φεστιβάλ και ήδη το σημειώνω για την επόμενη χρονιά. Εδωσα ραντεβού άλλωστε με τους ευγενικούς ανθρώπους στο ξενοδοχείο στο Μέτσοβο, που μας έδωσαν και χυλοπίτες ως δώρο φεύγοντας. «Και του χρόνου», τους αποχαιρέτησα, «δεν θέλουν πολύ, μόλις τρία λεπτά βράσιμο», η απάντησή τους. Χυλοπίτες και τυριά ασυζητητί, φορτωμένος και επιστροφή στην Αθήνα.
Πολύς κόσμος με πολύ κέφι
Anilio Park Festival λοιπόν στο Χιονοδρομικό Κέντρο στο Ανήλιο, λίγο πάνω από το Μέτσοβο. Σας δίνω τη συνολική εικόνα και κρατήστε τη να την έχετε στο μυαλό σας, είναι από τις περιπτώσεις που πρέπει να γνωρίζετε. Διότι, μπορείτε να το δείτε ως τις πιο καλές, ξεκούραστες και δροσερές διακοπές. Η μουσική φυσικά και είναι η αφορμή, πάντα η μουσική είναι η αφορμή (και η αιτία για εμένα προσωπικά), αλλά το ταξίδι έχει τη δική του ξεχωριστή αξία.
Τρεις μέρες στο χιονοδρομικό, με διάφορα το πρωί (κολύμπι, πεζοπορίες, δραστηριότητες κ.ά.) και συναυλίες το βράδυ. Συναυλίες όμως όχι όπως τις κλασικές, με κόσμο μπροστά να ακούει και να τραγουδάει. Υπήρχαν και αυτοί εννοείται, αλλά όχι μόνο. Υπήρχαν κι εκείνοι που έστησαν τα… υπάρχοντά τους, καρέκλες, τραπέζια, ψυγεία, φαγητά, ποτά και απολάμβαναν τα live σαν να είναι σε παραδοσιακό ελληνικό πανηγύρι.
Αφήστε δε και κάποιους που είχαν στήσει και τις σκηνές τους για ολόκληρο το τριήμερο, οι κατασκηνωτές, οπότε βρίσκονταν στο… μπαλκόνι τους. Εβγαιναν από τις σκηνές τους, κάθονταν στην… αυλή τους και παρακολουθούσαν τους καλλιτέχνες. Είναι, άλλωστε, από τα ελάχιστα κατασκηνωτικά φεστιβάλ ανά την Ελλάδα που πολλές από τις σκηνές έχουν ορατότητα προς το stage. Παρακολουθείς από το «σπίτι» σου και αν σου αρέσει κατεβαίνεις μπροστά με τους «φανατικούς», αλλιώς κάθεσαι στην καρέκλα σου, πίνεις το κρασί σου, συζητάς και βλέπεις-βλέπετε live από (μικρή) απόσταση.
Ο χώρος του Anilio Park Festival μού θύμισε και λίγο Glastonbury, σε πιο μικρογραφία εννοείται. Το περίφημο και τεράστιο αγγλικόο φεστιβάλ. Διότι κι εκεί αλλά κι εδώ, το έδαφος είναι επικλινές, υπάρχει μια αμφιθεατρική διάσταση που βοηθάει πολύ. Ιερόσυλη η σύγκριση, θα πουν κάποιοι, οκέι, αλλά διαθέτει κάποια βάση, να ξέρετε.
Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Διότι τα φεστιβάλ πλέον είναι πολύ περισσότερα από τους καλλιτέχνες που φιλοξενούν. Φυσικά και θέλεις να δεις τα ονόματα που παίζουν αλλά δεν (θα) είναι το line up αυτό που καθορίζει την υπόθεση. Ούτως ή άλλως τα ίδια ονόματα, λίγο-πολύ, παίζουν παντού. Είναι η διαδικασία, η αίσθηση ότι πάω να ζήσω λίγο στο βουνό. Κάποιοι, ας πούμε, πιο τολμηροί πηγαίνουν με τις σκηνές τους, μαζί με τα παιδιά τους και τα σκυλάκια τους. Σαν να βρίσκονται σε ένα κάμπινγκ, αλλά εδώ με περιεχόμενο. Αλλοι, όπως εγώ, κλείνουμε δωμάτια στα γύρω ξενοδοχεία. Πάλι διακοπές είναι, πιο «πολυτελείς» ας πούμε, αλλά και λιγότερο ελεύθερες σε σχέση με το κάμπινγκ. Ετσι είναι αυτά, σε άλλα κερδίζεις, σε άλλα χάνεις.
Μην παρεξηγηθώ όμως, δεν άφησα τη μουσική σε δεύτερη μοίρα. Δεν υπήρχε περίπτωση να το έκανα άλλωστε. Είδαμε λοιπόν Γιάννη Χαρούλη και αμέσως μετά τους Χαΐνηδες (η Κρήτη κατέλαβε την Πίνδο), είδαμε Παύλο Παυλίδη και Βασίλη Παπακωνσταντίνου (ο Βασίλης δεν ήταν πολύ καλά, ίσως και λόγω υψομέτρου, όπως μας είπε), είδαμε Ιουλία Καραπατάκη και Πάνο Βλάχο. Διαλεχτά ονόματα, όπως καταλαβαίνετε, ένα προς ένα, όχι τίποτε δεύτερα. Και με πολύ κέφι όλοι τους σχεδόν, την κατέβρισκαν στον καθαρό αέρα και στη δροσιά.
Δροσιά, ε; Λόγω καύσωνα στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ειδάλλως θα είχε κρυάκι, μας είπαν. Ή και κρύο! Κρύο ναι, μέσα στην καρδιά του Αυγούστου που στάζεις και κολλάς. Δεν χάνεται με τίποτε. Σας το είπα, έδωσα ραντεβού για το 2027, «να βρεθούμε όλοι ξανά γεροί και δυνατοί», η αποχαιρετιστήρια ευχή. Τι ωραίο και καταπράσινο που είναι το Μέτσοβο…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr