Στην Costa Navarino η φύση, η ιστορία και η φιλοξενία υφαίνουν μια εμπειρία που ξεπερνά τα όρια των συνηθισμένων διακοπών. Εκεί στη νοτιοδυτική Πελοπόννησο, ανάμεσα σε ελαιώνες που μετράνε αιώνες, καταπράσινους λόφους και τα καταγάλανα νερά του Ιονίου, η Costa Navarino, που έχει καθιερωθεί ως ένας διεθνής προορισμός βιώσιμης τουριστικής ανάπτυξης, είναι έτοιμη να παίξει το δικό της soundtrack. Το Costa Navarino Soundtrack 2026 έρχεται για δεύτερη χρονιά αναδεικνύοντας τη μουσική ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας του προορισμού. Σε συνεργασία με το gazarte, στήνεται μια αυγουστιάτικη γιορτή μουσικής κάτω από τα αστέρια. Εκεί που το μεσσηνιακό τοπίο προσφέρει μια σπάνια αίσθηση ηρεμίας, ελευθερίας και διαμονής υψηλών προδιαγραφών, η εμπειρία του επισκέπτη εμπλουτίζεται με γαστρονομία, τη σύνδεση με την τοπική κοινότητα αλλά και οργανικά με τον πολιτισμό.
Εκεί στο Navarino Hills, όπου φιλοξενείται ένας συναυλιακός χώρος διεθνών προδιαγραφών, με θέα πανοραμική που σε καθηλώνει βλέποντας τον ιστορικό κόλπο του Ναβαρίνου και το Ιόνιο Πέλαγος, οι επισκέπτες και οι κάτοικοι της περιοχής θα ζήσουν μοναδικές μουσικές στιγμές. Φέτος το πρόγραμμα των συναυλιών ξεκινάει με μια παράσταση στις 4 Αυγούστου με τον θρυλικό Βρετανό κωμικό των Monty Pythons, τον John Cleese να μας παρουσιάζει το γεμάτο χιούμορ και αυτοσαρκασμό “Last Time to See Me Before I Die“ ή αλλιώς “The Oldest Comedian in Captivity“. Όταν μιλάμε για προσωπικότητες με το εκτόπισμα του John Cleese, η εμπειρία και μόνο της ζωντανής παρουσίας τους αποτελεί από μόνη της έναν σημαντικό λόγο για να βρεθεί κανείς στο κοινό. Κι όμως, ο 85χρονος δημιουργός δεν στηρίζεται αποκλειστικά στη θρυλική πορεία και τις αμέτρητες διακρίσεις του. Παραμένει αιχμηρός, ευφυής και απολαυστικά επίκαιρος, διατηρώντας ατόφια την ικανότητά του να προκαλεί γέλιο, αλλά και να γεννά σκέψεις. Η δίωρη παράσταση λειτουργεί και ως μια αναδρομή στη σπουδαία πορεία του. Μέσα από προσωπικές ιστορίες, άγνωστα περιστατικά και χιουμοριστικές αφηγήσεις, ο Cleese επιστρέφει στις ημέρες των Monty Python και του εμβληματικού Fawlty Towers, φωτίζοντας στιγμές που σημάδεψαν την καριέρα του και διαμόρφωσαν την ιστορία της σύγχρονης κωμωδίας. Στο τέλος της βραδιάς, στις 4 Αυγούστου, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να υποβάλει ερωτήσεις στον John Cleese.
Στις 7 Αυγούστου η διεθνώς αναγνωρισμένη τραγουδοποιός LP (Laura Pergolizzi) μας ετοιμάζει μια άκρως ατμοσφαιρική βραδιά. Με μεγάλες επιτυχίες όπως το “Lost on You” και τραγούδια από τη διαδρομή της, η LP υπόσχεται μια βραδιά γεμάτη αυθεντικές ερμηνείες και τη μοναδική ατμόσφαιρα που έχει κατακτήσει το διεθνές κοινό. Στις 13 Αυγούστου ο διεθνώς αναγνωρισμένος Έλληνας DJ και παραγωγός Argy με τα σαρωτικά, ατμοσφαιρικά club hits του έρχεται για μια βραδιά γεμάτη melodic techno ήχους. Ένας από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες της παγκόσμιας σκηνής και βασικό στέλεχος του εμβληματικού label Afterlife, ο Argy υπόσχεται ένα set που θα παρασύρει το κοινό σε μια μοναδική μουσική εμπειρία.
20 Αυγούστου – Goran Bregović and his Wedding and Funeral Band
Στις 20 Αυγούστου ο Goran Bregovic & His Wedding and Funeral Band θα χαρίσει στο κοινό μια αυθεντική βαλκανική γιορτή γεμάτη ρυθμό, πάθος και μελωδίες που ενώνουν πολιτισμούς. Ο γνωστός συνθέτης και μουσικός επιστρέφει με την μπάντα του με τον χαρακτηριστικό ήχο που συνδυάζει παραδοσιακά βαλκανικά στοιχεία, ροκ ενέργεια και σύγχρονες επιρροές. Και στις 27 Αυγούστου δύο ξεχωριστές φωνές της ελληνικής μουσικής συναντιούνται επί σκηνής, διασταυρώνοντας τα ρεπερτόρια και τις μουσικές τους διαδρομές σε μια βραδιά γεμάτη αγαπημένα τραγούδια, συγκίνηση και δυνατές ερμηνείες. Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και ο Νίκος Πορτοκάλογλου ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια μοναδική μουσική συνάντηση.
7 Αυγούστου – LP (Laura Pergolizzi)
27 Αυγούστου – Άλκηστις Πρωτοψάλτη & Νίκος Πορτοκάλογλου
Άφησα για το τέλος όμως μια συναυλία, εκείνη που θα γίνει την Κυριακή 16 Αυγούστου και αυτή ήταν η αφορμή να μιλήσει στο ελc o αγαπημένος μας Parov Stelar. Τη βραδιά εκείνη θα είναι η full band του, οι Kadebostany Live με opening act ο El Siciliano. Εκείνη τη βραδιά θα κυριαρχήσει το electro swing και το εκρηκτικό χορευτικό double bill:
Το νέο σου άλμπουμ Artifact, έχει μια κινηματογραφική αύρα, ορχήστρα, τη Lana Del Ray κι ένα εξώφυλλο που θυμίζει το Metropolis του Fritz Lang.
Ναι, ακριβώς εκεί παραπέμπει!… Το συνέθεσα σταδιακά. Ξεκίνησα πριν από μερικά χρόνια, όταν καταπιάστηκα ξανά με ένα από τα κομμάτια εκείνης της περιόδου. Έπειτα απορροφήθηκα πλήρως από αυτή τη διαδικασία. Πάντα μου άρεσαν τα soundtrack, κι έτσι προέκυψε η ιδέα να δουλέψω με μια ορχήστρα. Βρήκα, λοιπόν, μια ορχήστρα και ηχογραφήσαμε πολύ υλικό. Σκέφτηκα ότι όταν φτιάχνεις το σάουντρακ για μια ταινία, ακόμη κι αν αυτή υπάρχει στο μυαλό σου, χρειάζεσαι ορχήστρα. Είναι απαραίτητη. Καθώς συνδύαζα όλα αυτά τα στοιχεία, η ιστορία που είχα στο μυαλό μου και ήθελα να αφηγηθώ μεγάλωνε συνεχώς. Κάποια στιγμή απλώς είπα: «Ωραία, ολοκληρώθηκε. Ας το κυκλοφορήσουμε».
Πέρα από τη μουσική, ποια θέματα πραγματεύεσαι στο Artifact;
Είδα πολλές ταινίες από τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Και, πράγματι, το “Metropolis” είναι μία από τις αγαπημένες μου. Με γοήτευε ανέκαθεν η περίοδος κατά την οποία ο κινηματογράφος έκανε τα πρώτα του βήματα. Υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα θέματα στις ταινίες εκείνης της εποχής και ειδικά στην επιστημονική φαντασία. Πήρα, λοιπόν, αυτή την έμπνευση και προσπάθησα να τη μεταφέρω σε έναν σύγχρονο ήχο.
16 Αυγούστου – Parov Stelar Full Band & Kadebostany Live
Αναρωτήθηκες πώς θα υποδεχτεί το κοινό το Artifact; Είναι αρκετά διαφορετικός από τις προηγούμενες δουλειές σου.
Φυσικά και το σκέφτηκα. Αλλά δεν γράφω ποτέ μουσική και δεν κάνω τέχνη για τους άλλους, ούτε βάσει στρατηγικής. Απλώς βγαίνει από μέσα μου. Πιστεύω ότι κάθε καλλιτέχνης πρέπει να είναι αυθεντικός και ειλικρινής. Να μην προσπαθεί να πουλήσει κάτι, αλλά να κάνει μόνο αυτό που νιώθει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ξαναγράψω κομμάτια electro swing. Διεκδικώ όμως το δικαίωμα να δοκιμάζω διαφορετικές κατευθύνσεις. Είναι πολύ σημαντικό, αλλιώς η μουσική θα γινόταν βαρετή. Εννοώ πως αν κάθε φορά που ο αγαπημένος σου καλλιτέχνης βγάζει ένα νέο τραγούδι αυτό ακούγεται ακριβώς όπως τα προηγούμενα, κάποια στιγμή βαριέσαι. Το κοινό εξελίσσεται. Δεν ακούει την ίδια μουσική που άκουγε πριν από είκοσι χρόνια.
Θα μπορούσε αυτό το άλμπουμ να αποτελέσει και τη βάση για μια θεματική μουσική performance;
Ήδη το δουλεύουμε. Αρχικά ήθελα να δημιουργήσω μια τελείως διαφορετική μουσική παράσταση, αλλά δεν έμεινα ικανοποιημένος. Το επόμενο σχέδιο μου είναι να κάνω μια περιοδεία με ορχήστρα. Αυτό δεν είναι πάντα εφικτό, αλλά ετοιμάζουμε κάτι πολύ μοναδικό. Έχουμε κάνει ήδη μερικές δοκιμαστικές συναυλίες με ζωντανή ορχήστρα και πιστεύω ότι θα είναι καταπληκτικό. Θα είναι σίγουρα πολύ διαφορετικό, αλλά παράλληλα πολύ δυναμικό.
Ασχολήθηκες προσωπικά με το εικαστικό κομμάτι και τα βίντεο κλιπ του άλμπουμ. Θα μας αποκαλύψεις μερικές από τις κρυμμένες αναφορές και μηνύματα;
Υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές. Μου αρέσει πολύ ο γερμανικός εξπρεσιονισμός και τέτοιου είδους εικαστικά ρεύματα. Αλλά δεν εμπνέομαι απ’ αυτά έχοντας στο μυαλό μου κάποιο μεγαλεπήβολο σχέδιο. Έχει να κάνει πάντα με τη διάθεσή μου, από το πώς νιώθω την ώρα που δημιουργώ. Λατρεύω απλώς την αισθητική των δεκαετιών του 1920 και του 1930. Μπορείς να την ακούσεις στη μουσική μου και να τη δεις στα βίντεο. Παίρνω στοιχεία από εκείνη την εποχή και τα αναμειγνύω με σύγχρονα στοιχεία. Θα παρατηρήσεις στοιχεία στα βίντεο που δεν θα μπορούσαν με τίποτα να υπάρχουν τότε, επειδή απλώς δεν υπήρχε η τεχνολογία. Κάποιες φορές νιώθω ότι κινούμαι στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Το ερώτημα που με απασχολεί είναι το εξής: «Τι θα γινόταν αν υπήρχαν διαφορετικοί χρόνοι που έτρεχαν παράλληλα; Τι θα γινόταν αν υπήρχε μια κοινωνία πριν από εκατό χρόνια που εξελίχθηκε διαφορετικά;». Μου αρέσει να παίζω με την έννοια του χρόνου. Τι είναι ο χρόνος; Πώς τον αντιλαμβανόμαστε; Αυτή είναι ουσιαστικά η κεντρική ιδέα πίσω από τα βίντεο. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας τύπος που ταξιδεύει στον χρόνο. Εξερευνά διαφορετικές περιόδους, αλλά δεν μπορεί ποτέ να επιστρέψει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, γιατί κάθε μετακίνηση στον χρόνο αλλάζει κάτι για πάντα.
Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στον χρόνο, πού θα πήγαινες;
Δύσκολη ερώτηση… Νομίζω ότι είμαι μια χαρά στο παρόν. Ίσως η ζωή να ήταν καλύτερη πριν από διακόσια χρόνια… αλλά δεν το νομίζω πραγματικά. Και, για να είμαι ειλικρινής, φοβάμαι λίγο να κάνω ένα άλμα στο μέλλον. Οπότε είμαι ευτυχισμένος εδώ όπου βρίσκομαι. Άλλωστε, ποιος ξέρει τι είναι πραγματικά ο χρόνος;
Είναι το νέο σου άλμπουμ αυτοβιογραφικό; Έχεις ήδη κυκλοφορήσει την αυτοβιογραφία σου με τίτλο “Trip“.
Κάθε άλμπουμ και κάθε τραγούδι είναι κατά κάποιον τρόπο αυτοβιογραφικό. Ως καλλιτέχνες, το μόνο για το οποίο μπορούμε πραγματικά να γράψουμε είναι τα δικά μας συναισθήματα. Και αυτά τα συναισθήματα προέρχονται συνήθως από αναμνήσεις, επιθυμίες, φόβους ή εμπειρίες. Αν περνάς μια περίοδο θλίψης, πιθανότατα δεν μπορείς να γράψεις ένα ειλικρινά χαρούμενο τραγούδι. Οπότε ναι, κάθε άλμπουμ, όπως και το συγκεκριμένο, καθρεφτίζει το πού βρίσκομαι τη δεδομένη στιγμή. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, σαν ημερολόγιο.
Πώς και αποφάσισες να γράψεις για τη ζωή σου τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή;
Με είχαν προσεγγίσει πολλοί εκδοτικοί οίκοι για να γράψω ένα τέτοιο βιβλίο. Έλεγα πάντα όχι. Δεν ένιωθα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να πω την ιστορία μου. Έπειτα, μια μέρα, συνέβη κάτι τόσο αστείο που το εξέλαβα ως σημάδι. Ήμουν στη Μαγιόρκα, όπου ζω μόνιμα και όταν έφτασα με το αυτοκίνητο έξω από το σπίτι, είδα κάποιον μέσα. Δεν ήξερα αν ήταν διαρρήκτης. Πάρκαρα το αυτοκίνητό μου κλείνοντας την έξοδο και επειδή επέστρεφα από την προπόνησή μου σε ένα κινέζικο σύστημα αυτοάμυνας, το Wing Chun, είχα στο πορτ μπαγκάζ τα ραβδιά μου. Πήρα ένα από τα ραβδιά και κατευθύνθηκα προς το σπίτι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνό μου. Δεν ξέρω γιατί, ίσως λόγω της αδρεναλίνης, το σήκωσα. Με καλούσαν από έναν εκδοτικό οίκο για να με ρωτήσουν, για άλλη μια φορά, αν ήθελα να γράψω ένα βιβλίο. Τους είπα: «Σας ευχαριστώ πολύ, αλλά είναι πραγματικά πολύ κακή στιγμή». Και μετά εξήγησα την κατάσταση. Η γυναίκα στην άλλη άκρη της γραμμής άρχισε να γελάει γιατί νόμιζε ότι έκανα πλάκα. Μου λέει: «Ε, τότε έχετε ήδη το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου!». Της απάντησα: «Εντάξει, θα σας πάρω εγώ τηλέφωνο αν επιζήσω σήμερα». Εκείνη συνέχισε να γελάει. Κι εγώ σκέφτηκα: «Εντάξει… αφού ξεκίνησε τόσο αστεία… ας το κάνω».
Άφησες κάτι απέξω ή ήσουν εντελώς ειλικρινής σχετικά με τη ζωή σου;
Ναι, ήμουν απόλυτα ειλικρινής. Δεν ήθελα να αφηγηθώ μια καλογυαλισμένη, εξωραϊσμένη ιστορία επιτυχίας. Ήθελα πραγματικά να εξηγήσω πώς λειτουργούν τα πράγματα στα παρασκήνια. Είναι μια αρκετά διαφορετική εικόνα από εκείνη που έχουν οι περισσότεροι στο μυαλό τους.
Υπήρξαν δηλαδή δύσκολες στιγμές…
Ω, ναι. Πολύ περισσότερες από τις καλές, θα έλεγα. Διάβασε το βιβλίο… και θα καταλάβεις.
Θα το διαβάσω όπως έχω δει και τα έργα σου γιατί είσαι και ζωγράφος κι έχεις κάνει αρκετές εκθέσεις. Στα έργα σου συχνά υπάρχουν πιο σκοτεινά στοιχεία εκεί. Τι μπορείς να εκφράσεις μέσα από τη ζωγραφική που δεν μπορείς μέσα από τη μουσική;
Η μουσική είναι πιο άμεση, πιο γρήγορη. Μερικές φορές οι άνθρωποι βάζουν τα κλάματα όταν ακούνε μουσική. Ανατριχιάζουν. Τα συναισθήματα μπορεί να είναι πολύ άμεσα και εκρηκτικά. Η ζωγραφική είναι διαφορετική. Παίρνεις τον χρόνο σου. Δεν είναι πολύ σύνηθες να βλέπεις κάποιον να στέκεται μπροστά από έναν πίνακα και ξαφνικά να αρχίζει να κλαίει. Είναι μια διαφορετικού τύπου εμπειρία. Μπορείς να ακούσεις το ίδιο τραγούδι διακόσιες φορές, αλλά δεν θα νιώσεις ακριβώς το ίδιο όπως την πρώτη φορά. Με τους πίνακες συμβαίνει το αντίθετο. Μένουν μαζί σου για περισσότερο καιρό. Απελευθερώνουν την ενέργειά τους πολύ πιο ήρεμα και με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι η μουσική. Έπειτα, η δημιουργική διαδικασία είναι εντελώς διαφορετική. Όταν φτιάχνω μουσική, κάθομαι σε ένα καθαρό στούντιο με υπολογιστές και συνθεσάιζερ. Όταν όμως ζωγραφίζω, τα χέρια μου γεμίζουν μπογιές. Τα πάντα λερώνονται. Είναι πολύ οργανικό. Μπορείς να αγγίξεις τον πίνακα. Νιώθεις τα πινέλα, την υφή. Η μουσική από την άλλη σήμερα συχνά καταλήγει να είναι απλώς ένα ψηφιακό αρχείο. Αυτός είναι επίσης ένας από τους λόγους που ακόμα κυκλοφορώ τους δίσκους μου σε βινύλιο ή τους αγοράζω σε βινύλιο. Θέλω να κρατάω κάτι στα χέρια μου. Θέλω να διαβάζω το εξώφυλλο, να βγάζω τον δίσκο από τη θήκη. Πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό για τον άνθρωπο.
Εκφράζεσαι μέσα από τη μουσική και τη ζωγραφική, είσαι επίσης ένας ξεσηκωτικός περφόρμερ στη σκηνή. Πώς ισορροπείς την εσωτερική, ενδεχομένως πιο σκοτεινή πλευρά, και την εξωστρεφή, ψυχαγωγική πλευρά που βγαίνει στις συναυλίες σου;
Δεν τις βλέπω ως ξεχωριστά πράγματα. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη ψυχαγωγίας. Στη σκηνή, απελευθερώνω όλα όσα έχω μέσα μου. Μοιράζομαι αυτή τη στιγμή με το κοινό, γιατί δεν μπορώ να περιμένω από τον κόσμο να ανοιχτεί, να χορέψει και να ξεφαντώσει αν δεν το κάνω πρώτος εγώ. Για μένα, μια συναυλία είναι συχνά μια πνευματική εμπειρία. Παίρνω ενέργεια από το κοινό και τη δίνω πίσω. Είναι μια συνεχής ανταλλαγή για δύο ώρες. Οπότε δεν το βλέπω απλώς σαν ψυχαγωγία. Το βλέπω περισσότερο σαν τη δική μου θεραπεία. Χορεύω κι εγώ, γίνομαι ένα με τη μουσική, προσπαθώ να εκφραστώ. Αυτό είναι όλο.
Ποια είναι η σχέση σου με το ελληνικό κοινό; Πόσες φορές έχεις παίξει εδώ;
Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι είναι πάνω από εξήντα ή εβδομήντα φορές. Νιώθω πραγματικά σαν να παίζω στο σπίτι μου. Μεγάλωσα μαζί με το ελληνικό κοινό. Έπαιξε τεράστιο ρόλο στην καριέρα μου και στην εξέλιξη της μουσικής μου. Από πολλές απόψεις, έμαθα τη δουλειά στη χώρα σας. Γι’ αυτό έχω μια τόσο δυνατή σχέση με το ελληνικό κοινό και με τους Έλληνες γενικότερα.
Με αφορμή την έμπνευσή σου από ταινίες όπως το “Metropolis“ που οραματίζονταν το μέλλον και την τεχνολογία, δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω ποια είναι η δική σου σχέση με την τεχνολογία.
Ανέκαθεν με γοήτευε η τεχνολογία. Ο Herbie Hancock επικρίθηκε έντονα όταν άρχισε να χρησιμοποιεί συνθεσάιζερ, αλλά εκείνος έλεγε: «Θέλω να δοκιμάσω αυτά τα νέα μηχανήματα». Ήμουν πάντα περίεργος για τη νέα τεχνολογία. Το πρόβλημα όμως σήμερα είναι η ταχύτητα με την οποία εξελίσσονται τα πάντα. Ανακαλύπτεις κάτι σήμερα, το εξερευνάς, παίζεις με αυτό… και την επόμενη μέρα υπάρχει ήδη κάτι καινούργιο. Αυτό δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, γιατί δεν μπορείς πλέον να βασιστείς σε τίποτα. Λένε ότι όταν είσαι είκοσι χρονών θεωρείσαι ήδη μεγάλος στα μάτια ενός παιδιού. Αλλά στις μέρες μας, ακόμη κι ένας δεκαεξάχρονος μπορεί να θεωρηθεί «ξεπερασμένος» επειδή δεν γνωρίζει τις τελευταίες τάσεις. Αυτό είναι τρελό. Πιστεύω ότι είναι απλώς υπερβολικό.
Πώς το αντιμετωπίζεις εσύ αυτό;
Για να το διαχειριστώ, επιστρέφω σε κάτι πιο οργανικό. Όπως η ζωγραφική. Ή ακόμη και η ίδια η μουσική. Για παράδειγμα, μόλις έφτιαξα ένα κομμάτι που ξεκινάει με μια εισαγωγή ενός λεπτού. Είναι σαν να λέω «Πάρτε τον χρόνο σας». Η τεχνολογία μας πλασάρεται ως κάτι που μας γλιτώνει χρόνο. Έχουμε ταχύτερους υπολογιστές, ταχύτερες συσκευές… Αλλά έχουμε κερδίσει πράγματι χρόνο; Όχι! Νιώθουμε ότι έχουμε όλο και λιγότερο χρόνο. Πιστεύω ότι αυτό είναι ακριβώς που λείπει σήμερα. Πριν με ρώτησες τι μου αρέσει στο ελληνικό κοινό. Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που έμαθα στην Ελλάδα. Κάποιες φορές χρειάζεται απλώς να ρίξεις τους ρυθμούς σου. Να καθίσεις χωρίς να κάνεις τίποτα. Να πιεις τον φραπέ σου.
Το έχεις κάνει όντως; Έχεις σβήσει το χρόνο για να καθίσεις να πιεις ένα φραπέ στην Ελλάδα;
Χιλιάδες φορές. Αλήθεια. Χιλιάδες φορές. Όταν κατεβάζω ταχύτητα, τότε είναι που αρχίζουν να γεννιούνται οι ιδέες. Όχι όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση στρες. Όχι βιαστικά. Στην ησυχία. Σε μια κατάσταση ηρεμίας. Τότε είναι που μπορεί να συμβεί κάτι δημιουργικό.
Έχεις ταξιδέψει πολλές φορές στην Ελλάδα για διακοπές και φέτος θα εμφανιστείς σε έναν νέο χώρο, περιτριγυρισμένο από ένα μοναδικό φυσικό τοπίο.
Ναι, βέβαια. Στο συγκεκριμένο μέρος δεν έχω πάει, αλλά έχω περάσει πολύ χρόνο στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια. Συνήθως υπήρχαν μερικές μέρες ελεύθερες ανάμεσα στις συναυλίες, οπότε είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω. Έχω πολλούς φίλους στην Ελλάδα, έχω μείνει στα σπίτια τους κι έχω εξερευνήσει διάφορα μέρη της χώρας.
Θα έχεις χρόνο να ταξιδέψεις αυτή τη φορά;
Δυστυχώς όχι. Αυτή τη φορά δεν θα έχω χρόνο.
Θα έχεις όμως την ευκαιρία να απολαύσεις το τοπίο, τη φύση και τη θέα την ώρα της συναυλίας.
Ναι, αυτό θα κάνω.
16 Αυγούστου – Parov Stelar Full Band & Kadebostany Live
Costa Navarino Soundtrack 2026 | Προπώληση εδώ
The post Costa Navarino Soundtrack 2026 – O Parov Stelar μοιράζεται στο ελc: «Από πολλές απόψεις, έμαθα τη δουλειά στη χώρα σας» appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα