Δύο απόψεις για τη συνέντευξη του Γρηγόρη Δημητριάδη στον Θανάση Λάλα, μια συνέντευξη «Μπεν Χουρ», χωρισμένη σε πέντε επεισόδια με συνολική διάρκεια 213 λεπτών, δηλαδή πάνω από τρεισήμισι ώρες! Οποιος κατάφερε και την είδε όλη, είναι ήρωας. Ο Δημήτρης Πολιτάκης κατ’ αρχάς γράφει για τη συνέντευξη συνολικά και για τον ίδιο τον Δημητριάδη. Ο Θοδωρής Ρακόπουλος στη συνέχεια, μεταξύ άλλων, γράφει και για τη στάση του δημοσιογράφου, του Θανάση Λάλα.
Δημήτρης Πολιτάκης, «Lifo»:
Την είδα, υποκινούμενος από μια νοσηρή ψυχογραφική περιέργεια για το βαθύ ποιόν του ανδρός, αλλά σύντομα άρχισα να πηδάω μεγάλα κομμάτια της συνέντευξης, με την ελπίδα να γίνει κάτι ή να αλλάξει κάτι σ’ αυτό το όργιο αμετροέπειας –και απρέπειας– που ανέδιδε με τόσο στοιχειωμένο τρόπο την αβάσταχτη μιντιακή ελαφρότητα άλλων εποχών. Ακόμα και τότε όμως, όλα αυτά τα μαφιόζικα περί «κώδικα τιμής», παντοτινής σιωπής, αιώνιας πίστης («Δεν προδίδω φίλους ποτέ») και τυφλού οπαδισμού («Το καλό της παράταξης είναι το καλό της πατρίδας… Είμαι Νέα Δημοκρατία, όπως είμαι και Ολυμπιακός. Είναι τρόπος ζωής»), που ξεστόμισε ο κ. Δημητριάδης, θα έμοιαζαν εντελώς ανάρμοστα από ένα πολιτικό πρόσωπο.
Αυτό που μου έκανε πιο μεγάλη εντύπωση ήταν η επιτελεστική μαγκιά του ανδρός. Το αντριλίκι του φλώρου. «Μου θύμιζε πάντα ότι οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται, κόβονται», δήλωσε ανακαλώντας τον αλήστου μνήμης παππού του, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο κ. Δημητριάδης, ο οποίος εκμυστηρεύτηκε επίσης ότι έχει κάνει πολλή ψυχανάλυση (άτιμη μέθοδος, ποτέ δεν είναι αρκετή). «Με το κακό δεν συνομιλείς. Το ξεριζώνεις».
«Πιστεύω στον μαραθώνιο, δεν πιστεύω στο σπριντ», είπε ο κ. Δημητριάδης σχετικά με την πολιτική του προοπτική, στην πιο ανησυχητική (disturbing) ίσως δήλωση από όσες έκανε στη μαραθώνια συνέντευξή του. «Δεν κοιτάζω το 2027… Οι Αμερικάνοι λένε: “Θα περάσουμε αυτήν τη γέφυρα όταν φτάσουμε εκεί”. Η δουλειά μου είναι να προοδεύω, να μορφώνομαι, να γυμνάζω το μυαλό μου, να μεγαλώνω το δίκτυό μου και θα δούμε πώς θα τα φέρει η ζωή». Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο και αναμένεται σκοτεινή και ατέλειωτη.
Θοδωρής Ρακόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πανεπιστήμιο Οσλο:
Ομως αυτό που είναι ανατριχιαστικό, είναι ο Αλλος της συνέντευξης. Ο Λάλας. Ο οποίος ακούει πράγματα αδιανόητα και δεν λέει κουβέντα. Χαριεντίζεται, σιγοντάρει, αλλά δεν κρίνει, και δεν κλείνει εκεί και τότε τη συνέντευξη γιατί αυτά τα πράγματα είναι δηλητηριώδη για τον δημόσιο λόγο, για τη δημοκρατία. Και δίπλα στον Λάλα, όλο το μηντιακό κατεστημένο που απλά αναφέρεται σε όσα ειπώθηκαν σαν αυτά που ειπώθηκαν να είναι πράγματα νορμάλ, λογικά, και αναμενόμενα – κι όχι μια αδιανόητη, ανοιχτή διασάλευση της δημοκρατικής τάξης.
Και βέβαια, ο πραγματικός πρωταγωνιστής της συνέντευξης και της μαφιακότητας είναι ο Μεγάλος Αλλος: ο εισαγγελέας και η Δικαιοσύνη, ένας θεσμός που απαξιώνεται δημόσια, στους δέκτες όλων μας, από ένα άτομο που, όπως άκουσα από έναν φίλο, «τον Μαρινάκη δεν φοβήθηκε, τον εισαγγελέα θα φοβηθεί;».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr