Κοιτάξτε το σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή που βρήκα το Σαββατοκύριακο στο αρχείο μου, σε μία έκδοση με σκίτσα του που είχε βγάλει η εφημερίδα το 2016, δέκα χρόνια πριν και λίγο μετά τον θάνατό του. Το σκίτσο δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία» το 1992 αλλά εύκολα θα μπορούσε να δημοσιευτεί και σήμερα στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Μητσοτάκης ήταν και τότε, Μητσοτάκης και σήμερα, απλώς το μικρό όνομα διαφέρει. Κατά τα άλλα, παραμένουν τα περισσότερα ίδια και απαράλλαχτα. Είναι πολύ δυσάρεστο και φουλ απαισιόδοξο το συμπέρασμα που προκύπτει από τη σύγκριση. Στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς.
Τα ίδια συμπεραίνεις και όταν διαβάζεις δύο βιβλία, τους «Δωσίλογους» του Μενέλαου Χαραλαμπίδη και το «Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο» του Αγγελου Τσέκερη. Καταλαβαίνεις ότι η Δεξιά νιώθει το κράτος ως ιδιοκτησία της και αυτό δεν αλλάζει δύο αιώνες τώρα. Θα μεγαλώσουμε και θα πεθάνουμε κι εμείς και θα διαιωνίζεται η ίδια κατάσταση. Εμείς, οι μη δεξιοί, θα βρισκόμαστε πάντα στο περιθώριο.
Εντάξει, καθεστώς σαν αυτό που ζούμε τώρα δεν έχουμε ξαναζήσει από τη δικτατορία και μετά. Το επιτελικό κράτος είναι ό,τι χειρότερο μας έχει τύχει. Από πού να το πιάσεις; Από τον Λαζαρίδη που έκανε τη Γιαννακοπούλου να κλαίει; Από τον Ευριπίδη Κουλκουδίνα που μας έλεγε να πάρουμε τρόλεϊ αν δεν έχουμε χρήματα για βενζίνη αλλά εκείνος έπαιρνε 200 χιλιάδες από το Ταμείο Ανάκαμψης, από χρήματα που πήγαιναν στους αλιείς; (Μήπως είναι ψαράς ο άνθρωπος;). Από τη σήψη του μπάσκετ με τους Λιόλιους και τους άλλους της παρέας (Μαυραγάνης) που μπαινόβγαιναν στο Μαξίμου; Τι δουλειά είχε ο Μαυραγάνης στο Μαξίμου; Ή μήπως από το άρθρο του (αδελφού) Φλωρίδη, εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που «ανακάλυψε» φλέβα διαφθοράς στη Δικαιοσύνη επειδή κάποιοι (δικαστικοί) αναίρεσαν δική του απαλλακτική απόφαση για γιο υπουργού; Πού να τα πούμε και ποιος να μας πιστέψει; Τι χώρα- τραγέλαφος είναι αυτή…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr