Αν και σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε στον αστερισμό Μέσι, αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο που έγραψε για τον μέγα Μαραντόνα ο Χριστόδουλος Στεφανάδης, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 20 Ιουνίου στη «La Gaceta (de Tucumán)», την τρίτη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην Αργεντινή.
Η μοναδικότητα του Ντιέγκο Μαραντόνα βρισκόταν στην ακατάβλητη θέλησή του να αντιμετωπίζει ισχυρότερους αντιπάλους και στη μοναδική ικανότητά του να οδηγεί τους αδύναμους σε νίκες που έμοιαζαν αδύνατες. Ισως γι’ αυτό λατρεύτηκε με ιδιαίτερη ένταση στη Λατινική Αμερική, στη Νότια Ευρώπη και σε άλλες περιοχές όπου οι οικονομίες συχνά αποτυγχάνουν να αξιοποιήσουν ή να εντάξουν πλήρως μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Τα τμήματα αυτά του πληθυσμού αισθάνονταν ιστορικά ότι οι ευκαιρίες, η επιρροή και η κοινωνική αναγνώριση κατανέμονταν άνισα και ότι οι πιθανότητες ήταν άδικα στραμμένες εναντίον των λιγότερο προνομιούχων.
Ο Μαραντόνα κατάφερνε να δημιουργεί κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Κατά τη διάρκεια των ενενήντα λεπτών ενός αγώνα, εκατομμύρια άνθρωποι που αισθάνονταν περιθωριοποιημένοι από αναποτελεσματικούς οικονομικούς θεσμούς βίωναν το ακριβώς αντίθετο συναίσθημα. Ο αδύναμος νικούσε τον ισχυρό. Ο αποκλεισμένος γινόταν πρωταγωνιστής. Το αποτέλεσμα έμοιαζε να αποδεικνύει ότι η κατεστημένη τάξη πραγμάτων δεν ήταν ανίκητη.
Δεν είναι τυχαίο ότι σε κοινωνίες όπου οι θεσμοί λειτουργούν σχετικά καλά, η ποδοσφαιρική του ιδιοφυΐα φαινόταν να συνυπάρχει με μεγαλύτερη προσοχή στις προσωπικές του υπερβολές, στην έλλειψη πειθαρχίας ή στις αντιφάσεις του. Αντίθετα, σε μεγάλα τμήματα του κόσμου όπου οι θεσμοί παραμένουν αναποτελεσματικοί και άδικοι, αυτές οι προσωπικές αδυναμίες συχνά επισκιάζονταν από όσα συμβόλιζε. Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ηταν κάποιος που απέδειξε ότι μια φαινομενικά αναπόφευκτη και αρνητική έκβαση μπορούσε να ανατραπεί.
Η κληρονομιά του, επομένως, δεν ανήκει μόνο στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Μαραντόνα μετατράπηκε σε έναν άτυπο και συμβολικό θεσμό για όσους αισθάνονταν ότι οι επίσημοι θεσμοί δεν τους συμπεριλάμβαναν πάντοτε πλήρως. Ισως εκεί να βρίσκεται η πραγματική εξήγηση της διαχρονικής απήχησής του.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr