Τελευταία νέα
Ένταση στη Βουλή μεταξύ Καιρίδη και Κωνσταντοπούλου-“Να απομονώσουμε τους καραγκιόζηδες και τους κλόουν” Λαλιώτης για Πολυτεχνείο: «Γράψτε τα ονόματα των νεκρών και στείλτε τα στον αντιπρόεδρο της ΝΔ» Deutsche Bank: Σάλος μετά τη διαρροή εκατομμυρίων εγγράφων – Ανάρμοστες πρακτικές και σχέσεις με Τραμπ και Έπστιν Προκαλεί η Λατινοπούλου: «Να καταργηθεί τώρα η υποχρεωτική σχολική γιορτή του Πολυτεχνείου» Τέμπη – Δίκη για τα χαμένα βίντεο: Απορρίφθηκε το αίτημα Καρυστιανού για εξαίρεση της προέδρου The WaterStriders στην «Εφ.Συν.»: «Η μουσική είναι αντίδοτο για ό,τι συμβαίνει γύρω μας» Αθήνα: 48χρονος εντοπίστηκε νεκρός στην μπανιέρα του σπιτιού του Μετωπική Χρηστίδη – Γεωργιάδη για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου: «Να έρθει στο κοιμητήριο Ζωγράφου να μάθει ιστορία» Φαραντούρης: Η πρώτη διεθνής πράξη αντίστασης στη Χούντα έγινε μία εβδομάδα μετά το πραξικόπημα από ομάδα Ελλήνων φοιτητών εδώ, στο Λονδίνο Το ακριτικό νησί που δίνει «μπόνους» 1.500 ευρώ για κάθε νεογέννητο – Χωρίς εισοδηματικά κριτήρια Τ. Χατζηβασιλείου: Απογοητεύθηκαν οι επαγγελματίες συνωμοσιολόγοι – Το καλώδιο προχωρά κανονικά Νέο Δ.Σ. στην Intercargo
Efsyn.gr

The WaterStriders στην «Εφ.Συν.»: «Η μουσική είναι αντίδοτο για ό,τι συμβαίνει γύρω μας»

Οι The WaterStriders, το αθηναϊκό τετραμελές σχήμα που κινείται στον χώρο του indie, alternative και garage rock, διανύουν μια ιδιαίτερα δραστήρια περίοδο. Μετά το δισκογραφικό τους ντεμπούτο «My Name is Expectation», επιστρέφουν με το δεύτερο άλμπουμ τους, «Anodyne», και ετοιμάζονται να το παρουσιάσουν ζωντανά στην Αθήνα, στις 12 Δεκεμβρίου, στο Death Disco. Με αφορμή όλα τα παραπάνω, κάναμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα για τη νέα τους δουλειά αλλά και την πορεία τους μέχρι σήμερα.
Ο τίτλος Anodyne σημαίνει, μεταξύ άλλων, κάτι που ανακουφίζει από τον πόνο. Είναι αυτή η σημασία του για σας;
Είναι όντως αυτή η έννοια που μας απασχολεί. Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, η μουσική είναι το κατάλληλο αντίδοτο. Σε τέτοιο βαθμό που η έλλειψή της καθιστά, για μερικούς από εμάς, τη ζωή αφόρητη.
Μιλάτε για απώλεια, αγάπη, αποξένωση, μνήμη και ανθρώπινη επιθυμία. Είναι ένας δίσκος που γράφτηκε περισσότερο κοιτάζοντας προς τα μέσα ή προς τον κόσμο γύρω σας;
Νομίζουμε ότι οι δύο οπτικές γωνίες είναι αλληλένδετες. Δεν γίνεται να κοιτάς προς τα έξω χωρίς να επηρεάζεσαι από αυτά που νιώθεις εσύ. Και το αντίστροφο βέβαια. Στον δίσκο δεν περιγράφουμε την πραγματικότητα ούτε κάνουμε άμεσες αναφορές σε αυτήν, καθώς θέλουμε ο ακροατής να αισθανθεί ελεύθερος να αντλήσει αυτά που θέλει ή που μπορεί από την ακρόαση των κομματιών.
Εχετε επιλέξει για ακόμη μία φορά να γράψετε στα αγγλικά. Τι σας δίνει η αγγλική γλώσσα που δεν θα σας έδινε η ελληνική;
Θα πούμε το κάπως τετριμμένο αλλά αληθινό, ότι απευθυνόμαστε σε ένα ευρύτερο ακροατήριο, και όχι μόνο σε ελληνόφωνους ακροατές. Ομως υπάρχει και μία άλλη παράμετρος: η αγγλική γλώσσα μας δίνει την αναγκαία απόσταση ή αποστασιοποίηση από τα πράγματα, έτσι ώστε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο ειλικρινείς ή «αντικειμενικοί» σε αυτά που τραγουδάμε…
Στον δίσκο δεν περιγράφουμε την πραγματικότητα ούτε κάνουμε άμεσες αναφορές σε αυτήν, καθώς θέλουμε ο ακροατής να αισθανθεί ελεύθερος να αντλήσει αυτά που θέλει
Μια κριτική για τον δίσκο παρατηρεί ότι αν η παραγωγή ήταν πιο lo-fi, το Anodyne θα μπορούσε να ακουστεί σαν revival, ενώ αν ήταν πιο γυαλισμένη θα έχανε τον χαρακτήρα του. Πόσο συνειδητή ήταν αυτή η ισορροπία στην παραγωγή;
Πολύ ωραία ερώτηση! Ηταν απόλυτα συνειδητή η επιλογή για μία ισορροπία ανάμεσα στο vintage και τον σύγχρονο ήχο. Δεν είμαστε του revival, δεν είμαστε νοσταλγοί του παρελθόντος, αλλά ούτε βλέπουμε άκριτα τη σημερινή κατάσταση στις μουσικές παραγωγές, πολλές από τις οποίες είναι όντως ιλουστρασιόν… Για παράδειγμα, θέλαμε η φωνή να είναι λίγο πιο πίσω στις ηχογραφήσεις και η μουσική λίγο πιο μπροστά. Από την άλλη μεριά, ηχογραφήσαμε με εξοπλισμό που όντως παραπέμπει σε άλλες εποχές, πιο «αυθεντικές» να το πω, με πετάλια και κιθάρες που δημιούργησαν έναν πιο ακατέργαστο ήχο.
Είναι η δεύτερη φορά που δουλεύετε με τον Bob Katsionis. Τι ξέρει πλέον ο Bob για τους WaterStriders που δεν ήξερε όταν κάνατε το πρώτο άλμπουμ;
Ισως πρέπει να ρωτήσουμε τον ίδιο! Ο Bob πάντως μας έχει πει σε ανύποπτη στιγμή ότι στο δεύτερο άλμπουμ, που κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό, ένιωσε ότι ξεκλειδώθηκε περισσότερο η φαντασία και η δημιουργικότητά μας ως μπάντα. Και ότι τελικά αν δείξεις εμπιστοσύνη στον δημιουργό και του δώσεις ελευθερία, δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να καταφέρει!
Το Why Sing At All? είναι ένας τίτλος που σχεδόν λειτουργεί σαν υπαρξιακή ερώτηση. Γιατί, πράγματι, να συνεχίζει κάποιος να γράφει και να κυκλοφορεί μουσική σήμερα, σε έναν κόσμο όπου παράγεται ασταμάτητα μουσική και η προσοχή του ακροατή διαρκεί ελάχιστα;
Το «Why sing at all?» δεν αφορά τόσο τη χειμαρρώδη παραγωγή μουσικής στη σημερινή εποχή, όσο την πραγματική ερώτηση που πρέπει να κάνει κανείς στον εαυτό του, δηλαδή το γιατί να δημιουργεί τέχνη και γιατί να τραγουδά σε ένα κόσμο που έχει θεμελιωθεί πάνω στην ανυπαρξία της ποίησης, της τέχνης και της δημιουργικότητας. Και αυτό είναι όντως υπαρξιακό ως ερώτημα…
Το MH370 παραπέμπει σε ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα μυστήρια της σύγχρονης εποχής. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να μετατρέψετε μια τόσο συγκεκριμένη πραγματική ιστορία σε τραγούδι;
Πράγματι άλυτο, ανεξήγητο και γι’ αυτό τον λόγο κάπως «συναρπαστικό» ως θέμα. Ενα αεροπλάνο γεμάτο ανθρώπους που είχε ο καθένας τη ζωή του, την πορεία του και τους στόχους του. Και να χάνεται σαν να μην υπήρξε ποτέ. Εμείς βέβαια δεν πραγματευόμαστε καθ’ αυτό το γεγονός αυτό, αλλά λέμε την ιστορία μέσα από την οπτική γωνία των επιβατών, δηλαδή περιγράφουμε τις έννοιες του φόβου, του πανικού, της ανασφάλειας που πρέπει να ένιωθαν (ή και όχι..) οι επιβάτες όσο διαδραματίζονταν όλα αυτά.
Υπάρχει μια παράξενη αντίθεση στον δίσκο: μιλάτε για δύσκολα ή σκοτεινά πράγματα, αλλά η μουσική συχνά παραμένει φωτεινή, μελωδική και άμεση. Είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίζετε κι εσείς τα «δύσκολα»;
Ναι, απόλυτα! Βασικά είναι και ένα σκόπιμο παράδοξο του δίσκου αυτού. Θέτουμε διάφορα θέματα, σκοτεινά συναισθήματα κ.λπ., πολλές φορές σε ένα περιτύλιγμα πιο φωτεινό, για να δείξουμε ότι τίποτα δεν μένει απαράλλαχτο. Ούτε καν η μελαγχολία. Υπάρχει πάντα η φωτεινή πλευρά που καραδοκεί και περιμένει να την πιστέψεις και να τη βιώσεις.
Το The Boy Inside Me μιλά ήδη από τον τίτλο του για μια εσωτερική, ίσως και παιδική πλευρά του εαυτού. Πόσο σημαντικό είναι για μια μπάντα που αποτελείται από ενήλικες ανθρώπους να διατηρεί κάτι από τον «έφηβο» που την έκανε αρχικά να ερωτευτεί το rock;
Νομίζω ότι είναι αναπόφευκτο να διατηρούνται ίχνη του έφηβου μέσα στον ενήλικα, αρκεί ο έφηβος αυτός να μην ξεπροβάλλει σαν σκιάχτρο ή φάντασμα, αλλά σαν οδηγός για το τι θα πράξει ο ενήλικας στο μέλλον. Το The Boy Inside Me είναι λίγο πιο προσωπικό κομμάτι καθώς μιλά για τη σχέση πατέρα και γιου και τον αντίκτυπο της σχέσης αυτής στη μετέπειτα πορεία ενός ανθρώπου. Μιλά για τα λάθη που κάνει κανείς προσπαθώντας να ξεφύγει από το παρελθόν.
Εχετε ανοίξει συναυλίες ονομάτων όπως οι The Wedding Present και οι Frank and Walters, αλλά έχετε παίξει και μπροστά σε περίπου 2.000 ανθρώπους στο Cork, στην Ιρλανδία. Τι αλλάζει μέσα σου όταν από το να παίζεις για ένα μικρό κοινό της Αθήνας βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια τέτοια σκηνή;
Πιστέψτε μας, αλλάζουν πάρα πολλά στο πώς βλέπεις τη μουσική, τον εαυτό σου και την πορεία σου σαν μουσικός. Νιώθεις μια μεγάλη διέγερση γιατί συνειδητοποιείς ότι έχεις την ευκαιρία να μιλήσεις μουσικά με τόσο κόσμο και να αποδείξεις την αξία αυτού που παρουσιάζεις. Η μεγάλη αυτή εμπειρία στην Ιρλανδία μάς έκανε να δούμε τους εαυτούς μας ως μουσικούς περισσότερο σοβαρά και μας γέμισε αισιοδοξία, γιατί είδαμε ότι ο κόσμος (κυρίως στο εξωτερικό) θα σου δώσει την ευκαιρία, αρκεί να έχεις κάτι να του προσφέρεις.
Οι The WaterStriders υπάρχουν μέσα σε μια ελληνική σκηνή που έχει πλέον πολλά αγγλόφωνα κιθαριστικά συγκροτήματα. Αισθάνεστε ότι υπάρχει κοινότητα και αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των σχημάτων ή ο καθένας εξακολουθεί να πορεύεται αρκετά μόνος του;
Αυτό κι αν είναι μεγάλο θέμα! Στη μικρή μας χώρα όντως υπήρχε πάντα, και υπάρχει, αν και όχι τόσο πολύ πλέον, μία κοινότητα μουσική που αλληλοϋποστηρίζεται. Οι λεγόμενες ανεξάρτητες μπάντες είναι και υποχρεωμένες μάλιστα να κάνουν συμπράξεις, συνεργασίες και να συμπορεύονται, διαφορετικά, όπως είπαμε και πριν, μπορεί να χαθούν στον χείμαρρο της μουσικής πληροφορίας. Η βοήθεια του διαδικτύου βέβαια μπορεί να δώσει επιπλέον ώθηση και μια διάθεση ανεξαρτησίας και μοναχικότητας στη μουσική πορεία μιας μπάντας.
Αν το «My Name is EXPECTATION» ήταν ένας δίσκος για την προσδοκία και το Anodyne ένας δίσκος για την ανακούφιση ή τον πόνο… τι θα θέλατε να είναι ο επόμενος δίσκος των The WaterStriders; Και ποια είναι γενικά τα επόμενα πλάνα της μπάντας;
Ο επόμενος δίσκος της μπάντας (που δουλεύεται ήδη στο μυαλό μας) θα μπορούσε να είναι για τη σημασία του να είσαι αυθεντικός αλλά και να ζεις την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Στα αμέσως επόμενα πλάνα μας περιλαμβάνεται η ζωντανή παρουσίαση του Anodyne στις 12 Δεκεμβρίου στο Death Disco στου Ψυρρή, αλλά και μία σπέσιαλ εμφάνιση λίγο πριν τα Χριστούγεννα για τους φίλους μας στη Θεσσαλονίκη.

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...