Αν θυμάμαι καλά, η πρώτη μου επαφή με τον Γάλλο soulman Tiwayo έγινε στις αρχές του 2026, μέσα από την εκπομπή του Κωνσταντίνου Παντζόγλου στον KOSMOS 93,6. Το “I’ve Got To Travel Alone” με έκανε να σταματήσω ό,τι έκανα και, για να είμαι ειλικρινής, αυτό που έκανα ήταν να σιδερώνω! Καθόλου ινσταγκραμική ή καλλιτεχνική εικόνα, το ξέρω, αλλά οι δουλειές του νοικοκυριού δεν συγκινούνται από τις υπόλοιπες ιδιότητές μας. Το ατμοσίδερο σιώπησε κι εγώ περίμενα να τελειώσει το κομμάτι, για να ακούσω ξανά το όνομα του καλλιτέχνη που με είχε κερδίσει από το πρώτο άκουσμα. Λίγο αργότερα και ενώ το κομμάτι είχε μείνει στο μυαλό μου, σχεδόν αυθόρμητα, σταμάτησα το ραδιόφωνο και έβαλα το “Fire” των Black Pumas. Οι soul μελωδίες γέμιζαν τον χώρο κι εγώ χόρευα με το ατμοσίδερο ανά χείρας, ώσπου αποφάσισα να ψάξω περισσότερα για τον Tiwayo. Και τι βλέπω, φίλτατοι αναγνώστες; Την παραγωγή του “I’ve Got To Travel Alone”, όπως και του δίσκου “Outsider”, υπογράφει ο Adrián Quesada των Black Pumas. Της μπάντας που είχα μόλις επιλέξει αυθόρμητα να ακούσω! Κάτι τέτοιες στιγμές βρίσκει υπόσταση αυτό που σας γράφω συχνά: «το συναίσθημα του ήχου».
Ο Tiwayo, κατά κόσμον Rémi Sztern, είναι Γάλλος τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικός, με έναν ήχο που συναντά τη soul και τα blues. Το καλλιτεχνικό του όνομα προέκυψε από ένα ταξίδι στο Μέμφις, όταν ένας ηλικιωμένος μουσικός τον άκουσε να τραγουδά και τον αποκάλεσε “The Young Old”: νεανικό πρόσωπο, βαθιά και βραχνή φωνή. Τα αρχικά T.Y.O. έγιναν Tiwayo. Το ντεμπούτο του, “The Gipsy Soul Of Tiwayo” του 2019, αξίζει μια ακρόαση για την ωριμότητα και την αλήθεια του. Ακολούθησε το “Desert Dream” το 2023 το οποίο παραμένει στη λίστα μου για ακρόαση μιας και δεν έχω προλάβει ακόμη να το ακούσω, και έπειτα το τρίτο προσωπικό του άλμπουμ, “Outsider”. Ερχόμενοι στο σήμερα έχοντας στα ακουστικά μου τον ολοκληρωμένο τρίτο δίσκο του. Βρέθηκα στον Φάρο του ΚΠΙΣΝ για την πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του εορτασμού των 25 χρόνων του KOSMOS 93,6. Ωστόσο, αυτή η ανταπόκριση έγινε μαζί και δισκοκριτική και παρουσίαση ενός νέου καλλιτέχνη που με έχει ενθουσιάσει.
Ανέβηκε χαμογελαστός στη σκηνή και ξεκίνησε με το “Up For Soul”. Από τις πρώτες νότες, το “The Young Old” απέκτησε μπροστά μου την πιο εύστοχη ενσάρκωσή του. Η φωνή του είχε βάθος, ακρίβεια και εκφραστικότητα, ενώ η μπάντα έδινε στα τραγούδια όλη τη ζωντάνια που περίμενα. Αφού κατέγραψα μερικά δευτερόλεπτα από το “Unchained Lovers”, άφησα το κινητό και τον παρατηρούσα. Με την παρουσία και το ύφος του, τον τοποθέτησα σε μια από τις παμπ των αδελφών Shelby. Από κομμάτι σε κομμάτι, ο ήχος του δίσκου έβρισκε τη θέση του στη σκηνή: soul με λιακάδα από τα ’70s, μελωδικές μπασογραμμές, αναλογικά πλήκτρα και vintage κιθάρες. Το αγαπημένο μου “Sunshine Lady” με έκανε να χορεύω σαν hippie girl. To κοινό ήταν ιδιαίτερα ζεστό μαζί του και ανταποκρίνονταν άμεσα στα καλέσματά του. Η παραγωγή του Quesada αναδεικνύει έναν ήχο ακατέργαστο και γεμάτο ζωντάνια, κι αυτή την αίσθηση διατηρούσε η μπάντα και στο live.
Ζεστοί και ανθρώπινοι, οι στίχοι κινούνται ανάμεσα στη μοναχικότητα, την ομορφιά της καθημερινής και οικογενειακής ζωής και τη διαχείριση της απώλειας. Όσα με είχαν αγγίξει στην ακρόαση απέκτησαν εκεί μια πιο άμεση διάσταση. Από τη βραδιά κρατάω τον χορό στο “Spanish Guitar”, τη συγκίνηση στο “Daddy Was Born With Blue Eyes” και τη στιγμή που τραγουδούσα “My home is your Home”. Ο Tiwayo με κέρδισε πρώτα μέσα από το ραδιόφωνο και ξανά πάνω στη σκηνή. Κάτι μου λέει πως έχουμε πολλά ακόμη να ακούσουμε από αυτόν!
The post Tiwayo: Από τα ερτζιανά στον Φάρο, με οδηγό τη soul appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα