Ο κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ επιδόθηκε σε μια επιχείρηση εξαπάτησης των αγροτών, όμως η γύμνια των προτάσεων και της παροχολογίας του ήταν αδύνατον να κρυφτεί. Η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο για να κρατήσει ζωντανό τον πρωτογενή τομέα.
Την ώρα που κόστος παραγωγής γονατίζει τον αγρότη, οι πληρωμές και οι αποζημιώσεις καθυστερούν, η κτηνοτροφία αργοπεθαίνει, η μελισσοκομία σβήνει, η αλιεία βουλιάζει, ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχει καταστεί συνώνυμο της διαφθοράς και τα χρέη πνίγουν τους αγρότες, οι μεγαλοστομίες του πρωθυπουργού δεν είναι κάτι περισσότερο από εμπαιγμός των ανθρώπων της παραγωγής.
Και αυτό έγινε σαφές και στις αντιδράσεις του αγροτικού κόσμου: Τα πραγματικά προβλήματα έμειναν εκτός κάδρου.
Το κόστος σε ρεύμα, καύσιμα, εφόδια και μεταφορές εξαφανίζει τις καλλιέργειες. Οι εκκρεμείς πληρωμές εκατομμυρίων ευρώ συνεχίζουν να στερούν ρευστότητα. Οι νέοι αγρότες παραμένουν σε αβεβαιότητα. Η κτηνοτροφία ζητά ουσιαστικό σχέδιο ανασύστασης μετά την επέλαση των ζωονόσων. Τα κόκκινα δάνεια και οι εισπρακτικές εταιρείες στραγγαλίζουν τους αγρότες και τις επιχειρήσεις.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, είτε δεν καταλαβαίνει, είτε δεν ενδιαφέρεται.
Πάνω από όλα υπάρχει ένα απλό, αλλά αμείλικτο ερώτημα: θα μπορεί ο παραγωγός αύριο να συνεχίσει να παράγει ή θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το χωράφι και το κοπάδι του;
Για εμάς, αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα. Η αγροτική πολιτική δεν είναι και δεν μπορεί να είναι απλή διαχείριση επιδομάτων και επικοινωνιακών «πακέτων» που στο τέλος δεν φτάνουν καν στην μεγάλη πλειοψηφία όσων παράγουν. Είναι πολιτική επιβίωσης, παραγωγής, περιφερειακής συνοχής και διατροφικής ασφάλειας. Είναι υπόθεση εθνική, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ευρωπαϊκή.
Γι’ αυτό και η δουλειά μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει μία καθαρή και συνεχή γραμμή: οι πόροι της ΚΑΠ πρέπει να φτάνουν στους πραγματικούς παραγωγούς, με αποτελεσματικότητα, διαφάνεια, σταθερότητα και έλεγχο. Στο Ευρωκοινοβούλιο δίνονται μάχες για την αποτελεσματική κατανομή των πόρων της ΚΑΠ και την διεύθυνση της Αγροτικής Πολιτικής.
Τον Φεβρουάριο έθεσα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή συγκεκριμένα ερωτήματα για τη νέα ΚΑΠ 2028–2034: πώς θα εξασφαλιστούν η προβλεψιμότητα των ενισχύσεων, η δίκαιη κατανομή των πόρων, η διαφάνεια και ο πραγματικός κοινοβουλευτικός έλεγχος. Γιατί κανένας παραγωγός δεν μπορεί να σχεδιάσει την επόμενη μέρα όταν δεν γνωρίζει με σταθερότητα και ασφάλεια τι στήριξη θα έχει. Από τον Ιούνιο, ως μέλος της Επιτροπής Γεωργίας και Ανάπτυξης της Υπαίθρου, αυτή η μάχη συνεχίζεται ακόμη πιο συστηματικά.
Η πιο κρίσιμη αναμέτρηση δεν είναι άλλη από τη μάχη για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο που κορυφώνεται τώρα. Η ΚΑΠ πρέπει να παραμείνει Κοινή. Δεν μπορεί να διαλυθεί μέσα σε ένα γενικό ταμείο εθνικών σχεδίων ούτε να γίνει μεταβλητή δημοσιονομικής προσαρμογής. Εμείς υπερασπιζόμαστε μια ισχυρή, πραγματικά Κοινή Αγροτική Πολιτική.
Απέναντι στην πρόταση της Επιτροπής, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει προτάξει ισχυρή και διακριτή χρηματοδότηση της ΚΑΠ, ύψους 385,12 δισ. ευρώ σε σταθερές τιμές 2025. Στην πρότασή της για το ΠΔΠ 2028–2034, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει 131 δισ. ευρώ για άμυνα, ασφάλεια και διάστημα, πενταπλάσια χρηματοδότηση σε σχέση με την τρέχουσα περίοδο, ενώ η χρηματοδότηση για τη στρατιωτική κινητικότητα προτείνεται να δεκαπλασιαστεί. Και εδώ είναι το μεγάλο ζητούμενο: θα πληρώσουν οι αγρότες και οι κοινωνίες το κόστος της νέας εξοπλιστικής προτεραιότητας;
Στην ίδια εξίσωση μπαίνει και η συμφωνία ΕΕ–Mercosur. Αντισταθήκαμε και αναδείξαμε τους κινδύνους από την εμπορική συμφωνία με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Κινδύνους για την Ευρωπαϊκή παραγωγή αλλά και για τους καταναλωτές. Τα διαφορετικά ποιοτικά και περιβαλλοντικά πρότυπα παραγωγής οδηγούν σε άνισο ανταγωνισμό αλλά και τρόφιμα κατώτερης ποιότητας. Ήδη η ευρωπαϊκή αγορά γέμισε με σαλμονέλα από εισαγόμενα πουλερικά, εξαιτίας της συμφωνίας που η Κομισιόν ξεκίνησε να εφαρμόζει πραξικοπηματικά παρακάμπτοντας πλήρως το Ευρωκοινοβούλιο.
Απέναντι στην κρίση της υπαίθρου χρειάζεται σχέδιο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει καταθέσει συγκεκριμένο πρόγραμμα: ουσιαστική μείωση του κόστους παραγωγής με παρεμβάσεις στο αγροτικό ρεύμα και στο πετρέλαιο, έλεγχο της αισχροκέρδειας στα αγροεφόδια και μηχανισμό ελέγχου της τιμής από το χωράφι στο ράφι, πάταξη των ελληνοποιήσεων, δίκαιο, αποτελεσματικό και διαφανή τρόπο κατεύθυνσης των ευρωπαϊκών πόρων, ισχυρότερο δημόσιο ΕΛΓΑ, δημόσιες αρδευτικές υποδομές και θωράκιση απέναντι στην κλιματική κρίση. Στήριξη των νέων αγροτών, των συνεταιρισμών και των ομάδων παραγωγών.
Και πάνω απ’ όλα, αύξηση του προϋπολογισμού της ΚΑΠ μετά το 2027, αποτροπή της εθνικοποίησής της και διατήρηση του κοινού της χαρακτήρα.
Η γεωργική παραγωγή και η επιβίωση των ανθρώπων της, αγροτών, κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων και αλιέων, είναι το πραγματικό και αμείλικτο διακύβευμα. Άλλωστε, τα στοιχεία της Eurostat είναι αποκαλυπτικά. Το εισόδημα των Ευρωπαίων αγροτών εξακολουθεί να υπολείπεται αισθητά εκείνου που καταγράφεται στην υπόλοιπη οικονομία: το 2022, το αγροτικό επιχειρηματικό εισόδημα ανά οικογενειακή μονάδα εργασίας αντιστοιχούσε μόλις στο 65% του μέσου εισοδήματος από εργασία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Για την Ελλάδα, η εικόνα είναι ακόμη πιο ανησυχητική. Το 2025, ενώ η πραγματική παραγωγικότητα της αγροτικής εργασίας αυξήθηκε κατά 9,2% στην ΕΕ, στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 8,8% — μία από τις μεγαλύτερες υποχωρήσεις μεταξύ των κρατών-μελών. Τα στοιχεία αυτά καταδεικνύουν ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνο το ύψος του αγροτικού εισοδήματος, αλλά και τη διαχρονική αδυναμία της ελληνικής γεωργίας να μετατρέψει την παραγωγική δραστηριότητα σε αντίστοιχη βελτίωση της οικονομικής θέσης των αγροτών.
Την ίδια ώρα, η πίεση εντείνεται από την εξέλιξη των τιμών και του κόστους παραγωγής. Το πρώτο τρίμηνο του 2025, οι τιμές των αγροτικών προϊόντων στην Ελλάδα μειώθηκαν κατά 7,1% σε ετήσια βάση, την ώρα που στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυξήθηκαν κατά 2,6%. Παράλληλα, το κόστος βασικών εισροών παραμένει υψηλό, με τις τιμές των λιπασμάτων και των βελτιωτικών εδάφους να αυξάνονται κατά 5% το 2025, ενώ αυξημένες ήταν και οι δαπάνες για κτηνιατρικές υπηρεσίες. Η εξέλιξη αυτή συμπιέζει ακόμη περισσότερο τα περιθώρια των παραγωγών, καθώς η μείωση των τιμών που λαμβάνουν για τα προϊόντα τους δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη μείωση του κόστους παραγωγής. Έτσι, ακόμη και όταν η αγροτική δραστηριότητα παραμένει κρίσιμη για την ελληνική οικονομία, το εισόδημα που τελικά μένει στον παραγωγό βρίσκεται υπό διαρκή πίεση.
Η Αριστερά δεν κλείνει τα μάτια μπροστά σε αυτή την αμείλικτη πραγματικότητα.
Την ώρα που η κυβέρνηση επιλέγει να απαντά με επικοινωνιακά τεχνάσματα, σε μια κρίση που απαιτεί πολιτική, η Αριστερά επιλέγει τον άλλο δρόμο: σχέδιο, σύγκρουση με τα συμφέροντα που κερδίζουν από την κρίση και σταθερή υπεράσπιση εκείνων που παράγουν.
Διεκδικώντας μια ΚΑΠ που θα υπηρετεί τον αγρότη και όχι τους μεσάζοντες.
Μια αγορά που δεν θα συνθλίβει τον παραγωγό. Έναν δημόσιο σχεδιασμό που θα κάνει ξανά βιώσιμο τον πρωτογενή τομέα.
Γιατί η μάχη για τον πρωτογενή τομέα είναι στον πυρήνα της μια μάχη για την ίδια την Ελλάδα. Το αποτέλεσμά τα θα κρίνει αν η χώρα μας θα παράγει ή θα εισάγει, αν η ελληνική ύπαιθρος θα μείνει ζωντανή ή θα εγκαταλειφθεί, αν, στο τέλος, ο αγρότης θα μείνει όρθιος ή θα αναγκαστεί να μείνει εκτός παραγωγής.
Γιατί για την Αριστερά, η παραγωγή και οι άνθρωποι που την κρατούν ζωντανή δεν είναι κόστος. Αντίθετα, είναι στρατηγικός πλούτος. Είναι η διατροφική ασφάλεια τη χώρας μας.
Είναι το μέλλον.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr