12/06/2026 8:15 μμ.
Στηρίζουμε τον αγώνα και τις δράσεις αλληλεγγύης της κοινότητας των κατειλημμένων προσφυγικών και το κάλεσμα τη Κυριακή 14/6 σε κεντρική πορεία στις 12:00 στο Σύνταγμα
Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών παραμένει εδώ και 16 χρόνια ένα ζωντανό ανάχωμα στην καρδιά της μητρόπολης· ένα πολιτικό και κοινοτητικό εγχείρημα με δομές αλληλοβοήθειας, πολιτικές συνελεύσεις, εκδηλώσεις και αμέτρητους καθημερινούς αγώνες. Μια κατάληψη που στεγάζει ντόπιους, μετανάστριες και πρόσφυγες, νοηματοδοτώντας τον αντικρατικό και αντιφασιστικό αγώνα στην πράξη, καθώς αποτελεί ένα ζωντανό, πολυεθνικό παράδειγμα συνύπαρξης. Σε μια εποχή όπου η ακροδεξιά ρητορική αναδύεται απειλητικά και η στρατιωτικοποίηση με τον μιλιταρισμό προπαγανδίζονται ως “αναγκαίο κακό”, οι καταλήψεις ορθώνονται ως μέσα αγώνα. Μπαίνουν ανάχωμα, περιφρουρώντας τις γειτονιές και τους δρόμους μας από τον φασισμό, ενώ παράλληλα αναδεικνύουν έμπρακτα το ταξικό τους περιεχόμενο, λειτουργώντας ως κοινωνικά κέντρα μέσα στη γειτονιά των Αμπελοκήπων και προτάσσοντας τους κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών.
Στην προκειμένη φάση, η κοινότητα απειλείται για μία ακόμα φορά με καταστολή και εκκένωση, προκειμένου το κράτος –και πιο συγκεκριμένα η Περιφέρεια Αττικής, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη ΔΥΠΑ– να εφαρμόσει ένα ακόμη σχέδιο “ανάπλασης και ανάπτυξης” με πρόσχημα τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών, στοχεύοντας στην εμπορευματική αξιοποίηση. Μια “ανάπλαση” που τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε να κατακρεουργεί κάθε σπιθαμή ελεύθερου χώρου, εκτοπίζοντας βίαια φτωχούς, ντόπιους και μετανάστριες από τα σπίτια τους, με μοναδικό σκοπό τη μετατροπή των γειτονιών σε τουριστικά θέρετρα και θησαυρίζοντας πάνω σε βασικές ταξικές ανάγκες: τη στέγαση, τον δημόσιο χώρο και συνολικά πάνω στις ζωές μας. Σαφώς αυτή η επίθεση δεν έχει μόνο οικονομικά κίνητρα· επιχειρεί να διακόψει οποιοδήποτε νήμα συνεχίζει με δυναμικούς και μαχητικούς όρους να αντιστέκεται στο υπάρχον αστικό δυστοπικό σκηνικό που ζούμε, αντιπροτάσσοντας την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση ως τρόπο ζωής και αγώνα. Τα κτίρια των Προσφυγικών αποτελούν ένα τέτοιο παράδειγμα, καθώς η κινηματική μνήμη που φέρουν αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση του προσφυγικού παρελθόντος αλλά και μια σύγχρονη έκφρασή του.
Απέναντι σε αυτή την ανεξέλεγκτη καπιταλιστική βία του κράτους σε κάθε κοινωνικό πεδίο, όλοι οι «αόρατοι» αυτής της κοινωνίας συγκεντρώνονται σε αυτό το πολύμορφο εγχείρημα, δίνοντας μια καθημερινή μάχη για να κρατηθεί η κοινότητα ζωντανή. Ένας ακόμη κρίσιμος αγώνας δίνεται τους τελευταίους μήνες με τις απεργίες πείνας μέχρι θανάτου για την υπεράσπιση της ζωής και της κοινότητας: από τον σύντροφο Αριστοτέλη Χαντζή, που βρίσκεται σε αυτή τη σκληρή μάχη 4 μήνες , και τη συντρόφισσα Suzon Doppagne, η οποία ξεκίνησε τη δική της απεργία πείνας ένα μήνα πριν.Έναν μακρύ και δύσκολο αγώνα, τον οποίο οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες είναι αποφασισμένοι να πάνε μέχρι το τέλος. Γιατί τα Προσφυγικά δεν είναι απλώς ντουβάρια.Είναι μια ζωντανή κοινότητα αγώνα, όπου εκατοντάδες άνθρωποι παλεύουν σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας, υψώνοντας τείχη αντίστασης απέναντι στην όξυνση της κρατικής καταστολής που επιχειρεί να ισοπεδώσει κάθε κινηματική δομή και την ίδια την αξιοπρέπεια των ανθρώπινων ζωών.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΟ SUZON DOPPAGNE
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ/
10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
Αντιφασίστες/τριες από το κέντρο και τις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά