12/06/2026 1:15 μμ.
Πανό στον κεντρικό δρόμο προς το κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζα
Ενάντια στη φυλακή κράτησης μεταναστ/ρι/ών/@ Αμυγδαλέζας στο Μενίδι και για την κατάργηση όλων των φυλακών και κέντρων κράτησης!
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ/ΡΙ/ΩΝ/@:
Ήρθα από τη θάλασσα στη φυλακή. Δεν έκανα τίποτα. Είμαι φυλακισμένος εδώ και 11 μήνες. Και αν πάω στην Αίγυπτο, θα συλληφθώ. Έκανα αίτηση ασύλου, απορρίφθηκε, υπέβαλα έφεση και ακόμα δεν έχω λάβει απάντηση. Ποια είναι η λύση για να βγω από τη φυλακή; Και δεν θέλω να επιστρέψω στην Αίγυπτο γιατί αν το κάνω, θα συλληφθώ. Τους ζήτησα έναν δωρεάν δικηγόρο για να με εκπροσωπήσει στην έφεση, αλλά δεν μου παρείχαν. Μαζί μου είναι ένας Λιβανέζος πολίτης. Η χώρα του βρίσκεται σε πόλεμο και είναι φυλακισμένος μαζί μου. Αν επιστρέψει στη χώρα του -όπου υπάρχει πόλεμος- δεν θα λειτουργήσει. Δεν μπορεί να επιστρέψει ξανά στη χώρα του. Πεθαίνουμε εδώ. Ακούσαμε ότι η χώρα σας είναι μια γη ελευθερίας, οπότε ρισκάραμε τη ζωή και τα χρήματά μας για να φτάσουμε εδώ, αλλά το μόνο που βρήκαμε ήταν υποδούλωση και ρατσισμό. Είμαστε άνθρωποι σαν εσάς, χρειαζόμαστε μόνο ασφάλεια. Αφήσαμε τις χώρες μας και τώρα μας χρησιμοποιούν για να χτίσουμε τη δική σας.
Ήρθα στην Αμυγδαλέζα τον Οκτώβριο του περασμένου έτους. Πέρασα 8 μήνες εκεί, μετά με μετέφεραν σε στρατόπεδο της Δράμας. Εδώ η κατάσταση είναι χειρότερη. Έκανα μια επέμβαση στο πόδι μου. Κανείς δε θέλει να με βοηθήσει. Ακόμα και όταν το ζητάω, δεν μου επιτρέπουν να δω γιατρό. Το πόδι μου είναι πρησμένο. Ήρθα κατευθείαν από τη θάλασσα και δεν έχω δει ακόμα τη χώρα. Θέλω κάποιον να σταθεί δίπλα μου και να με στηρίξει.
Να είσαι φυλακισμένος είναι δύσκολο, η ζωή εδώ είναι δύσκολη και δεν υπάρχει τίποτα διαθέσιμο. Και δεν έχω κανέναν στην Ελλάδα που θα μπορούσε, για παράδειγμα, να μου βγάλει άδεια επίσκεψης ή κάτι παρόμοιο. Η ψυχική μου υγεία είχε καταστραφεί. Οπότε, δεν άξιζε να φύγουμε από τη χώρα μας για να βρεθούμε στη φυλακή. Αναγκαστήκαμε να το κάνουμε, χωρίς να το θέλουμε. Η ζωή είναι δύσκολη στη φυλακή. Η αστυνομία μας έβαλε εκεί, δεν ξέρουμε καν γιατί. Για παράδειγμα, δεν ξέρουμε πόσο καιρό θα είμαστε εδώ ή για πόσο πρέπει να μείνουμε – δεν ξέρουμε τίποτα απολύτως.
(Εννοώ) έφτασα τον σεπτέμβριο και άτομα που ήρθαν μετά από εμένα αφέθηκαν ελεύθερα. Δεν ξέρω γιατί είμαστε ακόμα εδώ. Κανένας δεν έρχεται καν να μας πει “Θα μείνετε για τόσο καιρό και μετά θα αφεθείτε ελεύθεροι”. Όποτε τους ρωτάμε, κανείς δεν είναι πρόθυμος να μας απαντήσει. Και εδώ, δεν υπάρχει ούτε φαγητό, ούτε σαπούνι, ούτε σαμπουάν, ούτε ρούχα – δεν υπάρχει τίποτα διαθέσιμο.
Ειλικρινά, όταν πήγα στο νοσοκομείο, ο γιατρός επρόκειτο να με νοσηλεύσει επειδή, η ψυχική μου κατάσταση ήταν κατεστραμμένη- η αστυνομία είχε πάρει το τηλέφωνό μου- μου έδωσαν θεραπεία και με έστειλαν πίσω. Το πρόβλημα είναι ότι, ούτε έφυγα από τη χώρα ούτε προκάλεσα κανένα πρόβλημα. (Εννοώ) με πήραν, απευθείας, από τη θάλασσα και με έφεραν στη φυλακή. Αυτοί που πρέπει να κρατηθούν είναι όσοι προκαλούν προβλήματα εκτός φυλακής, αλλά εγώ μόλις είχα φτάσει από τη θάλασσα. Δεν έχω προκαλέσει κανένα πρόβλημα και ούτε ήρθα, από τη χώρα μου, για να προκαλέσω προβλήματα. Ήρθα για να δουλέψω και να στηρίξω την οικογένειά μου στην αίγυπτο.
Και κατά τη διάρκεια των δέκα μηνών που πέρασα εδώ, η ψυχική μου υγεία έχει καταστραφεί πλήρως. Ελπίζω οι φωνές μας να φτάσουν στους αρμόδιους ώστε, να μας αφήσουν να φύγουμε από εδώ. (Εννοώ) είμαι 20 χρονών, δε μπορώ να αντέξω αυτή τη φυλάκιση.
Η Αμυγδαλέζα αποτελεί μέρος της παράλληλης δομής φυλακών – κέντρων κράτησης όπου φυλακίζονται άτομα λόγω διοικητικών (αστυνομικών) αποφάσεων για μη κατοχή εγκεκριμένων κρατικών εγγράφων. Στην Αμυγδαλέζα, περίπου 900 άνδρες και 40 γυναίκες από χώρες όπως η Αίγυπτος, το Πακιστάν, η Αλβανία και η Γεωργία, υποβάλλονται στις χειρότερες δυνατές συνθήκες, σχεδιασμένες να εξαντλούν και να καταπιέζουν. Οι υπερπλήρεις, ανθυγιεινές και σάπιες δομές δεν αποτελούν μόνο σωματική και ψυχολογική τιμωρία, αλλά και σκόπιμες συνθήκες που έχουν σχεδιαστεί για να ωθούν τους ανθρώπους να ζητούν να απελαθούν αντί να υποφέρουν τέτοια βασανιστήρια.
Στην Αμυγδαλέζα οι άνθρωποι είναι απομονωμένοι από την πόλη και τα δίκτυα υποστήριξης, με περιορισμένες δυνατότητες σύνδεσης με τον έξω κόσμο και χωρίς τίποτα για να περάσουν την ώρα τους. Πολλοί άνθρωποι έρχονται στην Αμυγδαλέζα κατευθείαν από τα σύνορα – τραυματισμένοι από ναυάγια και αστυνομική βία – και εισέρχονται στη φυλακή σε κατάσταση σύγχυσης, χωρίς σαφείς πληροφορίες για το γιατί βρίσκονται εκεί, πόσο καιρό θα μείνουν μέσα, και χωρίς υποστήριξη για να ζητήσουν άσυλο. Άλλα άτομα μεταφέρονται από τους δρόμους της Αθήνας, από τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή ενώ περιφέρονται σε δημόσιους χώρους. Κάποια εργάζονται και ζουν εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Στην Αμυγδαλέζα βρίσκονται σε αδιέξοδο, και μόνο όσα είναι αρκετά τυχερά που έχουν υπάρχοντα δίκτυα υποστήριξης στην πόλη μπορούν να έχουν πρόσβαση σε δικηγόρους και βασικά πράγματα όπως ρούχα, σαπούνι και κάρτες SIM μέσω επισκέψεων φίλων, οι οποίοι πρέπει να ταξιδέψουν 1,5 ώρα με λεωφορείο από την Αθήνα για να φτάσουν εκεί. Η βίαιη αστυνομική καταστολή, η πώληση ηρεμιστικών από αστυνομικούς ανοιχτά ή η κρυφή χορήγηση τους μέσω φαγητού, και η απομόνωση αποτελούν όλες συνήθεις πρακτικές για την υποταγή και τον έλεγχο του πληθυσμού των φυλακών.
Τα κέντρα κράτησης είναι εγγενώς εργαλεία αποκλεισμού για την επιβολή ρατσιστικών συνόρων και χρησιμοποιούνται από κράτη σε όλο τον κόσμο. Το κέντρο κράτησης είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας ποινικοποίησης: το κράτος δημιουργεί το «έγκλημα» της λεγόμενης παράτυπης μετακίνησης, δηλαδή της μετακίνησης χωρίς χαρτιά, και στη συνέχεια φυλακίζει όσα διεκδικούν το δικαίωμά τους στην ελεύθερη κινητικότητα. Επειδή η μετακίνηση από μόνη της είναι ανθρώπινη και μη επιθετική, το κράτος πρέπει να δημιουργήσει τη φιγούρα του απειλητικού «άλλου» για να δικαιολογήσει την ύπαρξη του κέντρου κράτησης και τις φρικτές, τιμωρητικές συνθήκες εκεί. Αυτός ο απειλητικός «άλλος» μέσα στο κέντρο κράτησης είναι ο νεαρός, άγαμος, φυλετικοποιημένος άνδρας (συχνά Μουσουλμάνος) που αποτελεί «απειλή» για τη δημόσια ασφάλεια και τη μυθοπλασία των εθνικών «αξιών» ή του «πολιτισμού». Οι βασανιστικές συνθήκες των κέντρων κράτησης, εκτός από τις απελάσεις, τις επαναπροωθήσεις και το φόβο στους δρόμους, είναι η μόνη πραγματική βία και προέρχεται από το κράτος. Η ρατσιστική αντιμεταναστευτική αφήγηση, η οποία έχει εξαπλωθεί σε σημείο μπανάλ κανονικοποίησης, πρέπει να αντιμετωπιστεί με αντίσταση επειδή στηρίζει τη δικαιολόγηση των ρατσιστικών συνόρων και διατηρεί το δομικό σύστημα εκμετάλλευσης.
Το Σεπτέμβριο του 2025, η Ελλάδα ψήφισε ένα νέο αντιμεταναστευτικό νόμο, ο οποίος κατοχυρώνει τη ρατσιστική φράση «παράνομη μετανάστευση». Μεταξύ άλλων, αυτός ο νέος νόμος αυξάνει τη μέγιστη διάρκεια κράτησης σε 2 χρόνια και καθιστά την παραμονή στην Ελλάδα χωρίς έγγραφα ποινικό αδίκημα που τιμωρείται με έως και 5 χρόνια στις φυλακές. Έχουμε γίνει μάρτυρες του χάους, που έχει δημιουργήσει αυτός ο νόμος, μαζικών δικών με δικαστές που αγνοούν το νέο νόμο αλλά εξακολουθούν να εκδίδουν τυχαίες καταδίκες.
Το υπερφορτωμένο, διεφθαρμένο και ρατσιστικό νομικό σύστημα είναι ανίκανο να διαχειριστεί το νέο αντιμεταναστευτικό νόμο, και αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Όπως αποδεικνύουν οι δίκες που καταδικάζουν άτομα για λαθρεμπόριο – οι οποίες έχουν μέση διάρκεια 5 λεπτά η καθεμία – το νομικό σύστημα θα δημιουργήσει μια μεγάλη αύξηση του πληθυσμού των ήδη υπερπλήρων φυλακών (όπου σήμερα το 1/3 των κρατουμένων προέρχεται από μεταναστευτικό υπόβαθρο) και των κέντρων κράτησης. Μια τέτοια επέκταση θα δημιουργήσει κέρδος μέσω κατασκευών και συμβάσεων και μέσω της εκμετάλλευσης της εργασίας στις αγροτικές φυλακές, αλλά εξίσου σημαντικό είναι ότι θα εδραιώσει ένα φυλετικοποιημένο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, στο οποίο ο φόβος, η καταπίεση και ο νόμος συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μια εκμεταλλεύσιμη τάξη προς όφελος ενός εθνοτικού-εθνικιστικού κράτους.
Άνθρωποι πεθαίνουν τακτικά σε κέντρα κράτησης μεταναστών όπως η Αμυγδαλέζα – καθώς και σε αστυνομικά τμήματα, όπου δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου ιατρική περίθαλψη – λόγω της έλλειψης ιατρικού προσωπικού, εξοπλισμού και της αδιαφορίας και των ρατσιστικών συμπεριφορών της αστυνομίας. Οι πραγματικοί αριθμοί δεν αναφέρονται, αλλά ακούμε σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση για περιστατικά αυτοτραυματισμού, απόπειρας αυτοκτονίας, αυτοκτονίας και θανάτων λόγω παραμέλησης. Αυτά είναι και τα δύο απολύτως αποτρέψιμα και μέρος της εγγενούς βίας του συστήματος που καταστέλλει τους κρατούμενους μέσω συστηματικής παραμέλησης των σωματικών και ψυχικών τους αναγκών υγείας, οδηγώντας στην ανάπτυξη προβλημάτων υγείας που απορρέουν άμεσα από τις συνθήκες κράτησης ή, στις χειρότερες περιπτώσεις, στην απώλεια ζωής. Ακούμε τρομερές αναφορές για την έλλειψη φροντίδας και σεβασμού για τη μεταχείριση των νεκρών. Συχνά αυτά τα περιστατικά οδηγούν σε μαζικές διαμαρτυρίες στα κέντρα από κρατούμενους που βλέπουν πόσο λίγο εκτιμά το κράτος τη ζωή τους.
Στις 14 Ιουνίου συμπληρώνονται 3 χρόνια από τη σφαγή του κράτους στην Πύλο, στην οποία πάνω από 650 άνθρωποι πνίγηκαν λόγω των ενεργειών του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος και 9 άτομα κατηγορήθηκαν άδικα ότι οδηγούσαν το σκάφος και στάλθηκαν στη φυλακή. Οι επαναπροωθήσεις στα σύνορα και η ποινικοποίηση μέσω ψευδών κατηγοριών για λεγόμενο λαθρεμπόριο έχουν γίνει συνηθισμένη πρακτική. Εντός της χώρας, τα σύνορα επεκτείνονται στη ζωή των μεταναστών μέσω περιορισμών στην πρόσβαση στην υγεία, την εκπαίδευση, τη στέγαση και την εργασία. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα είναι η συνεχής απειλή φυλάκισης σε κέντρα κράτησης για μήνες και χρόνια απλά και μόνο επειδή δεν έχουν τα «σωστά» έγγραφα.
Για ένα κόσμο χωρίς χαρτιά στον οποίο κάθε κλουβί θα έχει καεί!
Καλούμε σε συγκέντρωση/Μικροφωνική κατά των κέντρων κράτησης στη Νέα Ιωνία το Σάββατο 13/6 18.30: https://athens.indymedia.org/event/101391/
Καλούμε σε διαδήλωση την Κυριακή 14/6 18.30, 3 χρόνια μετά τη δολοφονία από το κράτος στην Πύλο: https://athens.indymedia.org/event/101387/
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ
Εng
Against the immigration detention prison of Amygdaleza in Menidi and for the abolition of all prisons and detention centers!
Banners on the main route to amydaleza detention centre
STATEMENTS FROM PRISONERS INSIDE MIGRANT DETENTION PRISONS:
I came from the sea to the prison. I didn’t do anything. I’ve been locked up for 11 months. And if I go to Egypt, I’ll get arrested. I applied for asylum, it was rejected, I filed an appeal, and I still haven’t received a response. What’s the solution so I can get out of prison? And I don’t want to go back to Egypt because if I do, I’ll be arrested. I asked them for a free lawyer to represent me in the appeal, but they didn’t provide one. There’s a Lebanese citizen with me; his country is at war, and he’s imprisoned with me. If he goes back to his country—where there’s a war—it won’t work; he can’t go back to his country again. We’re dying here. We heard that your country is a land of freedom, so we risked our lives and money to get here, but all we found was subjugation and racism. We are human beings like you, we only need security. We left our countries and now we are being used to build yours.
I came to Amygdaleza in October last year. I spent 8 months there, then they moved me to camp Drama. Here the situation is worse. I had an operation on my leg. Nobody wants to help me. Even when I ask, they don’t allow me to see a doctor. My leg is swollen. I came directly from the sea and I haven’t seen the country yet. I want someone to stand with me and support me.
Being locked up is hard, and life is hard here, and there’s nothing available. And I don’t have anyone in Greece who could, for example, get me a visit permit or anything like that. My mental state was ruined. So it wasn’t worth it to leave our country and get locked up. We were forced to do it, but we didn’t want to. Life is hard in prison. The police put us there—we don’t even know why. For example, we don’t know how long we’ll be here or how long we’ll have to stay—they don’t know anything at all I mean, I arrived in September, and people came after me and were released. I don’t know why they’re still here. No one even comes to tell us, “You’ll stay for this long and then be released.” Whenever we ask them, no one is willing to answer us. And here, there’s no food, no soap, no shampoo, no clothes—nothing is available Honestly, when I went to the hospital, the doctor was going to admit me because my mental state was ruined—I wasn’t eating or drinking—but the police had taken my phone, so they gave me treatment and sent me back. The problem is that I didn’t leave the country or cause any trouble. I mean, they brought me in from the sea and put me on the couch right away. The ones who should be detained are the ones causing trouble outside, but I just came from the sea. I didn’t cause any trouble, and I’m coming back to my country—not to cause trouble. I’m coming to work and support my family back in Egypt. And during the ten months I’ve spent here, my mental health has been completely destroyed.
I hope our voices reach the people in charge so they’ll let us out of here I mean, I’m 20 years old—I can’t handle this imprisonment.
The Amygdaleza migrant detention prison in Menidi is part of the parallel prison structure in Greece – detention centres which incarcerate people due to administrative (police) decisions for not having state-sanctioned documents. In Amygdaleza, around 900 men and 40 women from countries including Egypt, Pakistan, Albania and Georgia are subjected to the worst possible conditions, designed to exhaust and oppress. The overcrowded, unhygienic and rotting structures are not only physical and psychological punishment but intentional conditions designed to push people into self-deportation rather than suffer such torture.
In Amygdaleza people are isolated from the city and support networks, with limited possibilities to connect with the outside world and nothing to pass the time. Many people come to Amygdaleza straight from the borders – traumatised from shipwrecks and police violence – and enter the prison in a state of confusion, without clear information about why they are there, how long they will stay inside and without support to claim asylum. Others are taken from the streets of Athens, on public transport or while hanging out in public spaces; some have been working and living for years in Greece. In Amygdaleza they find themselves in limbo, and only those lucky enough to have existing support networks in the city can access lawyers and basic things like clothes, soap and SIM cards through visits from friends, who have to travel 1.5 hours by bus from Athens to reach them. Violent police repression, cops selling sedatives openly or covertly administering them through food, and solitary confinement are all common practices to subdue and control the prison population.
Detention centres are inherently exclusionary tools to enforce racist borders and are used by states across the world. The detention centre is a result of the process of criminalisation: the state creates the ‘crime’ of so-called irregular movement, i.e. movement without papers, and then imprisons those who assert their right to free mobility. Because movement in itself is human and non-aggressive, the state must create the figure of the threatening ‘other’ in order to the existence of the detention centre and the horrific, punitive conditions inside. This ‘other’ inside the detention centre is the young, single, racialised man (often Muslim) who represents a ‘threat’ to public security and the fiction of national ‘values’ or ‘culture’. The torturous conditions of detention centres in addition to deportations, pushbacks and fear on the streets is the only real violence and it comes from the state. The racist anti-migration narrative which has spread to the point of banal normalisation must be resisted because it underpins the justification of racist borders, and because it maintains the structural system of exploitation.
In September 2025, Greece passed a new anti-migration law, which enshrines into law the racist phrase ‘illegal migration’. Among other things this new law increases maximum detention time to 2 years and makes remaining in Greece without documents a criminal offence punishable by up to 5 years in mainstream prison. We have witnessed the chaos inside Evelpidon that this law has created, mass trials with judges ignorant of the new law but still making random convictions, a total lack of translators who continue their years long strike due to below minimum wage pay and individuals representing themselves due to a total lack of legal support.
The overwhelmed, corrupt and racist legal system is incapable of accommodating the new anti-migration law, and that is exactly the point. Just as the trials that convict individuals for smuggling – which have an average length of 5 minutes each – prove, the legal system will create a big expansion in the populations of already overcrowded mainstream prisons (where currently 1/3 of prisoners are from a migrant background) and detention centres. Such an expansion will create profit through construction and contracts and through exploited labour in agricultural prisons but just as importantly it will solidify a racialised social and political system it which fear, oppression and the law combine to create an exploitable class for the benefit of an ethno-nationalist state. Even before the new law, the criminal prison and detention centre systems were interconnected, for instance through the standard practice of transferring people who have finished a criminal sentence but are without papers or applying for asylum to detention centres, arbitrarily extending their imprisonment and punishment.
People regularly die in migrant detention centres such as Amygdaleza – as well as police stations where there are no doctors at all – due to the lack of medical staff, equipment and the indifference and racist attitudes of the police. The true numbers are not reported but we hear on an almost weekly basis about incidents of self-harm, attempted suicide, suicide and deaths due to neglect. These are both totally preventable and part of the inherent violence of the system which suppresses prisoners through systemic neglect of their physical and mental health needs, leading to the development of health conditions stemming directly from the conditions of detention or in the worst cases loss of life. We hear terrible reports of the lack of care and respect for the treatment of dead bodies. Often these incidents lead to mass protests in the centres from prisoners who see how little the state values their lives.
14th June marks 3 years since the state massacre at Pylos in which over 650 people drowned due to the actions of the Greek Coast Guard and 9 people were wrongfully accused of driving the boat and sent to prison. Pushbacks on the border and criminalisation through false accusations of so-called smuggling have become common practice. Inside the country, borders extend into migrant’s lives through limitations on access to health, education, housing and work. One of the biggest facing individuals is the constant threat of imprisonment in detention centres for months and years simply for not having the ‘correct’ papers.
We Call for a Mikrofoniki against detention centres in Nea Ionia Saturday 13/6 18.30: https://athens.indymedia.org/event/101391/
We Call for the demonstration 3 years after the state murder at pylos: https://athens.indymedia.org/event/101387/
FOR A WORLD WITHOUT PAPERS WHERE EVERY CAGE HAS BURNED
Assembly Against Detention Centres
media:
pan.jpeg
pan1.jpeg
pan3.jpeg