22/07/2026 5:56 μμ.
Το Άργος, η Μαρφίν και η Υπόθεση Νέστορα στην Θεσσαλονίκη είναι κομμάτια μίας ενιαίας επιθετικής εκστρατείας της Δεξιάς και του βαθέος κράτους. Σαν να μην τρέχει τίποτα, οι αρχές καταργούν στην πράξη τις όποιες δεσμεύσεις της ποινικής διαδικασίας αρπάζοντας κόσμο, προφυλακίζοντας και δολοφονώντας δίχως κανένα όριο. Η διάκριση ανάμεσα στον αθώο και τον ένοχο έχει πλέον αντικατασταθεί από την προληπτική φυλάκιση και θανάτωση, με τους νέους Δικαστές Ντρέντ να αποκτούν το ελεύθερο να κάνουν ό,τι γουστάρουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Η Υπόθεση του Ρωμανού και των Αμπελοκήπων φαίνεται ήταν η αρχή, καθώς βρισκόμαστε μπροστά σε μία νέα βιομηχανία παραγωγής ψευδών τεκμηρίων ενοχής, με άμεση μάλιστα ισχύ υλοποίησης.
Το Άργος, η Μαρφίν και η Υπόθεση Νέστορα στην Θεσσαλονίκη είναι κομμάτια μίας ενιαίας επιθετικής εκστρατείας της Δεξιάς και του βαθέος κράτους. Σαν να μην τρέχει τίποτα, οι αρχές καταργούν στην πράξη τις όποιες δεσμεύσεις της ποινικής διαδικασίας αρπάζοντας κόσμο, προφυλακίζοντας και δολοφονώντας δίχως κανένα όριο. Η διάκριση ανάμεσα στον αθώο και τον ένοχο έχει πλέον αντικατασταθεί από την προληπτική φυλάκιση και θανάτωση, με τους νέους Δικαστές Ντρέντ να αποκτούν το ελεύθερο να κάνουν ό,τι γουστάρουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Η Υπόθεση του Ρωμανού και των Αμπελοκήπων φαίνεται ήταν η αρχή, καθώς βρισκόμαστε μπροστά σε μία νέα βιομηχανία παραγωγής ψευδών τεκμηρίων ενοχής, με άμεση μάλιστα ισχύ υλοποίησης.
Πού σκοπεύουν;
Εδώ και αρκετές δεκαετίες η αστυνομία σιγά σιγά μετατρέπεται σε στρατιωτικό σώμα. Θέλουν να αλλάξουν τον χαρακτήρα της αστυνομίας στα πρότυπα της Αμερικής. Η περίπτωση του Άργους δεν είναι σε τίποτα διαφορετική από την ιστορία της δολοφονίας του George Floyd. Με καμία αφορμή -πόσο μάλλον άσκησης κάποιας βίας- απλούστατα οι μπάτσοι αποφάσισαν να εκτελέσουν χαιρέκακα ένα 20χρονο παιδί, αποκαλώντας τον μάλιστα και «τουρκαλά». Δεν υπάρχει κάποια εξήγηση για ωμότητα του περιστατικού, πέραν από το ότι το ίδιο το μήνυμα ήταν ο σκοπός. Όσο πιο απροκάλυπτη και αδικαιολόγητη η δράση, και όσο πιο αθώο το θύμα, τόσο το καλύτερο για αυτούς, καθώς το μήνυμα είναι ότι μπορούμε να σκοτώνουμε όποιον γουστάρουμε χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν. Μπορούμε να φυλακίζουμε όποιον γουστάρουμε επίσης.
Οπότε το ίδιο το μήνυμα ήταν ο σκοπός. Να τρομοκρατηθεί δηλαδή η κοινή γνώμη γνωρίζοντας ότι αυτές οι καταστάσεις είναι κομμάτι πλέον του ρεπερτορίου της αστυνομίας, με σκοπό να νιώθει εντελώς ανίκανη να βρει το δίκιο του ο αδικημένος και η οικογένειά του. Το παιδί που σκότωσαν στο Άργος δεν είναι τίποτα άλλο παρά το πεδίο ζύμωσης της κοινής γνώμης ότι οι δολοφονίες τους θα περνάνε ατιμώρητες.
Όποιος τώρα λέει, λοιπόν, ότι η δολοφονία του Άργους ήταν τυχαία, απλά κάνει την δουλειά της αστυνομίας. Προφανώς, τέτοια γεγονότα δεν συμβαίνουν από τύχη. Και αυτό το βλέπουμε επειδή πλάι στο όπλο των μπάτσων στήνεται μία ολόκληρη χορογραφία από τοποθετήσεις που προσπαθούν όχι μόνο να δικαιολογήσουν το έγκλημα, αλλά να το καταστήσουν ακόμα πιο νόμιμο στο μέλλον. Η ιστορία αυτή λοιπόν έχει οργανωτές, υποκινητές και ορισμένα καθάρματα που πάτησαν την σκανδάλη. Ποιοί είναι αυτοί; Είναι όλο το τσούρμο της δημοσιογραφίας, των δημοσιολόγων και πολιτικών της δεξιάς και της ακροδεξιάς που υπερασπίζονται τον φόνο. Βορίδης και Γεωργιάδης εκπροσωπώντας συνολικά τη ΝΔ, θέλουν η αστυνομία να έχει το απόλυτο ελεύθερο δράσης δίχως κανένα περιορισμό. Και από κοντά η Λατινοπούλου να λέει ότι άμα δεν σταματάς πρέπει να τρως σφαίρες.
Τι είναι αυτό λοιπόν που θέλουν να καταργήσουν; Την αρχή της αναλογικότητας της βίας, σύμφωνα με την οποία η αστυνομία απαγορεύεται να ασκήσει παραπάνω βία από αυτή που της ασκείται.
Η πιθανότητα να γίνουμε εδώ άλλη μία Πολιτεία των ΗΠΑ με τις σφαίρες να κελαηδάνε μέρα μεσημέρι στους δρόμους μας μπορεί να ακούγεται παράλογο, αλλά αυτή είναι η ατζέντα τους, να έχουν δηλαδή την ίδια άνεση πατάνε την σκανδάλη, όπως όταν εισβάλουν σε κάποια ξένη χώρα. Αυτό βρίσκεται βαθιά μέσα στην ψυχούλα των ακροδεξιών σκυλιών που μας κυβερνάνε, να μπορούν δηλαδή να σκοτώνουν αριστερούς, ξένους, Ρομά και όποιον δεν τους κάνει κέφι στην τελική, χωρίς καμία λογοδοσία. Γιατί όλοι αυτοί δεν θέλουν συνύπαρξη. Δεν θέλουν ειρήνη. Διαπραγματεύονται την πλήρη συνθηκολόγηση, λέγοντας ότι και στο μπουντρούμι θα σε βάλουμε χωρίς κανένα αποδεικτικό και άμα λάχει σε σκοτώνουμε κιόλας. Ε και αν πεθάνει κανένας αθώος, δεν πειράζει.
Το ζητούμενο για αυτούς, λοιπόν, είναι η μαφιόζικη τρομοκράτηση της κοινωνίας και ιδιαίτερα των ανθρώπων που συνειδητά τους μάχονται. Αυτές οι 17 σφαίρες, τα ψεύτικα email που καταδεικνύουν τους ενόχους για την Μαρφίν και τις άδικες προφυλακίσεις για την Θεσσαλονίκη είναι επιχειρήματα για να μας φοβίσουν και να μας κάνουν να τα παρατήσουμε. Μας λένε δηλαδή ότι ανεξάρτητα μάλιστα από το τι κάνετε, ανεξάρτητα από το αν δράτε ή όχι, πρώτα από όλα θα φοβάστε για τον εαυτό σας. Πρόκειται δηλαδή για προτρέχοντα πιστοποιητικά φρονημάτων με την μορφή μίας προληπτικής τρομοκρατίας. Πρόκειται για μία άνευ όρων Χούντα,όπου καλείσαι την οποιαδήποτε φορά που θα βλέπεις αστυνομία να ελπίζεις ότι μπορεί και να μην πέσεις πάνω σε κανέναν παλαβό που θα επικαλεστεί αυτοάμυνα.
Το αφήγημα είναι άλλωστε ήδη στημένο. Ο Βορίδης θέλει να γίνουμε Τέξας για να μπορεί επιτέλους να σκοτώνει δημόσια και ανοιχτά αριστερούς, αφού πρώτα τους κατηγορήσει ότι παραλίγο να βλάψουν αστυνομικό. Για λόγους προληπτικής αδρανοποίησης και αυτοπροστασίας πλέον, οι μπάτσοι να μπορούν να δολοφονούν ελεύθερα και δίχως κίνδυνο άσκησης δίωξης. Οπότε, δεν τους αρκεί να διώκουν το φρόνημα, ο σκοπός τους είναι η επιστροφή στο μετεμφυλιακό κράτος, όπου οι σύντροφοί μας έμπαιναν στα μπουντρούμια και πολλές φορές δεν γύριζαν ποτέ.
Άλλωστε αυτός δεν είναι και ο γενικότερος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν σχεδόν τα πάντα; Πυρκαγιές – μπάτσοι, πλημμύρες – μπάτσοι, Κορονοϊός πάλι μπάτσοι. Βρισκόμαστε μπροστά σε μία γιγάντωση του αστυνομικού κράτους, παρασιτώντας και επιτιθέμενο στην κοινωνία. Από το 2019 μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση της ΝΔ προσέλαβε περί τους 10.000 μπάτσους και άλλους τόσους συνοριοφύλακες με ανανεώσιμες συμβάσεις. Στρατολόγησαν έτσι μεταξύ άλλων και μία άνεργη νεολαία, μετατρέποντάς την σε όργανα εξουσίας και επιτρέποντάς τους να βγάζουν ό,τι απωθημένο είχαν και δεν είχαν – προς το κίνημα κυρίως, αλλά όχι μόνο -, με όπλο την στολή, το σήμα και την πολιτική κάλυψη. Επειδή – ας μην κοροϊδευόμαστε – αν άρχιζαν να καταδικάζονται μπάτσοι για περιστατικά υπέρμετρης βίας, αυτό θα τους έπαιρνε όλους μπούμερανγκ, καλλιεργώντας ίσως μια λογική φόβου και στους υπόλοιπους μην τυχόν η δίκη χτυπήσει και την δική τους πόρτα, οπότε και μπορεί να χαλάρωναν. Εξ ου και η κυβερνητική ανοχή σε όλα αυτά τα περιστατικά ξυλοδαρμών και ασυδοσίας. Μόνη εξαίρεση ίσως – προς ώρας – η καταδίκη του Κορκονέα και αυτό αφού πρώτα κάηκε όλη η χώρα και ριζοσπαστικοποιήθηκε (προς τα αριστερά φυσικά) μέρος της νεολαίας.
Οπότε, έτσι καταργούνται στην πράξη τα πάντα. Δικαιοσύνη, κράτος, αρχές, όλοι φαίνεται να είναι μέρος αυτής της κακοστημένης φάρσας. Από τους μπάτσους που σκοτώνουν, μέχρι τα mail της αντιτρομοκρατικής και το ΑΙ που ξαφνικά καθίσταται επαρκές στο να υποδηλώνει το ποιός έκανε τι μέσω ενός σκαναρίσματος. Άλλωστε πόσο μακριά είναι όλο αυτό από την οργανωμένη και ενορχηστρωμένη συγκάλυψη των Τεμπών όπου η εξουσία απλώς κατασκεύασε μία νέα πραγματικότητα για να μην αναλάβει την ευθύνη των νεκρών; Πόσο μακριά είναι από την κυνική αναγνώριση της συνενοχής στην γενοκτονία της Γάζας στο πλευρό του Ισραήλ; Πρόκειται απλώς για μία αιματοβαμμένη δεσποτεία που κυριαρχεί με ψέμμα και βία. Οπότε το μόνο που μένει για μας δεν είναι η αναγνώριση της υποκρισίας, αλλά την εξοικείωση με την αυθαιρεσία τους.
Μισαναπηρισμός;
Εμείς βέβαια άλλα αντ’άλλων. Τι σημασία έχει σύντροφοι το γεγονός ότι το παλικάρι που δολοφόνησαν στο Άργος ήταν στο φάσμα του αυτισμού; Ήταν μισαναπηρικό το έγκλημα τελικά; Ήταν δηλαδή η πιο ακραία μορφή εντός του φάσματος των αποκλεισμών που βιώνουν οι άνθρωποι με αυτισμό; Επομένως δεν φταίει ακριβώς η αστυνομία, αλλά το πρόβλημα ξεκινά από κάθε μικρό και μεγάλο περιστατικό διακρίσεων, από τις κακές λέξεις και το μπούλινγκ μέχρι την εν ψυχρώ δολοφονία, ένα τσιγάρο δρόμος.
Το αφήγημα περί μισαναπηρίας δεν αποσκοπεί σε τίποτα άλλο παρά να αθωώσει τους δολοφόνους, αλλά και να αποκρύψει το κίνητρο πίσω από αυτήν. Γιατί απλούστατα αντί να συλληφθεί ότι το έγκλημα πραγματοποιήθηκε από έναν συγκεκριμένο θεσμό έχοντας κατά νού μια συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση, η γραμμή περί μισαναπηρισμού διαχέει τις ευθύνες σε ολόκληρη την κοινωνία, λες και φταίνε όλοι όσοι λένε κακές λεξούλες και «hate speech» που οι μπάτσοι σκότωσαν τον 20χρονο του Άργους.
Είναι συγκλονιστική η αποπολιτικοποίηση και το εθελούσιο τάισμα με φιλελέ ιδεολογία όσον αφορά το περιστατικό αυτό. Φαίνεται πως τα πανεπιστήμια και τα μεταμοντέρνα μεταπτυχιακά κάνανε δουλίτσα, λειτουργώντας σαν πηγές ζύμωσης για τα στελέχη της Αριστεράς. Αλλά τι άλλο να περιμένουμε από τις οργανώσεις που έτρεξαν με τον ίδιο τρόπο και την δολοφονία του Ζακ και του Σαμπάνη. Η αρρώστια του ταυτοτισμού πάει να αποσυνδέσει τα γεγονότα, αντιμετωπίζοντας κάθε περιστατικό αυθαιρεσίας σαν εκδήλωση κάποιου προσωπικού μένους. Η μόνη έγνοια τους είναι να αποδείξουν την πολλαπλότητα των καταπιέσεων, καταλήγοντας εν τέλει στην θεώρηση ότι όλοι είναι καταπιεστές ολονών. Οπότε έτσι καταργείται και η ταξική πάλη (ή στην καλύτερη η ταξική καταπίεση τοποθετείται πλάι στις υπόλοιπες στο διαθεματικό κάδρο των καταπιέσεων) αλλά και γενικότερα η όποια σύλληψη ότι η καταπίεση βασίζεται σε έναν οργανωμένο πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό μηχανισμό που ονομάζεται καπιταλισμός. Όλοι ζούμε σε μία ζούγκλα και όλοι είναι θύτες και θύματα, ενώ η συμμορία του Μητσοτάκη κοιτάζει από ψηλά γελώντας με την αφέλειά μας.
Οπότε ας τελειώνουμε πλέον με την κατανόηση της καταπίεσης μέσα από την ιδιαίτερη κάθε φορά ταυτότητα των θυμάτων. Καμία σημασία δεν έχει το γεγονός ότι το παιδί που πέθανε στο Άργος βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού. Το μόνο που έχει σημασία ήταν το κίνητρο του μπάτσου, το οποίο υπάγεται στο συνολικότερο σχέδιο για την αναδιάρθρωση των πραγμάτων που επιτρέπεται να κάνει αστυνομία, με σκοπό την αλλαγή των ταξικών συσχετισμών στην κοινωνία. Στην τελική, αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος θα καταλήξουμε να λέμε ότι ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος άνηκε σε κάποια ευάλωτη μειονότητα και γι’ αυτό ο Κορκονέας τράβηξε την σκανδάλη. Ε ας μην τρελαθούμε και τελείως.
Αλλά που φτάνει όμως όλο αυτό; Εδώ επανέρχεται η προηγούμενη αναφορά στην δολοφονία του Τζωρτζ Φλόυντ για να μας θυμίσει ότι τότε, οι Δημοκρατικοί πίεζαν για μια πιο “ανθρώπινη” και “συμπεριληπτική” αστυνομία. Μα φυσικά, όταν αποπολιτικοποιείς ένα έγκλημα και το παρουσιάζεις ως ΑΜΙΓΩΣ ρατσιστικό, σεξιστικό, ομοφοβικό κλπ, το λογικό συμπέρασμα δεν θα μπορούσε να ‘ναι άλλο από την ανάγκη για ενημέρωση και εκπαίδευση της αστυνομίας πάνω στην ευαισθητοποίηση για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Επόμενο αίτημα θα μπορούσε ίσως να είναι η χρήση της ουδέτερης αντωνυμίας κατά την εξακρίβωση στοιχείων, την προσαγωγή ή και την σύλληψη ατόμων. Γιατί όχι; Καταλαβαίνουμε βέβαια ότι όλες αυτές οι τρέλες δεν επιχειρούν να λύσουν κανένα πρόβλημα παρά μόνο να του φορέσουν ένα πιο ωραίο κοστούμι.
Για πάμε παρακάτω όμως. Η δολοφονία αυτή, όπως και οι απαράδεκτες προφυλακίσεις είναι ένα μήνυμα απέναντι στην Αριστερά, από τον τελευταίο συνδικαλιστή μέχρι και το πρώτο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Το κίνημα και η αριστερά μπορεί κάλλιστα να κάνει το κορόιδο λέγοντας ότι δεν έγινε και τίποτα τρελό στο Άργος. Άλλωστε από κοντά είναι και ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς που πάει να βγάλει ότι η δολοφονία αυτή είναι πάνω κάτω το ίδιο πράγμα με τα εργατικά ατυχήματα. Δηλαδή τι σφαίρα στο κεφάλι τι πέσιμο από σκαλωσιά, το ίδιο πράγμα έτσι; Γιατί ψάχνουν τόσο μανιωδώς ένα τέτοιο ζουμ άουτ ώστε να μην ρίξουμε το φταίξιμο στα άμεσα και τα έμμεσα υποκείμενα της δολοφονίας; Μήπως επειδή άμα λέγαμε ότι φταίει ο Χρυσοχοΐδης θα έμπαιναν και σημαντικότερα καθήκοντα, όπως το να τα βάλεις με την κυβέρνηση; Οπότε και εδώ, όπως και στην περίπτωση των Τεμπών βλέπουμε ένα περίεργο «στρίβειν διά του καπιταλισμού». Αυτό συμβαίνει από άγχος μήπως δεν καταφέρουμε να ζυμώσουμε τον κόσμο βασικά του μαρξισμού ή επειδή είναι κατ’ ουσίας πολιτικά ακίνδυνο το να μιλάς γενικά για τον καπιταλισμό αντί για την κυβέρνηση; Αντί δηλαδή να προσπαθούμε να παράξουμε συγκεκριμένο πολιτικό κόστος, συνδέοντας την δολοφονία με το κράτος και την κυβέρνηση, κάνουμε γενικώς ειπείν θεωρητική ζύμωση.
Την σύγκρουση όμως δεν την άρχισε η Αριστερά. Το κράτος και η κυβέρνηση την ξεκίνησε. Οπότε η υποτίμηση της ιδιαιτερότητας του περιστατικού, στο πλαίσιο αυτής της ευρύτερης καμπάνιας τρομουστερίας και φυλακίσεων είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη.
Χρέος δικό μας η άμυνα εναντίον τους.
t.me/kokkiniorxistra