Με αφορμή την παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη, έχει ανοίξει ξανά δημόσια συζήτηση για τα προσόντα και τις διαδικασίες με τις οποίες στελεχώνονται θέσεις στο Δημόσιο, καθώς και για το κατά πόσο αυτά ελέγχονται ουσιαστικά και με διαφάνεια.
Αφού μπήκαν στο κάδρο και άλλα πολιτικά στελέχη, άρχισαν να γίνονται γνωστές διάφορες σχετικές στατιστικές. Για παράδειγμα, στη Βουλή σήμερα η Νομική είναι αυτή που εκπροσωπείται πιο ισχυρά με 82 από τους βουλευτές να έχουν σχετικό πτυχίο.
Προφανώς, δεν είναι προαπαιτούμενο για το πολιτεύεσθαι το πτυχίο, ούτε για όλες τις θέσεις, αλλά για αυτές που είναι υποχρεωτικό, όπως συμβαίνει στην περίπτωση των επιστημονικών συμβούλων του Δημοσίου, το πράγμα δεν σηκώνει ιδιαίτερες συζητήσεις. Είναι ξεκάθαρο.
Δεν είναι όμως μόνο στο πρόσωπο του παραδείγματος προς αποφυγήν Λαζαρίδη που αναδείχθηκε ένα κενό αξιοκρατίας και η δυνατότητα της εξαπάτησης στην κατάληψη συμβάσεων με το Δημόσιο.
«Εχουμε χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι με παράνομους τίτλους είναι τώρα στο Δημόσιο» δήλωσε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδος (ΟΙΕΛΕ) Γιώργος Χριστόπουλους προ ημερών σε συνέντευξή του στον Γιώργο Μελιγκώνη για τον ραδιοφωνικό σταθμό 9,84. Ο ίδιος έκανε λόγο για κύκλωμα παραγωγής και εμπορίας πλαστών τίτλων σπουδών και διαρροής θεμάτων στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ και συμπλήρωσε:
«Η παραγωγή ψεύτικων τίτλων και πιστοποιήσεων, προκειμένου να μπορεί κάποιος να διορίζεται στο Δημόσιο ή να καταλαμβάνει διευθυντικές θέσεις και να έχει μισθολογική εξέλιξη, δεν είναι καινούργιο φαινόμενο […] Ως ομοσπονδία, αποκαλύψαμε ένα από τα μεγαλύτερα εκπαιδευτικά σκάνδαλα της Μεταπολίτευσης το 2005. Τότε, 18 ιδιωτικά τεχνικά λύκεια χορηγούσαν πλασματικές βαθμολογίες (20άρια) σε υποψηφίους που προέρχονταν από γαλαζοπράσινους χώρους».
Οι βασικές κατηγορίες προβληματικών τίτλων σπουδών είναι τρεις. Τα πτυχία που είναι μεν αναγνωρισμένα, αλλά στην πραγματικότητα δεν συνοδεύονται με τη γνώση που αναγράφουν, τα παραπλανητικά πτυχία που χορηγούνται από εργαστήρια σπουδών, αλλά ουσιαστικά δεν έχουν κανένα αντίκρισμα και δεν αναγνωρίζονται από το κράτος και τα πλαστογραφημένα.
Είναι κοινό μυστικό πια. Ολο και συχνότερα ακούς περιπτώσεις ανθρώπων να επιχαίρουν ως και να υπερηφανεύονται για την αγορά πτυχιακών εργασιών, διπλωματικών και άλλων τίτλων που τους έφεραν γρήγορα και άκοπα έναν κορνιζαρισμένο πάπυρο πίσω από την καρέκλα του γραφείου, αλλά και τη δυνατότητα επαγγελματικής εξέλιξης, επιπλέον επιδόματα, μόρια και ευκαιρίες.
Κάνοντας μια βόλτα στο διαδικτυακό παζάρι εργασιών οι τιμές ξεκινάνε από 400 ευρώ και μπορεί να φτάσουν έως και τις 8.000 ευρώ, ανάλογα με το θέμα, την έκταση, τις απαιτήσεις, το επίπεδο σπουδών (προπτυχιακό, μεταπτυχιακό, διδακτορικό) και ποιος είναι αυτός που την πουλάει. Εκτός από ιδιώτες υπάρχουν οργανωμένες εταιρείες που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα της ζήτησης ή εξειδικεύονται σε συγκεκριμένα πεδία. Οσο ανεβαίνουν οι απαιτήσεις, ανεβαίνει και το κόστος.
Σε μια απλή αναζήτηση δεν θα αργήσει ο αλγόριθμος να εμφανίσει ανάλογες διαφημίσεις από έναν σωρό παρόχους που υπόσχονται ακριβείς και ευφάνταστες διπλωματικές και άλλες εργασίες. Γνωστή πλατφόρμα παραπαιδείας διαφημίζει με μεγάλα γράμματα ότι από το 2014 που ξεκίνησε να λειτουργεί έχει πουλήσει 434.428 πανεπιστημιακές εργασίες σε προπτυχιακό, μεταπτυχιακό και διδακτορικό επίπεδο και καλεί μάλιστα όσους έχουν εξειδικευμένες γνώσεις σε μια σειρά από κλάδους να γίνουν συνεργάτες της με την εξής σημείωση:
«Γίνε κι εσύ writer και μετάτρεψε τις γνώσεις σου σε κερδοφόρο επάγγελμα. Είσαι έμπειρος ακαδημαϊκός εκπονητής φοιτητικών εργασιών και θέλεις να συνεργαστείς με το μεγαλύτερο φροντιστήριο υποστήριξης φοιτητών; Στείλε μας το βιογραφικό σου σήμερα!».
Η επίσημη εκδοχή είναι ότι σε «βοηθάνε» να γράψεις την εργασία σου, αλλά επί της ουσίας αγοράζεις αυτό για το οποίο θα έπρεπε να κοπιάσεις, με εγγυημένο αποτέλεσμα τον πολυπόθητο τίτλο.
Ως υποψήφιοι πελάτες μιλήσαμε με κάποιους από αυτούς τους παρόχους. Για απλές διπλωματικές ενός μεταπτυχιακού οι τιμές ξεκινάνε από 1.500 ευρώ και φτάνουν τα 4.000 ευρώ για πιο σύνθετες, σε πιο απαιτητικές σχολές. Ειδικά τα τελευταία χρόνια με την πληθώρα μεταπτυχιακών εξ αποστάσεως η «δουλειά» έχει γίνει ευκολότερη. Σε κάποιες περιπτώσεις ρωτούσαν και τα ονόματα των καθηγητών που θα έκριναν τη διπλωματική, αφήνοντας να εννοηθεί ότι με κάποιους υπάρχει πιο φιλική σχέση…
Οι μηχανισμοί που κάνουν πιο άκοπη, χωρίς γνωσιακό αντίκρισμα, την απόκτηση τίτλων σπουδών φαίνεται να έχουν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Κέντρο πιστοποίησης γνώσεων ξένων γλωσσών στην Ελευσίνα έχει διαδώσει στην τοπική κοινωνία ότι με 1.300 ευρώ σου στέλνει πιστοποίηση επιπέδου proficiency στο σπίτι, χωρίς να κάνεις ούτε ένα μάθημα. Τα κανονίζουν όλα αυτοί για σένα… Το ίδιο συμβαίνει και με κέντρα πιστοποίησης γνώσης ηλεκτρονικών υπολογιστών, που επίσης πριμοδοτούν με μόρια. Εκεί οι τιμές ξεκινούν από τα 800 ευρώ για την απόκτηση του «χαρτιού» με την πληρωμή να γίνεται φυσικά à la manière de ΟΠΕΚΕΠΕ.
Σε άλλες περιπτώσεις, στις εξ αποστάσεως εξετάσεις ξένων γλωσσών από πλατφόρμες που αναγνωρίζονται από το κράτος και «παίρνουν φωτιά» πριν από διαγωνισμούς ΑΣΕΠ (πλατφόρμα διαφημίζει ότι στον 2Γ/2022 από τους 14.875 επιτυχόντες, οι 6.973 προετοιμάστηκαν μέσω αυτής), πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να εξαπατήσει τους εξεταστές με τη δική του παρουσία στην κάμερα, αλλά τη χρήση του υπολογιστή από κάποιον άλλον ακόμα και στην άλλη άκρη του κόσμου, με εφαρμογές screen mirroring.
Έτσι, δημιουργούνται πλούσια βιογραφικά για θέσεις Δημοσίου, με υψηλή μοριοδοτική κατάταξη, αλλά και μισθολογική εξέλιξη.
Από την άλλη, δεν είναι καινούργια ιστορία η εξαπάτηση των φοιτητών, αλλά και των γονιών που θέλουν να σπουδάσουν κάπου τα παιδιά τους για να έχουν ένα «χαρτί». Ετσι, συχνά παρασύρονται από κέντρα ελευθέρων σπουδών τα οποία «πουλάνε» το πτυχίο που χορηγούν ως ισχυρό εφόδιο που «Βεβαίως! Βεβαίως!» αναγνωρίζεται από το κράτος. Οι απατεώνες σκαρφίζονται διάφορες φράσεις που υπονοούν αξιοπιστία και αναγνώριση, αλλά επί της ουσίας η βεβαίωση που δίνεται με την αποφοίτηση, όχι μόνο δεν είναι πτυχίο ισότιμο με ΑΕΙ, αλλά έχει πολύ χαμηλή ή και καθόλου αξία στην αγορά εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των προκηρύξεων του Δημοσίου. Οταν το ανακαλύπτουν οι σπουδαστές, που έχουν ωστόσο καταβάλει σημαντικά χρηματικά ποσά, είναι πλέον αργά.
Σε κάποιες περιπτώσεις προλαβαίνει να το αντιληφθεί πρώτα ο κρατικός ελεγκτικός μηχανισμός ή επεμβαίνει ύστερα από καταγγελίες. Τον προηγούμενο μήνα τέτοιες περιπτώσεις πήραν τον δρόμο της Δικαιοσύνης από κέντρα ελευθέρων σπουδών που ουσιαστικά εξαπατούσαν όσους φοιτούσαν εκεί. Οι Αρχές προχώρησαν σε έξι συλλήψεις για κακουργηματική απάτη σε εκπαιδευτήρια που εξέδιδαν «μαϊμού» πτυχία σε Αθήνα, Χανιά και Γιάννενα. Τα κέντρα αυτά μοίραζαν τίτλους σπουδών με ωραία καλλιγραφικά γράμματα, αλλά χωρίς την απαραίτητη πιστοποίηση να κάνουν κάτι τέτοιο, πέρα από τις βαρύτατες κατηγορίες που τους απαγγέλθηκαν για φοροδιαφυγή.
Υπάρχει και μία άλλη κατηγορία τίτλων σπουδών που ουσιαστικά… δεν υπάρχει. Εδώ μιλάμε για ξεκάθαρη ευθεία απάτη. Στην προσπάθεια κατάληψης κάποιας θέση στο Δημόσιο που είναι προαπαιτούμενο το πτυχίο, κάποιο μεταπτυχιακό ή άλλα προσόντα, οι ενδιαφερόμενοι πλαστογραφούν πτυχία και πιστοποιητικά, που καταθέτουν μαζί με τα υπόλοιπα δικαιολογητικά. Η πλαστογράφηση δεν έγκειται μόνο στην καθεαυτή ύπαρξη του πτυχίου, αλλά και στη βαθμολογία ή το επίπεδο, στοιχεία που προσφέρουν περισσότερα μόρια ή μεγαλύτερη αμοιβή.
Με εξαιρετικά εύκολες στη χρήση εφαρμογές που υπάρχουν σήμερα, είναι υπόθεση μερικών δευτερολέπτων η κατασκευή ενός «ωραιότατου» πτυχίου, ποντάροντας στον μη έλεγχο.
Στην περίπτωση αυτή ο νόμος προβλέπει τη διαδικασία της απόλυσης, είτε με την ανάκληση του διορισμού λόγω του ότι αυτός συντελέστηκε κατά παράβαση του νόμου, είτε με την καταγγελία της σύμβασης εργασίας για σπουδαίο λόγο στις περιπτώσεις των ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου υπαλλήλων.
Για το αν κάποιος έχει έναν αναγνωρισμένο τίτλο σπουδών, ο οποίος όμως δεν έχει το αντίστοιχο αντίκρισμα σε γνωσιακό βάθος, το Δημόσιο δεν μπορεί να κάνει πολλά άπαξ και πραγματοποιηθεί η σύμβαση, πέρα από τη μη ανανέωσή της για λόγους ανεπάρκειας και μη ανταπόκρισης στις απαιτήσεις της θέσης και μόνον στις περιπτώσεις συμβάσεων ορισμένου χρόνου.
Όμως, για τον έλεγχο της αυθεντικότητας και της αναγνωρισιμότητας ενός πτυχίου θα μπορούσε να γίνεται η – πολύ σύντομη – εξέταση του τίτλου με τεχνικά μέσα που εντοπίζουν αξιόπιστα την επεξεργασία της εικόνας, αλλά και η – πιο χρονοβόρα πλην σίγουρη – διασταύρωση της πληροφορίας με τα αντίστοιχα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
πηγή: tanea.gr
Διαβάστε περισσότερα