Οι εκλογές για την τοπική κυβέρνηση στο Βερολίνο έφεραν έναν πραγματικό θρίαμβο για την Αριστερά (Die Linke) με επικεφαλής τη 45χρονη τουρκικής καταγωγής, Ελίφ Εράλπ. Αντίθετα με τα προγνωστικά, το κόμμα της Αριστεράς έχει ένα σαφές προβάδισμα άνω των πέντε μονάδων από τους Χριστιανοδημοκράτες και με το 25% κατάφερε ουσιαστικά να διπλασιάσει τα ποσοστά του.
Η εστίαση στο στεγαστικό και σε κοινωνικά θέματα και η σαφής τοποθέτηση εναντίον της ακροδεξιάς προπαγάνδας έδωσαν μια καθαρή νίκη στην Εράλπ, που τώρα έχει τη δυνατότητα να εισέλθει στο Κόκκινο Δημαρχείο ως «κυβερνήτρια» αν μπορέσει να σχηματίσει συνασπισμό με τους Πράσινους και τους Σοσιαλδημοκράτες. Το Die Linke επιβεβαιώνει την τάση και άλλων εκλογικών αναμετρήσεων στη χώρα, ότι δηλαδή καθιερώνεται ως ένα κόμμα με ισχυρή παρουσία στα αστικά κέντρα και κυρίως μεταξύ της νεολαίας.
Τα «δύο άκρα»
Για τους Χριστιανοδημοκράτες η ήττα αυτή σημαίνει μια πτώση άνω των 8 μονάδων, σημαίνει όμως πρωτίστως την απόρριψη μιας στρατηγικής «δύο άκρων» που προσπαθεί να βάλει περίπου στο ίδιο «τσουβάλι» την Αριστερά με την Ακροδεξιά παρουσιάζοντας την πρώτη περίπου ως τρομοκρατική οργάνωση και ως «αντισημιτική» ομάδα.
Ακόμα πιο συντριπτική είναι η ήττα της Χριστιανοδημοκρατίας στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, όπου μόλις και μετά βίας φαίνεται να περνά το εκλογικό σκαλοπάτι του 5%, όταν πριν από πέντε χρόνια βρισκόταν στο 13,3%. Είναι το χειρότερο αποτέλεσμα του CDU στην ιστορία του σε όλη τη χώρα.
Ο ίδιος ο καγκελάριος Μερτς παραδέχτηκε ότι το αποτέλεσμα αυτό είναι «καταστροφικό», αλλά δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση για ουσιαστική αυτοκριτική και αλλαγή πορείας. Επέμεινε και πάλι στη θεωρία των «δύο άκρων» και στην ανάγκη των μεταρρυθμίσεων και τόνισε ότι παραμένει καγκελάριος και πρόεδρος του κόμματος.
Το γεγονός πως εκφώνησε το μήνυμά του πέντε λεπτά μετά την ανακοίνωση των exit polls δείχνει ότι ακριβώς ήθελε να προλάβει συζητήσεις γύρω από το δικό του μέλλον. Πάντως είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει με την επιμονή του και μόνο να αντιπαλέψει την αμφισβήτηση για το πρόσωπό του και τις επιλογές του, η οποία διαρκώς διογκώνεται.
Οι Σοσιαλδημοκράτες συγκυβερνήτες του σε ομοσπονδιακό επίπεδο δεν είχαν να αντιμετωπίσουν σοκ τέτοιου μεγέθους. Κατέγραψαν ωστόσο ιστορικό χαμηλό στο Βερολίνο και δεν κατάφεραν τελικά να κρατήσουν το Μεκλεμβούργο, στο οποίο ήταν ηγεμονικά κυρίαρχοι επί 28 χρόνια.
Το «φωτο-φίνις» στο οποίο έλπιζε η Σοσιαλδημοκράτισσα πρωθυπουργός Μανουέλα Σβέζιγκ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στην κριτική προς την πορεία του κόμματος σε ομοσπονδιακό επίπεδο, την ανέβασε στο 35% περίπου, αλλά δεν μπόρεσε να της δώσει την πρώτη θέση.
Τα αδιέξοδα
Σε ακόμα ένα κρατίδιο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας το ακροδεξιό AfD αναδεικνύεται πρώτη δύναμη και μιλά για «εντολή διακυβέρνησης», με ποσοστό σχεδόν 38%. Αν τα κόμματα του παραδοσιακού δικομματισμού επιμένουν να το αντιμετωπίζουν απλώς με αφορισμούς, με την εξίσωσή του με την «ακραία» Αριστερά και υιοθετώντας τελικά πολλά από τα συνθήματά του, το μόνο που καταφέρνουν είναι να το ενισχύουν περισσότερο, μετατρέποντας τις απόψεις του σε κυρίαρχες.
Η εμπειρία πολλών εκλογικών αναμετρήσεων το έχει επιβεβαιώσει, αλλά πολιτικοί σαν τον Φρίντριχ Μερτς συνεχίζουν να το αγνοούν, οδηγώντας τη Γερμανία σε αδιέξοδα μονοπάτια. Οι δυσκολίες για τον σχηματισμό κυβέρνησης σε μια σειρά από κρατίδια είναι απλώς μια εικόνα από το μέλλον του πολιτικού σκηνικού σε εθνικό επίπεδο.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr