Ποιος το περίμενε ότι η Ισπανία θα έφτανε πανάξια στον τελικό του Μουντιάλ με μία τόσο εύκολη νίκη σε βάρος της Γαλλίας. Η έκπληξη δεν είναι ότι η ομάδα του Ντε Λα Φουέντε κέρδισε, αλλά το πώς έφτασε στην επιτυχία.
Οι Γάλλοι έμοιαζαν μικροί μπροστά στους αντιπάλους τους. Σε ολόκληρο τον αγώνα ουσιαστικά είχαν ένα πολύ καλό σουτ με τον Εμπαμπέ.
Αυτή η ομαδάρα με τόσους παικταράδες και στάθηκε ανήμπορη να απειλήσει και να βάλει δύσκολα στους Ισπανούς. Και γιατί συνέβη αυτό; Διότι η «Φούρια Ρόχα» έκανε αυτό που ξέρει καλά. Να κρατάει τη μπάλα στα πόδια της και να επιβάλλει τον ρυθμό της.
Ήταν πολύ καλά προετοιμασμένη πνευματικά και με το καλημέρα άλλαζε τη μπάλα με τρομερή αυτοπεποίθηση. Μέχρι και ο Σιμόν έκανε ντρίμπλα μια ανάσα από το τέρμα του. Λεπτομέρεια που λέει πολλά.
Η Γαλλία, λοιπόν, είχε μάθει να είναι το αφεντικό και δεν μπόρεσε να ακολουθήσει. Γρήγορα εκνευρίστηκε κι αυτό αποτυπώθηκε στα πολλά φάουλ που έκανε και στα λάθη σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου.
Αστέρια σαν τον Ολίσε, τον Ντεμπελέ, τον Εμπαπέ, τον Μπαρκολά στην κυριολεξία νεξαφανίστηκαν από μια ομάδα που δεν έχει την ατομική ποιότητα των Γάλλων, όμως υπερτερεί στην ομαδική.
Και γι’ αυτό κέρδισε άνετα. Την κατάπιε. Από την αρχή μέχρι το τέλος του ματς είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Τη μία φούλαρε τις μηχανές και την άλλη κοντρόλαρε το παιχνίδι.
Ό,τι ήθελε έκανε στον αγωνιστικό χώρο. Ο Γιαμάλ δεν έβγαλε μάτια, όμως κέρδισε το πέναλτι που ήρθε από το πουθενά και πρώτα έπαιξε για το σύνολο.
Όπως ο μοναδικός Ρόδρι και η αδυναμία μου, η παικτούρα Φαμπιάν Ρουίθ της Παρί. Κάτι ήξερε ο προπονητής του που τον ξεκίνησε στην ενδεκάδα. Και μιλάμε ότι έμεινε στον πάγκο ένας Πέδρι, ο οποίος μπήκε αλλαγή.
Αυτή η Ισπανία πραγματικά έδειξε τα δόντια της και απάντησε σε όλους αυτούς που την είχαν χαμένη από χέρι.
Διαβάστε περισσότερα
Filathlos.gr