Και κάπου εδώ όλα σταματούν. Σε μια παραλία, όσο γίνεται πιο άδεια. Ολα όσα κουβαλάς, όλα όσα συντονισμένα σού υπενθυμίζουν. Εδώ που τελειώνει η γη και αρχίζει η θάλασσα. Εδώ σαν να τελειώνουν όλα. Εδώ, εσύ ολόκληρος χωρίς αποσκευές.
Πόσο συχνά το κάνουμε αυτό; Πόσο συχνά το νιώθουμε; Την ανάγκη μας για το τίποτα. Το τίποτα αυτό που μας εμπεριέχει και μας δίνει συνοχή. Την ανάγκη για μια ολοκληρωτική και απόλυτη παύση. Είμαστε τόσο πολιορκημένοι που συχνά ξεχνάμε πως είναι αυτή η πρωταρχική κατάσταση. Δεν εννοώ απλά τις ατελείωτες κλήσεις, τις υπενθυμίσεις, τα μηνύματα. Δεν εννοώ τις υποχρεώσεις, τις ανολοκλήρωτες δουλειές, κάθε τι που σε περιμένει μόλις επιστρέψεις. Εννοώ κάτι πιο βαθύ, κάτι περισσότερο. Συχνά μόλις φτάνουμε στην παραλία θα αντιμετωπίσουμε όλα αυτά που έχουμε αφήσει στην άκρη για αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Βιβλία που θέλουμε να διαβάσουμε, σκέψεις που θέλουμε να σημειώσουμε, σχέδια για μετά το τέλος των διακοπών. Σαν η διακοπή να μην είναι τίποτα άλλο παρά μια διασκευή της συνέχειας.
«Να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας», όπως λένε όσοι μασάνε τις λέξεις σαν τις τσίχλες και ύστερα τις φτύνουν κατά πάνω μας. Και όμως οι στιγμές αυτές οφείλουν να έχουν μια αυτοτέλεια, αλλιώς δεν σημαίνουν τίποτα, απλώς γίνονται παραφράσεις των άλλων στιγμών που αφήσαμε πίσω. Μια άλλη στιγμή, μια στιγμή αυτοτελής, μια στιγμή ακαριαία σαν αυτήν που ο Μπρετόν περιέγραφε ως απαραίτητη προϋπόθεση της κάθε ομορφιάς.
Να μη σε ενοχλεί τίποτα. Να τα αφήσεις όλα πίσω. Ακόμα και τα βιβλία, τη μουσική, τις εικόνες. Να μην τραβάς άλλες φωτογραφίες. Ο κόσμος μας αιχμαλωτίστηκε αρκετά στη δισδιάστατη εκδοχή του. Να αφήσεις όλη την παρεμβολή και όλη την πληροφορία πίσω σου. Και να σκάψεις όλο και περισσότερο μέχρι εκεί που γδύνεσαι και από την ταυτότητά σου την ίδια. Εκεί που κάθε επιλογή αμφισβητείται όχι για την ορθότητά της αλλά για τη σημασία της τη στιγμή εκείνη. Να έρθεις σε επαφή με τη θάλασσα που κανείς δεν μπορεί να εξαντλήσει. Να νιώσεις την έκτασή της. Να αφήσεις πίσω ταυτότητες και ονόματα, αποσκευές και επαγγέλματα σαν τον Τζακ Νίκολσον στο «Επάγγελμα: ρεπόρτερ» του Αντονιόνι.
Κάθε παραλία κουβαλά μέσα της κάτι πρωταρχικό. Κάτω από τα βήματα των τουριστών, κάτω από τις παντόφλες των εισβολέων, τις πετσέτες, τις ομπρέλες, τις άγαρμπες φωνές. Τον τρόπο που τα βουνά καταλήγουν στη θάλασσα, τον τρόπο που η θάλασσα σκάβει τη γεωγραφία της ακτής. Και μαζί κάθε τι το σταθερό. Τον χρόνο και μαζί το αντίθετό του. Τη ζωή και μαζί την πίσω όψη της. Κάτι οικείο και μαζί κάτι που μας ξεπερνά. Μέσα στη συσκευασμένη ζωή που τριγυρίζουμε οι διακοπές είναι ακόμη μία υποχρέωση. Ακόμα και αν δεν υπάρχουν λεφτά ώστε να την εκπληρώσουμε. Μια πράξη λειτουργική και λίγο-πολύ υποχρεωτική ώστε να σταματήσει η βία που ασκούμε στον εαυτό μας όλη τη χρονιά. Ωστε να μπορέσουμε να ξεχάσουμε τη χρονιά που πέρασε και να αντέξουμε τη χρονιά που θα έρθει. Μέσα σε αυτή την παράφραση ξεχνούμε το πραγματικό νόημα του καλοκαιριού. Την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας. Το δίδαγμα αυτής της παροντικής επιβεβαίωσης του κόσμου και των ορίων του, της μοίρας μας και της εξέγερσής μας απέναντί της. Το ίδιο το καλοκαίρι υποβιβάζεται σε μια εποχή του χρόνου και το δίδαγμά του σε ένα πακέτο διακοπών. Μπροστά στη θάλασσα χωρίς τίποτα να μας διακόπτει, χωρίς τίποτα να μας υπενθυμίζει. Αδειοι και ελάχιστοι. Θνητοί σαν το αλάτι. Μέσα σε μία στιγμή.
Γιατί το καλοκαίρι μπορεί να είναι μία και μόνο στιγμή. Αρκεί αυτή να είναι ακαριαία.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr