03/06/2026 10:09 μμ.
Είναι αυτή η έναρξη της αντεπίθεσης στους δρόμους ενάντια στο νεό δεξιό κύμα στην Λατινική Αμερική;
Η εργατική, αγροτική, και λαϊκή εξέγερση στην Βολιβία ενάντια στην κυβέρνηση του Rodrigo Paz ξεδιπλώνεται εντός μιας παροξυσμικής περιφερειακής συνάφειας χαρακτηρισμένης εξίσου από την ηγεμονική παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών και των ανανεωμένων ιμπεριαλιστικών προσπαθειών της να κυριαρχήσουν στην Λατινική Αμερική. Στην συνάφεια αυτή, ο Paz στην Βολιβία, ο Milei στην Αργεντινή, και ο Kast στην Χιλή — συγκροτούν τις τρείς όψεις της ίδιας ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Το στρατηγικό ερώτημα που αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα ηττηθεί η ιμπεριαλιστική δεξιά γίνεται όλο και πιο συγκεκριμένο.
Αυτό που διακυβεύεται στην Βολιβία αυτές τις εβδομάδες αφορά το αν αυτό που συμβαίνει είναι η έναρξη της αντεπίθεσης στους δρόμους ενάντια στο νέο δεξιό κύμα στην Λατινική Αμερική. Ο πρόεδρος Rodrigo Paz έχει ανέλθει στην εξουσία πριν από έξι μόλις μήνες και αντιμετωπίζει ήδη μια εξέγερση που σιγοβράζει από την αρχή της χρονιάς, παρά τις προδοσίες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και την καταστολή. Μεταξύ του Δεκεμβρίου και του Ιανουαρίου, έχουν πραγματοποιηθεί τρεις εβδομάδες οδοφραγμάτων και κινητοποιήσεων. Ενώ τώρα συμβαίνει η εργατική, αγροτική, και λαϊκή εξέγερση. Στις 16 Μαΐου, η κυβέρνηση επιχείρησε να καταστείλει τις διαδηλώσεις με κτηνώδη καταστολή η οποία άφησε πίσω της τέσσερις νεκρούς. Το αποτέλεσμα ήταν το αντίθετο: την επόμενη ημέρα, οι αποκλεισμοί αυξήθηκαν, ενώ την επόμενη Δευτέρα, μια μαζική πορεία έφθασε από το El Alto ως την La Paz με σύνθημα της «Έξω ο Paz». Μια ακόμη ημέρα κινητοποίησεων και αποκλεισμών πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή στις 22. Το επόμενο Σάββατο, η κυβέρνηση επιχείρησε να διασπάσει τα οδοφράγματα, αλλά η επιχείρηση αυτή, με την ονομασία «λευκές σημαίες», απέτυχε ολοσχερώς χάρη στην αντίσταση. Στις 24 Μαΐου, σχεδόν 60 αποκλεισμοί αναφέρθηκαν σε όλη την χώρα. Στις 25 Μαΐου, μια ακόμη ημέρα κινητοποιήσεων πραγματοποιήθηκε από το El Alto ως την La Paz, η μεγαλύτερη τις πρόσφατες εβδομάδες, συμπεριλαμβάνοντας νέους τομείς στην σύγκρουση.
Η κυβέρνηση του Paz έχει εξαγγείλει αυξήσεις στα καύσιμα, επιθέσεις στην παιδεία και την υγεία παράλληλα προς τις φορολογικές μειώσεις για τις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ επιδιώκει να καταπατήσει αγροτικές και ιθαγενικές γαίες, να λεηλατήσει τις πηγές λιθίου και άλλων κοινών πόρων, και να διευρύνει την υποτέλεια της χώρας στο ΔΝΤ και τον ιμπεριαλισμό. Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν πως η κυβέρνηση του Trump έχει εκφράσει την πλήρη υποστήριξη της στον Paz, το ίδιο και ο Netanyahu, ενώ ο Milei έχει στείλει μέχρι και μεταγωγικά αεροσκάφη Ηρακλής στην Βολιβιανή κυβέρνηση. Η υποστήριξη αυτή εξηγείται από το γεγονός ότι αυτό που συμβαίνει στην Βολιβία προβάλλει μια προοπτική ήττας της φιλικής προς τον ιμπεριαλισμό δεξιάς κυβέρνησης από τους δρόμους. Μεταξύ της εντεινόμενης επίθεσης του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, ο Αμερικανικός ιμπεριαλισμός διαπιστώνει τον κίνδυνο πως η Βολιβιανή εξέγερση θα μπορούσε να απομακρύνει ένα από τα πιόνια της. Αυτό μπορεί ακόμη να ερμηνευθεί στην συνάφεια της αντιδικίας με την Κίνα. Πρόκειται για μια προσπάθεια επανεπιβεβαίωσης του γεωπολιτικού ελέγχου εκείνου που θεωρούν ως αυλή τους. Και η Βολιβία αποτελεί μια στρατηγική περιοχή: διαμορφώνει το Τρίγωνο του Λιθίου μαζί με την Χιλή και την Αργεντινή.
Με την Νέα Στρατηγική Ασφαλείας του, ο Trump εξήγγειλε το δικό του Δόγμα Monroe της «Αμερικής για τους Αμερικανούς». Εισέβαλλε στην Βενεζουέλα, όπου επέβαλλε ένα ημι-προτεκτοράτο με την βοήθεια της Delcy Rodríguez. Τώρα ασκεί και πάλι μια απάνθρωπη πίεση στον Κουβανικό λαό, όπου μια πιο άμεση επίθεση είναι πολύ πιθανή. Στις 20 Μαΐου, πραγματοποιήθηκε μια δυο πτυχών επιχείρηση: ασκήθηκε δίωξη για φόνο στον Raúl Castro για την κατάρριψη δυο μικρών αεροπλάνων το 1996, και το αεροπλανοφόρο USS Nimitz αναπτύχθηκε στην Καραϊβική. Ο Trump έχει αποδυναμωθεί μετά τις ήττες του στο Ιράν και αντιμετωπίζει σημαντικές επικρίσεις στο εσωτερικό: το ποσοστό αποδοχής του βρίσκεται σε ένα ιστορικά χαμηλό 35%, σύμφωνα με την πρόσφατη δημοσκόπηση από το Reuters-Ipsos. Η παρακμή της Αμερικανικής ηγεμονίας επιταχύνεται, και αυτό ακριβώς το γεγονός την ωθεί προς όλο και πιο επιθετικές παρεμβάσεις εναντίον των λαών της περιοχής. Μια ήττα της κυβέρνησης Paz στους δρόμους θα αποτελούσε, στην συνάφεια αυτή, ένα σοβαρό πλήγμα για τις άρχουσες τάξεις στο περιφερειακό επίπεδο και για τους σχεδιασμούς του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Η Βολιβιανή εξέγερση, όπως εξελίσσεται ακόμη, εκθέτει μια σειρά κρίσιμων ζητημάτων για όσους από εμάς αντιστέκονται στην ιμπεριαλιστική δεξιά στην περιοχή. Αρχικά, φανερώνει ότι η άμεση δράση αποτελεί την μοναδική γλώσσα που οι κυβερνήσεις αυτές κατανοούν. Οι κυβερνήσεις αυτές δεν μπορούν να ηττηθούν ζητώντας τους να σεβαστούν την δημοκρατία που οι ίδιες αυτές καταλύουν αμέσως μόλις ανέλθουν στην εξουσία προκειμένου να εφαρμόσουν τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια, αλλά μέσω της άμεσης δράσης μόνο. Και ενώ πραγματοποιήθηκαν διακηρύξεις, δηλώσεις, και «διάλογοι», ο Paz συνέχισε ακάθεκτος με το σχέδιο λιτότητας· όταν ξεκίνησαν οι αποκλεισμοί και οι κινητοποιήσεις, τις οποίες η καταστολή δεν κατάφερε να σταματήσει, η κυβέρνηση Paz εισήλθε σε μια σοβαρή κρίση.
Δεύτερον, η αυτο-οργάνωση αποδεικνύεται ως η μοναδική εναλλακτική στην αποκλιμάκωση που προωθούν οι γραφειοκρατίες. Η Βολιβία φανερώνει τάσεις προς αυτή την κατεύθυνση: χάρη στην αυτο-οργάνωση όπως εκφράζεται κυρίως στους αποκλεισμούς — οι οποίοι συντηρούνται από αυτο-οργανωμένες επιτροπές —ο αγώνας συνεχίζεται παρά τους ελιγμούς του COB (Εργατικό Κέντρο Βολιβίας) και την κυβερνητική καταστολή. Η ανάπτυξη αυτών των μορφών αυτο-οργάνωσης σε υψηλότερες μορφές συντονισμού είναι αυτό που οι συνεργαζόμενες δυνάμεις μπορούν να αρθρώσουν ώστε να επιβάλλουν ένα ενιαίο μέτωπο, οδηγώντας έτσι στην μαζικοποίηση του αγώνα και την πραγματοποίηση μιας γενικής απεργίας ώστε να εξαναγκάσουν σε παραίτηση την κυβέρνηση Paz και όλων των πραξικοπηματιών.
Τρίτον, η Βολιβιανή διαδικασία φανερώνει επίσης ότι η άμεση δράση και η αυτο-οργάνωση συγκρούνται διαρκώς με τις προσπάθειες προδοσίας από τις γραφειοκρατίες, τονίζοντας την σημασία μιας ισχυρής επαναστατικής οργάνωσης που αντιμετωπίζει με αποφασιστικότητα της γραφειοκρατία έτσι ώστε το κίνημα να μην βρεθεί εξαρτημένο από την θέληση τους και η ενέργεια των μαζών να μην παγιδευτεί στον κύκλο αποκινητοποίησης και θεσμικής ενσωμάτωσης. Με άλλα λόγια, τονίζει την σημασία μιας πολιτικής οργάνωσης που αγωνίζεται με συνέπεια για την ανεξάρτητη ανάπτυξη ενός εργατικού, αγροτικού, και λαϊκού κινήματος που παίρνει τον έλεγχο της κατάστασης.
Η Βολιβιανή εξέγερση δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός· πρόκειται για ένα εργαστήριο όπου δοκιμάζονται τα στρατηγικά ερωτήματα που αντιμετωπίζει η περιοχή στο σύνολο της. Αν ο Paz πέσει, και η γενική απεργία αποδειχθεί αποτελεσματική, αν οι επιτροπές των αποκλεισμών καταφέρουν να ξεπεράσουν τον γραφειοκρατικό μηχανισμό και να οργανωθούν στο επίπεδο του πανεθνικού συντονισμού, οι συνέπειες για τον Milei, τον Kast, και την υπόλοιπη δεξιά στην περιοχή θα είναι αναπόφευκτες. Αυτό που διακυβεύεται στη Βολιβία, και αυξανόμεα σε όλη την περιοχή της Λατινικής Αμερικής, είναι η πιθανότητα της αλλαγής του ρου της ιστορίας. Αυτός είναι ο στρατηγικός ορίζοντας, και ο σκοπός της επαναστατικής αριστεράς είναι να αναλάβει την πρόκληση.
Bolivia as a laboratory of class struggle – Freedom News