15/05/2026 11:04 πμ.
Ο Ahmad Khochaiche είναι Λιβανέζος-Αυστραλός ακτιβιστής με έδρα το Wollongong. Το ακόλουθο είναι ένα ελαφρώς επεξεργασμένο αντίγραφο της ομιλίας του στην συγκέντρωση Hands Off Lebanon στο Σίδνεϊ, στις 26 Απριλίου 2026.
Θέλω να ξεκινήσω αναγνωρίζοντας τον λαό των Πρώτων Εθνών στα εδάφη των οποίων συγκεντρωνόμαστε σήμερα: τον λαό Γκαντιγκάλ, the Gadigal people. Θέλω να αναγνωρίσω την σχεδόν 250χρονη αντίσταση τους σε αυτήν την αποικία, και θέλω να αναγνωρίσω την αντίσταση όλων των αυτόχθονων λαών σε όλο τον κόσμο, είτε στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στη Δυτική Παπούα, στο Σουδάν, ή όπου κι αν βρίσκονται, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που προσπαθούν να τους εξαλείψουν από τα εδάφη τους και να κλέψουν τους πόρους τους.
Το 1996, όταν ήμουν 18 μηνών, με πήγαν σε ένα κέντρο κράτησης για να επισκεφτώ τον θείο μου. Με παρέδωσαν στους φρουρούς και οι φρουροί με πήραν πίσω από τις σιδερένιες πύλες. Ο θείος μου είχε ράψει ένα μικρό καπέλο για μένα. Στο χείλος του καπέλου υπήρχε μια κεντημένη επιγραφή: «Στον Αχμάντ από τον θείο σου Άλι, Κέντρο Κράτησης αλ-Κιάμ 1996», “To Ahmad from your Uncle Ali, al-Khiam Detention Centre 1996.”
Ο θείος μου ήταν ένας από τους εκατοντάδες ανθρώπους που κρατήθηκαν στο Κέντρο Κράτησης Κιάμ. Το Κιάμ είναι το χωριό στα νότια του Λιβάνου από όπου κατάγεται η οικογένειά μου. Σε αυτό το κέντρο κράτησης, εκατοντάδες άνθρωποι φυλακίστηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της σιωνιστικής κατοχής του Νότου του Λιβάνου από το 1982 έως το 2000. Εκατοντάδες άνθρωποι φυλακίστηκαν, κρατήθηκαν, εξαφανίστηκαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τη Σιωνιστική κατοχή και τους Λιβανέζους συνεργάτες της. Ο θείος μου φυλακίστηκε και βασανίστηκε εκεί για 11 χρόνια. Ο άλλος θείος μου για 13 χρόνια.
Τέσσερα χρόνια μετά από εκείνη την επίσκεψη, τέσσερα χρόνια αφότου μου δόθηκε αυτό το καπέλο, ο νότιος Λίβανος, μαζί με το Khiam, μαζί με το Κέντρο Κράτησης, απελευθερώθηκε από την Αντίσταση στον Νότιο Λίβανο, απελευθερώθηκε από τον λαό του Νότιου Λιβάνου, από όλους τους ανθρώπους του Νότιου Λιβάνου.
Υπάρχουν όμορφα βίντεο από την Ημέρα Απελευθέρωσης. Βίντεο με τους χωρικούς του Khiam να τρέχουν στους λόφους προς το σημείο όπου βρισκόταν το κέντρο κράτησης. Εισέβαλαν στο κέντρο κράτησης, έσπασαν τις σιδερένιες πύλες και απελευθέρωσαν τις οικογένειες και τους φίλους τους από τα κελιά τους με γυμνά χέρια και ό,τι εργαλεία μπορούσαν να βρουν και να κρατούν στα χέρια τους.
Μέσα στη νύχτα, πριν ξημερώσει, όταν οι χωρικοί όρμησαν πάνω σε εκείνον τον λόφο, οι Σιωνιστές στρατιώτες και οι Λιβανέζοι συνεργάτες τους (γιατί πάντα υπάρχουν συνεργάτες), υποχώρησαν όλοι στη βόρεια κατεχόμενη Παλαιστίνη. Υποχώρησαν και τράπηκαν σε φυγή, και ο μόνος λόγος που το έκαναν αυτό ήταν λόγω της σταθερότητας, της συνέπειας της Αντίστασης, της αντίστασης του λαού, για δεκαετίες.
Και χάρη σε αυτή την αντίσταση, εγώ και πολλοί από εμάς τους Λιβανέζους εδώ, έχουμε καταφέρει να επιστρέψουμε και να επισκεφτούμε τον νότο από το 2000. Ήμουν τυχερός που επέστρεψα πολλές φορές και καθώς μεγάλωνα, το περίμενα όλο και περισσότερο, επειδή κατάλαβα τη σύνδεση που έχω με τη γη. Επέστρεψα πέρυσι τον Αύγουστο, κατά τη διάρκεια της «εκεχειρίας» κατά την οποία το Ισραήλ εξακολουθούσε να βομβαρδίζει καθημερινά τον Λίβανο και να σκοτώνει αδιάκοπα ανθρώπους κάθε μέρα.
Ήταν ένα όμορφο πράγμα να επιστρέφουμε, παρά την καταστροφή που είχε προκαλέσει η κατοχή, για άλλη μια φορά, στο χωριό μας και στα χωριά γύρω από την περιοχή μας, να επιστρέφουμε και να βλέπουμε την ομορφιά της γης μας. Το χωριό μας βρίσκεται σε ένα όμορφο σημείο. Μπροστά μας βρίσκεται η βόρεια κατεχόμενη Παλαιστίνη. Ανατολικά μας βρίσκονται τα κατεχόμενα Συριακά υψίπεδα του Γκολάν.
Όσο ήμουν εκεί, μπόρεσα να δω την καταστροφή. Κατέβηκα στο νεκροταφείο για να επισκεφτώ [τους τάφους των] παππούδων μου. Μπόρεσα να πάω στο νέο τμήμα του νεκροταφείου. Αυτό το νέο τμήμα ήταν πολύ τακτοποιημένο και υπήρχαν δεκάδες νέοι τάφοι εκεί. Αυτοί ήταν οι τάφοι δεκάδων μαχητών της Αντίστασης, μόνο από το χωριό μας, που είχαν πεθάνει πολεμώντας ενάντια στην ισραηλινή κατοχή το 2006.
Καθώς στεκόμουν πάνω από τους τάφους τους, σκέφτηκα τι κρίμα που ζω εδώ [στην Αυστραλία] ενώ αυτοί έπρεπε να βρίσκονται εκεί [στον Λίβανο] να πολεμούν μια μάχη που τους επιβλήθηκε από μια κατοχή που δεν γνωρίζει τίποτα άλλο παρά κλοπή, τίποτα άλλο από το να σκοτώνει, τίποτα άλλο παρά φόνο.
Τότε σκέφτηκα: τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Είναι ωραίο να καθόμαστε εδώ και να λέμε ότι υποστηρίζουμε την Αντίσταση στον Λίβανο ή στην Παλαιστίνη ή όπου κι αν βρίσκεται. Είναι ωραίο να βγαίνεις σε τέτοιες συγκεντρώσεις για να βλέπεις ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεσαι τις αξίες σου, να δημιουργείς δεσμούς μαζί τους. Είναι ωραίο να συγκεντρώνεις χρήματα και να στέλνεις χρήματα, αλλά κάνουμε όλα αυτά για περισσότερα από δυόμισι χρόνια τώρα. Τι έχει αλλάξει σε αυτά τα δυόμισι χρόνια;
Είχαμε φασίστες μπράβους/βλάκες όπως οι Μινς/ Minns να ψηφίζουν περισσότερους νόμους προσπαθώντας να ποινικοποιήσουν τις διαμαρτυρίες μας. Είχαμε φασίστες στο Κουίνσλαντ υπό τον Κρισαφούλι/in Queensland under Crisafulli, στη Νότια Αυστραλία και στη Βικτώρια επίσης, που προσπαθούσαν να ποινικοποιήσουν τις διαμαρτυρίες και την ελευθερία του λόγου μας.
Διαμαρτυρόμαστε τα τελευταία δυόμισι χρόνια και εξακολουθούμε να έχουμε τον πρεσβευτή της κατοχής σε αυτήν την αποικία, εξακολουθούμε να έχουμε εκατοντάδες Αυστραλούς πολίτες στους οποίους έχει επιτραπεί να πάνε και να συμμετάσχουν στα εγκλήματα του τρομοκρατικού στρατού της κατοχής και να επιστρέφουν και να περπατούν ελεύθερα στους δρόμους μας. Εξακολουθούμε να έχουμε λεγόμενα φιλανθρωπικά ιδρύματα που συγκεντρώνουν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο για να χρηματοδοτήσουν τον τρομοκρατικό στρατό και να χρηματοδοτήσουν περισσότερους οικισμούς. Ούτε αυτό έχει αλλάξει. Εξακολουθούμε να έχουμε επιχειρήσεις εδώ, αν κοιτάξετε γύρω σας σε όλους αυτούς τους πύργους, που επωφελούνται από τις δολοφονίες στην Παλαιστίνη και στον Λίβανο. Κερδίζουν εξάγοντας τα όπλα που χρησιμοποιούνται για να σκοτώνουν τον λαό μας και να καταστρέφουν τα χωριά μας.
Θέλω, λοιπόν, οι άνθρωποι να φύγουν από το σήμερα και να σκεφτούν, τι περισσότερο μπορούμε να κάνουμε; Χρειαζόμαστε πιο άμεση δράση. Να πούμε στους ανθρώπους που επιτρέπουν τη σφαγή ότι δεν θα μείνουμε άπραγοι. Ότι θα τους βλάψουμε εκεί που έχει σημασία για αυτούς: την τσέπη τους, γιατί αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία για αυτούς. Βγαίνουμε έξω και απευθυνόμαστε στην ανθρωπιά των ανθρώπων που μας βλέπουν μόνο ως πολιτικό πρόβλημα. Επομένως, πρέπει να αλλάξουμε αυτό που κάνουμε, πρέπει να σταματήσουμε να τους αντιμετωπίζουμε ως ανθρώπους που μπορούμε να πείσουμε να είναι φίλοι μας. Δυόμισι χρόνια γενοκτονικής σφαγής δεν έχουν αλλάξει τη γνώμη τους. Τίποτα δεν θα αλλάξει τη γνώμη τους. Πρέπει να χάσουν. Πρέπει να διωχθούν και πρέπει να ντροπιαστούν για το υπόλοιπο της άθλιας ζωής τους! Αυτή τη στιγμή, παρόλο που υπάρχει μια άλλη λεγόμενη εκεχειρία, υπάρχουν άνθρωποι στο νότιο Λίβανο που εξακολουθούν να αγωνίζονται, που εξακολουθούν να αντιστέκονται στην κατεδάφιση των χωριών τους.
Ahmad Khochaiche
media:
image-1.png